Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 marca 2026 r. sygn. akt III SAB/Gl 322/25 odrzucił skargę A.G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Po uprawomocnieniu się orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, w dniu 14 stycznia 2026 r. ponownie wezwano skarżącego do wykonania w/w zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 4 lutego 2026 r. W zakreślonym terminie, który upływał z dniem 11 lutego 2026 r., wpis od skargi nie został uiszczony.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego wezwania zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie uiścił wymaganego wpisu, co skutkowało odrzuceniem skargi.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia A.G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, bowiem dotyczy ona bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, a sprawy tego rodzaju nie zostały ujęte w katalogu spraw zwolnionych z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, wskazanym w art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący nie został również zwolniony od konieczności uiszczenia wpisu od skargi w oparciu o art. 243 § 1 p.p.s.a., bowiem prawo pomocy w niniejszej sprawie nie zostało mu przyznane.
Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem, o którym mowa w § 1, jest m.in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Nieuiszczenie opłaty od pisma czyni niemożliwym nadanie mu dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przy czym skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W okolicznościach niniejszej sprawy wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 4 lutego 2026 r., jednak wpis od skargi nie został przez niego uiszczony. Skarga, jako nieopłacona, była w konsekwencji niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W tej sytuacji jako chybiony należało uznać podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem z przedstawionych okoliczności w żaden sposób nie wynika, aby prawo skarżącego do sądu zostało naruszone. Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.