Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1503/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J.W. ("skarżąca") na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2023 r., nr 1459/DSS w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Katowicach z dnia 5 kwietnia 2023 r., nr 280/VII/2023.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 r. nr 280/VII/2023 Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Katowicach (dalej "Dyrektor WBE"), wydaną na podstawie art. 460 ust. 1, ust. 2, ust. 5, ust. 9 i ust.11 w związku z art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305, dalej także "ustawa") oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), dalej "k.p.a.", odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej za okres od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 31 stycznia 2024 r.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.
Decyzją z dnia 25 maja 2023 r. nr 1459/DSS Minister Obrony Narodowej (dalej "MON", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
MON wskazał, że przepis art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny ma charakter bezwzględnie wiążący stanowiąc, że warunkiem koniecznym do uzyskania prawa do przedmiotowego świadczenia pieniężnego jest fakt pełnienia nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej przez okres 15 lat, do którego dolicza się okresy służby w innych formacjach mundurowych.
Zdaniem organu bezsporne jest, że łączny okres służby skarżącej w Wojsku Polskim oraz w Służbie Więziennej wynosi ponad 19 lat, tj. 19 lat, 10 miesięcy i 29 dni. Niemniej jednak nie została zachowana zasada ciągłości służby pomiędzy okresem pełnionej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej, a okresem zawodowej służby wojskowej (30 listopada 2012 r. - data zakończenia służby w Służbie Więziennej i 3 grudnia 2012 r. - data rozpoczęcia służby w Wojsku Polskim). Skarżąca nie legitymuje się nieprzerwanym piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, albowiem zarówno jej staż służby w Służbie Więziennej jak i okres służby wojskowej nie wypełniają powyższej przesłanki wyszczególnionej w art. 460 ust. 1 cyt. ustawy, wymaganej do uzyskania uprawnień do spornego świadczenia pieniężnego. W tej sytuacji skarżącej nie przysługuje prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego.
W odniesieniu do art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny, zdaniem organu stwierdzić należy, że przepis ten reguluje kwestię zachowania ciągłości służby w przypadku przeniesienia funkcjonariusza innej służby mundurowej do pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej. W ocenie MON w tym stanie faktycznym, z uwagi na kilkudniową przerwę pomiędzy okresami służby w Służbie Więziennej i Wojsku Polskim, pozostaje bez wpływu na przyznanie spornego świadczenia pieniężnego, bowiem warunki szczególne jakie należy spełnić do przyznania przedmiotowego świadczenia zostały uregulowane w odrębnym przepisie art. 460 ust. 1 cyt. ustawy. Organ podkreślił, iż przepis art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny nie zwalnia osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia z legitymowania się łącznym nieprzerwanym 15-letnim okresem służby wojskowej i uwzględnieniem w tym okresie jej służby w Służbie Więziennej.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uwzględnił złożoną skargę.
W ocenie Sądu w sprawie ma zastosowanie art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny, w zakresie określenia, czy skarżąca w związku z zakończeniem służby w Służbie więziennej i rozpoczęciem zawodowej służby wojskowej cechuje się nieprzerwanym pełnieniem zawodowej służby wojskowej przez okres 15 lat.
W świetle przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie było zatem możliwe przeniesienie funkcjonariusza Służby Więziennej do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej. Funkcjonariusz ten aby być powołanym do zawodowej służby wojskowej musiał najpierw być zwolniony ze służby w Służbie Więziennej. Takich właśnie osób dotyczy powołany wyżej przepis art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny i w związku z tym w ich przypadku znajduje zastosowanie art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny w zakresie ciągłości służby.
Istotne przy tym jest to, że w art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny nie wskazuje się, iż warunkiem jego zastosowania jest to, aby stosunek zawodowej służby wojskowej został nawiązany nieprzerwanie po zakończeniu służby w innej formacji (zob. H. Królikowski (red.), Obrona Ojczyzny. Komentarz, LEX, komentarz do art. 815).
Skarżąca przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej pełniła służbę w formacji wskazanej w art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny i przed wejściem w życie tej ustawy została powołana do zawodowej służby wojskowej. Skarżąca jest więc osobą, o której mowa w art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny. W konsekwencji tego, w myśl art. 815 w zw. z art. 137 ust. 2 ustawy, kończąc służbę w Służbie Więziennej i rozpoczynając zawodową służbę wojskową zachowała ona ciągłość służby. Z woli ustawodawcy skarżąca zachowała ciągłość służby, mimo że w jej przypadku między zakończeniem służby w Służbie Więziennej, a powołaniem do zawodowej służby wojskowej wystąpiła dwudniowa przerwa. Skutkiem tej szczególnej regulacji, jaką jest art. 815 ustawy jest również to, że w przypadku skarżącej nie można uznać, iż nie pełniła ona nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej przez okres 15 lat w rozumieniu art. 460 ust. 1 ustawy.
Ciągłość służby oznacza bowiem jej pełnienie w sposób nieprzerwany. Wykluczyć zatem należy taką wykładnię powyższych przepisów, która prowadziłaby do wniosku, że z jednej strony ustawodawca nakazuje uznawać osoby znajdujące się w sytuacji takiej jak skarżąca, jako osoby, które zachowały ciągłość służby, a z drugiej strony odmawiać im przymiotu pełnienia nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej.
Wyrok Sądu pierwszej instancji stał się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której organ, zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:
- 1) art. 815 w związku z art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie organy w zaskarżonych decyzjach nieprawidłowo uznały, że skarżąca nie pełniła nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej, gdy tymczasem z akt sprawy wynika, że zaistniała przerwa w pełnieniu służby, zatem organy w uchylonych przez Sąd pierwszej instancji decyzjach prawidłowo uznały, że skarżąca nie pełniła służby nieprzerwanie,
- 2) art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca mimo dwudniowej przerwy w pełnieniu służby spełniła przesłanki do uzyskania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Tymczasem przepis ten stanowi, że przedmiotowe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat.
Biorąc pod uwagę powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Organ wniósł także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni wskazanych w niej przepisów. Oparcie skargi kasacyjnej jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego oznacza, że podstawą jej rozpoznania jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, co z kolei pozwala przyjąć stan faktyczny wskazany w zaskarżonym wyroku za w pełni miarodajny.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów prawa w przedmiotowej sprawie.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzuty koncentrują się na tezie, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, ponieważ nie podzielił stanowiska organów, które odmówiły skarżącej wypłaty świadczenia pieniężnego, o jakim mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Komplementarny charakter zarzutów uzasadnia łączne ich rozpoznanie.
Zgodnie z art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Zgodnie z art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje predyspozycje do pełnienia tej służby. Na mocy tego przepisu ustawodawca umożliwił zatem funkcjonariuszom określonych służb (formacji) na kontynuowanie służby Państwu w ramach zawodowej służby wojskowej.
Natomiast w przepisie art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny stwierdza się, że przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej.
Obydwa ww. przepisy mają charakter ogólny – wprowadzają zasady ogólne - z tą uwagą, że pierwszy z nich został zamieszczony w Dziale IX "Służba wojskowa", Rozdziale 3 "Stopnie wojskowe", natomiast drugi w Dziale XXVI "Zmiany w przepisach, przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe", Rozdziale 2 "Przepisy przejściowe i dostosowujące". O ile przepis art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny pozwala na kontynuowanie zawodowej służby wojskowej w ramach przeniesienia, a zatem w sposób odmienny niż to normował przepis art. 17a poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536), to przepis art. 815 ustawy rozciąga zasadę ciągłości służby na osoby pełniące służbę w formacjach, o których mowa w przepisie art. 137 ust. 2, powołane przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny do zawodowej służby wojskowej. Chodzi zatem m.in. o osoby, o których stanowił przepis art. 17a ustawy poprzednio obowiązującej.
Z uwagi na treść art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny należy przytoczyć również pełną treść art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, w brzmieniu na dzień wydawania kwestionowanej decyzji organu drugiej instancji. Rzeczony przepis stanowił: "Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się za zgodą Ministra Obrony Narodowej oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby".
Ustawodawca regulując poszczególne uprawnienia każdorazowo decyduje, w ramach których to konkretnie uprawnień następuje zaliczenie poprzednich okresów służby w innych formacjach i w jakiej części okresów takie zaliczenie następuje. Ustawodawca dał temu wyraz m.in. w przepisie art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, nadając mu brzmienie: "Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust.
- 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio".
Z kolei art. 458 ust. 3 ustawy stanowi, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Wprowadzając odpowiednie stosowanie przepisu art. 458 ust. 3 ustawy dotyczącego odprawy, ustawodawca nakazał zaliczenie poprzednich okresów służby w sposób bardziej szczegółowy niż ma to miejsce w przepisie ogólnym, tj. art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny.
Wskazać należy, że podstawowym warunkiem przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy, wskazanym wprost w jej art. 460 ust. 1 zdanie pierwsze, jest legitymowanie się przez wnioskodawcę okresem co najmniej 15 lat zawodowej służby wojskowej. Ustawodawca, co wynika wprost z treści art. 460 ust. 1 zdanie pierwsze in fine ustawy, umożliwia doliczenie do wskazanego okresu także służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 (m.in. w Służbie Więziennej). Nie można jednakże tracić z pola widzenia, że przedmiotowe świadczenie przeznaczone jest - zgodnie z treścią analizowanej regulacji - niejako z założenia wyłącznie dla osób, które legitymują się pełnieniem służby w sposób "nieprzerwany". W przypadku wnioskodawcy, który przykładowo legitymuje się wystarczającym w świetle wymagań ustawowych okresem zawodowej służby wojskowej, zadaniem organów orzekających jest jedynie ustalenie, czy służba ta była pełniona "nieprzerwanie".
W przypadku osób takich jak skarżąca, to jest takich, które nie pełniły zawodowej służby wojskowej przez okres minimum 15 lat, i które mogą skorzystać z dobrodziejstwa doliczenia do posiadanego okresu zawodowej służby wojskowej okresu pełnienia służby w innych formacjach, warunkiem koniecznym do przyznania wnioskowanego świadczenia jest pełnienie służby w obydwu formacjach "nieprzerwanie". Podkreślić bowiem należy, że ustawodawca w treści art. 460 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny używa sformułowania "[...] przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1 [...]".
W nawiązaniu do powyższych zapatrywań podnieść należy, że ustawodawca w ustawie o obronie Ojczyzny nie wyjaśnia pojęcia "nieprzerwanie" w kontekście ciągłości służby. "Nieprzerwanie" podobnie jak "ciągle" oznacza jednakże stale, bez przerwy (w kontekście trwałości). Zasadnym jest zatem przyjęcie, że w powyższym przepisie (art. 460 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o obronie Ojczyzny) ustawodawca miał na myśli nieprzerwaną kontynuację jednej służby po drugiej, a zatem stan analogiczny do tego jakby w ogóle nie nastąpiła zmiana jednej formacji na inną (drugą) i ewentualnie kolejne. Ratio legis wskazanej regulacji wiązać zatem należy z uznaniem służby w innej formacji za równorzędną ze służbą w innej kolejnej formacji mundurowej z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą.
Należy mieć również na uwadze, że art. 137 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, do którego nawiązuje art. 460 ust.1 tej ustawy umożliwia przeniesienie określonemu funkcjonariuszowi do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje predyspozycje do pełnienia tej służby. Z art. 137 ust. 2 tej ustawy wynika wprost, że przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się za zgodą Ministra Obrony Narodowej oraz ministra nadzorującego daną służbę, w trybie powołania do zawodowej służby wojskowej, z zachowaniem ciągłości służby. Okresy pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których są uzależnione uprawnienia przewidziane w niniejszej ustawie. W takiej sytuacji nie ma znaczenia kwestia ewentualnej przerwy pomiędzy jedną a drugą służbą, gdyż ciągłość służby jest gwarantowana ustawowo. Tryb ten pojawił się jednak dopiero na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny. Skarżąca zaczęła zaś pełnić służbę wojskową w 2012 roku, a więc zanim pojawiła się instytucja przeniesienia z art. 137 ust. 1 tej ustawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca w okresie 1 marca 2003 r. – 30 listopada 2012 r. pełniła służbę jako funkcjonariusz Służby Więziennej (9 lat i 9 miesięcy), natomiast od 3 grudnia 2012 r. do 31 stycznia 2023 r. (10 lat, miesiąc i 29 dni) pełniła zawodową służbę wojskową. Daje to zatem okres przekraczający 15 lat służby (dokładnie 19 lat 10 miesięcy i 29 dni) i jednocześnie, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny należało uznać, że skarżąca pełniła służbę w sposób nieprzerwany. Trzeba podkreślić, że ratio legis art. 815 ustawy było rozciągnięcie dobrodziejstwa art. 137 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny w stosunku do żołnierzy powołanych do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przepis art. 815 ustawy posługuje się wyraźnie pojęciem "powołania do zawodowej służby wojskowej", gdyż w okresie poprzedzającym jego wejście w życie w ten sposób możliwe było nabycie statusu administracyjnego żołnierza przez funkcjonariuszy innych służb. Nakazuje on tym samym traktować powołanie do służby wojskowej jak przeniesienie, jeśli dotyczy ono osób, które pełniły służbę w formacjach wymienionych w art. 137 ust. 1 ustawy.
Przejście w 2012 roku ze Służby Więziennej (formacji w której służyła skarżąca) do służby wojskowej wiązało się z rozwiązaniem stosunku służbowego w Służbie Więziennej i nawiązaniem nowego stosunku służbowego w zawodowej służbie wojskowej. Dokonanie tych czynności formalnych wymagało pewnego czasu. Jeśli zatem między służbą w Służbie Więziennej a służbą wojskową skarżąca nie pełniła innej służby lub nie podjęła zatrudnienia, to uznać należało, że odbywa się to z zachowaniem ciągłości służby, nawet jeśli między wygaśnięciem poprzedniego stosunku służbowego, a nawiązaniem stosunku służby wojskowej wystąpiła przerwa licząca kilka dni.
Należy podkreślić, że w przypadku skarżącej były to dokładnie dwa dni, tj. 1-2 grudnia 2012 r., które przypadały odpowiednio na sobotę i niedzielę, a więc dni wolne od pracy. Tym samym nie można przyznać racji stronie skarżącej kasacyjnie, że skarżąca nie pełniła służby w sposób nieprzerwany, a co za tym idzie nie nabyła uprawnienia do należności pieniężnej wymienionej w art. 459 pkt 1 ustawy. Treść przytoczonych ww. przepisów nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca pełniła służbę w sposób ciągły, pomimo faktu, że służbę wojskową rozpoczęła dwa dni po zakończeniu służby w Służbie Więziennej.
Wyrok NSA w sprawie III OSK 3327/23 wydany został na gruncie odmiennego stanu faktycznego, gdyż w tej sprawie przerwa wynosiła około 8 lat i związana była z pełnieniem służby w formacjach niewymienionych w przepisie art. 137 ust. 1 ustawy (terytorialna służba wojskowa).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji. Sąd ten prawidłowo przyjął, że w przypadku skarżącej będą miały zastosowanie przepisy art. 460 ust. 1 oraz art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.