Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Jako sprostowanie niedokładności (nieścisłości) można rozumieć m.in. właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w rubrum, samej sentencji orzeczenia, jak i w uzasadnieniu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (postanowienie Sądu Najwyższego z 15.4.1982 r. I PZ 7/82, OSNC 1982/10/155). W przedmiotowej sprawie omyłkowo w sentencji oraz uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r. oraz w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r. błędnie oznaczono nazwę organu. Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji rozpoznawał skargę wniesioną na decyzję Ministra Edukacji Narodowej.
Należało jednak uwzględnić, że z dniem 1 stycznia 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Edukacji i Nauki oraz zniesienia Ministerstwa Edukacji Narodowej i Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (Dz. U. z 2020 r., poz. 2334). Z akt sprawy wynika, że skargę od wyroku Sądu I instancji wniósł Minister Edukacji i Nauki, dlatego błędnie wskazano w sentencji wyroku NSA jako wnoszącego skargę kasacyjną Ministra Edukacji Narodowej. Wobec powyższego, orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należnych skarżącemu z powodu oddalenia skargi kasacyjnej organu, należało wskazać Ministra Edukacji i Nauki. Z tych względów należało sprostować także sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bowiem w dniu orzekania przez ten Sąd, obowiązywało już w/w rozporządzenie, a zatem koszty należało zasądzić od Ministra Edukacji i Nauki.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.