Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r., I SPP/Wa 3/26, odrzucił zażalenie A. z siedzibą w P. (dalej jako "A.") na postanowienie tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2026 r., sygn. akt jw., utrzymujące z kolei w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 lutego 2026 r. Tym ostatnim postanowieniem referendarz sądowy odmówił A. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu WSA w Warszawie wyjaśnił, że zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu ze względu na treść art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Jak stanowi bowiem przepis art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei w myśl art. 260 § 2 zd.
- 2. p.p.s.a., "Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu".
W konsekwencji od postanowienia sądu wydanego w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, co ustawodawca potwierdził również w przepisie art. 194 § 1 p.p.s.a., nie przewidując w jego treści możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.
Zażalenie na wymienione na wstępie postanowienie z dnia 27 kwietnia 2026 r. złożyła A. Zarzuciła, że postanowienie wydano poza zakresem skargi, w ten sposób, że Sąd przyjął, jako skarżony organ Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy, wg A. winien nim być Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. A. podważyła też legalność składu orzekającego, który wydał zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie A. podlegało oddaleniu, jako niezasadne.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że stronie nie przysługuje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego.
WSA orzeka w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Ponadto Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na takie postanowienie. Takie orzeczenie nie jest w szczególności wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. zawierającym katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.