Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 60/26, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w B. (dalej jako "skarżąca" lub "Spółka"), na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej zwanej "p.p.s.a.", odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącej kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 15 i 20 stycznia 2026 r. strona skarżąca – zastępowana przez pełnomocnika - została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, stosownie do treści art. 35 p.p.s.a.
Do usunięcia tych braków wyznaczony został siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skarg
W zakreślonym terminie (23 stycznia 2026 r.) strona skarżąca uiściła stosowny wpis od skargi. Pełnomocnik strony skarżącej adwokat A.G. przedłożyła także datowane na 23 stycznia 2026 r. pełnomocnictwo do reprezentowania A. Sp. z o.o. w B. przed sądami administracyjnymi, z prawem substytucji, które udzielone zostało w imieniu strony skarżącej przez Prezesa Zarządu – A.C. adw. J.K. Ten ostatni pełnomocnik udzielił z kolei pełnomocnictwa substytucyjnego adw. A.G.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że z dostępnego drogą elektroniczną odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego – Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców (stan na dzień 10.03.2026 r. – data sprawdzenia w elektronicznym rejestrze) wynikało, że w dziale 2 w rubryce 1 zatytułowanej "Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu" pod lp. 1.1. "Nazwa organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu" widnieje zapis "Zarząd". Natomiast w lp. 1.2. "Sposób reprezentacji podmiotu" zapis: "Do składania i podpisywania oświadczeń woli w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu lub członka zarządu i prokurenta. Prokurenta powołuje zarząd. W przypadku gdy zarząd jest jednoosobowy do składania i podpisywania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawniona jest samodzielnie osoba stanowiąca zarząd". – (data dokonania wpisu – 23 lipca 2019 r.)
WSA w Rzeszowie ustalił, że z ww. dokumentu rejestrowego (KRS) wynika również, że w dniu udzielenia pełnomocnictwa, tj. 23 stycznia 2026 r., w skład organu Spółki powołani byli: Prezes Zarządu – A.C. (od 11 czerwca 2024 r.) oraz Wiceprezes Zarządu – M.W. (od 27 czerwca 2025 r.) i to te osoby uprawnione były do reprezentacji skarżącej Spółki, a tym samym i do udzielenia pełnomocnictwa.
Natomiast pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo datowane na 23 stycznia 2026 r. podpisane jednoosobowo przez Prezesa Zarządu A.C.., co oznaczało, że skarżąca pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. nadesłania pełnomocnictwa zgodnego z zasadami reprezentacji, nie wykonała wezwania Sądu.
Tym samym, zdaniem Sądu I instancji, brak przedłożenia pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (czyniącego zadość zasadom reprezentowania osoby prawnej ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym), stanowił brak formalny skargi. Natomiast procesową konsekwencją nieuzupełnienia ww. braku formalnego było, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucenie skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez tego samego adwokata, załączając już pełnomocnictwo podpisane przez obydwu członków zarządu Spółki w dniu 26 marca 2026 r. Zaskarżyła postanowienie w całości.
Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi i przekazanie skargi do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p,s.a. przejawiające się poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przedwczesne przyjęcie, że brak formalny nie został usunięty przez stronę skarżącą, podczas gdy złożenie dokumentu pełnomocnictwa - choć w następczej ocenie Sądu wadliwego - wykluczało możliwość uznania, że strona nie wykonała wezwania. W rzeczywistości, skarżąca zareagowała na wezwanie Sądu w terminie, albowiem w dniu 23 stycznia 2026 r. przedłożyła pełnomocnictwo do reprezentowania A. Sp. z o.o. w B. przed sądami administracyjnymi, które zostało udzielone w imieniu strony skarżącej przez Prezesa Zarządu – A.C. Następnie zaś Sąd uznał je za wadliwe (konieczność reprezentacji łącznej),
- 2) art. 49 § 1 p.p.s.a. przejawiające się poprzez jego niezastosowanie wobec stwierdzenia braku formalnego złożonego w dniu 23 stycznia 2026 r. pełnomocnictwa w sytuacji, kiedy strona w terminie złożyła pełnomocnictwo do działania przed sądami administracyjnymi, które w ocenie Sądu dotknięte było dalszym (lecz innym) brakiem formalnym, co skutkować powinno kolejnym wezwaniem, a nie zaś automatycznym odrzuceniem skargi bez uprzedniego umożliwienia stronie usunięcia nowo zidentyfikowanego braku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W sprawie kwestią sporną jest prawidłowość wykonania doręczonego pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, polegającego na przedłożeniu prawidłowego – zgodnego z obowiązującymi w Spółce zasadami jej reprezentacji - pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej (w imieniu tejże Spółki)
Z akt sprawy wynika, że wraz ze skargą profesjonalny pełnomocnik w osobie adwokata w ogóle nie złożył pełnomocnictwa lub jego odpisu pełnomocnictwo, a na wezwanie Sądu I instancji złożył dokument, który - wbrew treści "Informacji odpowiadająca odpisowi pełnemu Z REJESTRU PRZEDSIĘBIORCÓW" - Numer KRS: [...] – zawierał umocowanie podpisane przez tylko jednego członka zarządu, mimo, że zgodnie z treścią wpisu z dnia 27 czerwca 2025 r. (nr wpisu 83) w spółce pozostawało dwóch członków zarządu, którzy z kolei zgodnie z wpisem z dnia 23 lipca 2019 r. (wpis nr 45) powinni działać łącznie ("współdziałanie dwóch członków zarządu").
W konsekwencji oznaczało to, że już na etapie umocowanie pełnomocnika głównego w osobie adwokata J.K. pełnomocnictwo to było prawnie bezskuteczne, a co za tym idzie udzielone pełnomocnictwo dalsze (substytucyjne) adwokatowi A.G. dzieliło jego los prawny i także stanowiło pełnomocnictwo bezskuteczne. Złożenie takiego pełnomocnictwa nie mogło zatem w jakikolwiek sposób stanowić wykonania wezwania Sądu. W rezultacie nawet zachowanie terminu do złożenia tego dokumentu, do czego sprowadza się postawiony w zażaleniu zarzut naruszenia przepisu art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., nie można było zakwalifikować jako należyte wykonanie wezwanie.
Należy również zauważyć, że skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien spełniać wyższe standardy niż strona działająca osobiście, czy też z pomocą pełnomocnika nieprofesjonalnego.
Z tego powodu należało też odmówić zasadności twierdzeniu skarżącej, że w takiej sytuacji Sąd I instancji powinien był dokonać ponownego wezwania, tym razem do złożenia pełnomocnictwa podpisanego przez dwóch członków zarządu
Wedle bowiem treści art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W sytuacji braku takiego pełnomocnictwa Sąd dokonuje wezwania pełnomocnika, umożliwiając mu w tym zakresie uzupełnienie braków formalnych skargi, a kierowanie dalszych już wezwań w zakresie samej treści pełnomocnictwa oznaczałoby, że uzupełnienie braku formalnego zostałoby podzielone na dwa wezwania, przy czym pierwsze miałoby na celu zachowanie terminu, a drugie weryfikację treści pełnomocnictwa Jest to wykładnia contra legem zarówno przepisu art. 58 §1 pkt 3, jak też przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji WSA w Warszawie prawidłowo zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i przepis art. 49 § 1 p.p.s.a., co przesądza o bezzasadności zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.