Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1017/25, oddalił skargę R.R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 marca 2025 r. nr 1718 w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Miejski Policji w [...] wnioskiem z dnia 23 października 2024 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "organu I instancji" lub "Komendant Wojewódzki") o zwolnienie R.R. (dalej: "skarżący") - dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] (pełniącego służbę na tym stanowisku od dnia 1 listopada 2018 r.) - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji").
W uzasadnieniu wniosku zwrócono uwagę na fakt niepełnienia przez skarżącego służby w związku z przedstawianiem przez niego zwolnień lekarskich przez łącznie: - 35 dni w 2018 r., - 74 dni w 2019 r., -75 dni w 2020 r., - 136 dni w 2021 r., -142 dni w 2022 r., -130 dni w 2023 r., -111 dni w 2024 r. (do dnia 4 października 2024 r.). Wskazano m.in., że absencja policjanta spowodowana chorobą w 2023 r. i 2024 r. miała miejsce w przedziałach czasu dzielących okresy korzystania przez funkcjonariusza z urlopów wypoczynkowych oraz urlopów związanych z rodzicielstwem i wychowaniem dziecka (odpowiednio: w 2023 r. - 121 dni urlopu wychowawczego i 63 dni urlopu rodzicielskiego; w 2024 r. - 113 dni urlopu wychowawczego i 9 dni urlopu rodzicielskiego). Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił uwagę na konsekwencje częstych nieobecności strony w służbie spowodowanych chorobą, tj. dezorganizację służby w Komisariacie I Policji w [...] (m.in. konieczność organizacji zastępstw) oraz negatywny wpływ na realizację zadań służbowych zarówno przez skarżącego (niedyspozycyjność), jak też innych funkcjonariuszy wymienionej jednostki organizacyjnej Policji (nadmierne obciążenie obowiązkami).
Po zakończeniu postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 10 stycznia 2025 r. nr 548, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z uwagi na dobro służby zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2025 r. Rozkazowi nadano, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy" lub "KGP") rozkazem personalnym z dnia 18 marca 2025 r. nr 1718 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy, przywołując treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wyjaśnił, jak należy wykładać pojęcie "ważnego interesu służby". Organ wskazał, że bezsporne jest, że w około 3,5-letnim okresie od lutego 2021 r. do października 2024 r. skarżącemu wystawiono blisko 60 kolejnych zaświadczeń lekarskich o niezdolności do służby (pracy). Organ w żadnym wypadku nie zakwestionował prawa strony do korzystania ze zwolnień lekarskich (zgodnie z obowiązującymi przepisami), jak również nie zakwestionował decyzji lekarzy w powyższym zakresie. Powyższa sytuacja spowodowała jednak, że z powodu choroby skarżący nie pełnił służby łącznie przez około 4 miesiące (tj. 1/3) każdego kolejnego roku w latach 2021-2024 (136 dni w 2021 r., 142 dni w 2022 r., 130 dni w 2023 r. i 111 dni w 2024 r.). W latach 2023-2024 zwolnienia te miały miejsce w czasie pomiędzy okresami, kiedy skarżący nie pełnił służby z innych przyczyn, łącznie przez około 210 dni w 2023 r. i około 250 dni w 2024 r. (w związku z korzystaniem z urlopów wypoczynkowych, urlopów okolicznościowych oraz urlopów związanych z rodzicielstwem i wychowaniem dziecka).
Organ podał, że pomimo, że nie kwestionuje również prawa strony do, zgodnego z przepisami prawa, korzystania z uprawnień pracownika związanych z rodzicielstwem oraz urlopów wypoczynkowych i okolicznościowych, to jednak stwierdził, że konsekwencją powyższego oraz udzielonych stronie zwolnień lekarskich było to, że strona zarówno w 2023 r., jak też w 2024 r., w rzeczywistości pełniła służbę jedynie przez kilka dni.
Dalej KGP wskazał na art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o Policji i wyjaśnił, że predyspozycje fizyczne i psychiczne skarżącego do pełnienia służby zostały ocenione przez właściwe komisje lekarskie, które przedstawiły swoje wnioski w prawomocnych orzeczeniach. Organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe wnioski i nie jest uprawniony do ich kwestionowania.
Reasumując KGP stwierdził, że stan faktyczny sprawy, mający związek zarówno ze stwierdzonym u skarżącego ograniczeniem zdrowotnym (kategoria zdolności do służby lub pracy "B" - Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem), jak też częstym i długotrwałym przebywaniem policjanta na zwolnieniach lekarskich (pomimo orzeczonej zdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku dzielnicowego), w ocenie KGP uzasadnia potraktowanie tej sytuacji jako sprzecznej z ważnym interesem służby, a tym samym dającej podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Na powyższy rozkaz personalny skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który przywołanym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2025 r. oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Sąd wskazał, że choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Prawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnotował, że policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych, przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Jednocześnie wskazał jednak, że ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby, jednakże dostrzega również bezwzględną potrzebę ochrony interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.
Przekładając powyższe ustalenia na stan niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż bezsporny jest fakt, że skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich przez łącznie: 35 dni w 2018 r., 74 dni w 2019 r., 75 dni w 2020 r., 136 dni w 2021 r., 142 dni w 2022 r., 130 dni w 2023 r., 111 dni w 2024 r. (do dnia 4 października 2024 r.). Z kolei absencja skarżącego spowodowana chorobą w 2023 r. i 2024 r. miała miejsce w przedziałach czasu, dzielących okresy korzystania przez funkcjonariusza z urlopów wypoczynkowych oraz urlopów związanych z rodzicielstwem i wychowaniem dziecka (odpowiednio: w 2023 r. - 121 dni urlopu wychowawczego i 63 dni urlopu rodzicielskiego; w 2024 r. - 113 dni urlopu wychowawczego i 9 dni urlopu rodzicielskiego).
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że taka sytuacja nie mogła pozostać bez wpływu na sprawne funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której policjant miał pełnić służbę. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie. Skutki przedłużającej się absencji chorobowej policjanta na funkcjonowanie Policji i dla interesu społecznego, tożsamego z dobrem formacji, są oczywiste i nie wymagają dowodzenia.
Sąd pierwszej instancji odnotował ponadto, że faktem powszechnie znanym jest to, iż etaty i środki, którymi dysponuje Policja, są niewystarczające, a zatem winny być one wykorzystane jak najbardziej efektywnie, gdyż wymaga tego konieczność skutecznej realizacji zadań przydzielonych formacji. W ocenie Sądu pierwszej instancji oczywistym jest również, że zadania, które mają być wykonywane przez nieobecnego policjanta, muszą być przydzielane pozostałym funkcjonariuszom. Zwiększa to ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. Taki stan rzeczy wymusza również konieczność podejmowania określonych działań przez przełożonych, którzy zmuszeni są do dokonywania między innymi stałych zmian grafików służby pełnionej przez podwładnych oraz innych czynności kadrowo - organizacyjnych.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy Policji nie mogą być pozbawione możliwości takiego doboru kadry, by służbę w omawianej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, a także zdolne fizycznie i psychicznie oraz wykazujące niezbędną dyspozycyjność do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący z uwagi na stan zdrowia wykazywał zupełny brak dyspozycyjności. W ocenie Sądu taka sytuacja, niezależnie od jej przyczyny, w sposób oczywisty dezorganizowała pracę macierzystej jednostki Policji, co niewątpliwie kolidowało z ważnym interesem formacji. Tym samym nie można zarzucić organom, że w przedstawionych okolicznościach sprawy bezpodstawnie zdecydowały się na skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, rozwiązując ze skarżącym stosunek służbowy. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym sprawy interes policjanta był ważniejszy od dobra formacji oraz aby - z naruszeniem ważnego interesu służby - należało go bezwzględnie pozostawić w gronie funkcjonariuszy Policji.
Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. 45 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "ważnego interesu służby", polegającej na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy istniał ważny interes służby przemawiający za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji, przy przyjęciu istotnych okoliczności składających się na tenże interes, takich jak postawa skarżącego, sposobu wykonywania przez niego obowiązków służbowych, okoliczności korzystania przez niego ze zwolnień lekarskich, braku ich realnego wpływu na organizację i sposób działania jednostki organizacyjnej Policji, w której pełnił służbę, długości jego stażu służby w Policji, rzetelnego wypełniania obowiązków służbowych, wielokrotnego nagradzania za zaangażowanie, wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych, zatrzymanie sprawców przestępstw, zastępstwo innego funkcjonariusza, który przebywał na zwolnieniu lekarskim, co skutkowało naruszeniem:
- b) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającym na bezzasadnym zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, mimo iż nie przemawiał za tym ważny interes służby:
- 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik spraw, tj.:
- a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi skarżącego na zaskarżony rozkaz personalny KGP w następstwie wadliwego przeprowadzenia przez WSA w Warszawie kontroli stosowania oraz wykładni przepisów prawa przez KGP, a nadto poprzez niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz podzielenia stanowiska organu odwoławczego, poprzez oparcie się na ogólnych stwierdzaniach, a pominięciu konkretnych, odnoszących się do realiów niniejszej sprawy okoliczności, a w konsekwencji akceptacji naruszenia przepisów, jakich dopuścił się KGP, co w rezultacie doprowadziło do nieuwzględnienia skargi pomimo obowiązku odmiennego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.
Niezależnie od powyższego wniósł także o uchylenie w całości na podstawie art. 179a p.p.s.a. zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jednocześnie zrzekając się rozprawy wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów, powołując się m.in. na wydany w jego innej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 144/23.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. rola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu branych pod uwagę z urzędu przyczyn nieważnościowych. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono okoliczności, które mogłyby skutkować nieważnością postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Podobnie nie ziściły się również przesłanki z art. 189 p.p.s.a., brane pod uwagę z urzędu. W konsekwencji zakres kontroli realizowanej przez NSA wyznaczają przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy kasacyjne wyznacza przepis art. 174 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący w rozpoznawanej sprawie podniósł obie kategorie zarzutów kasacyjnych, a zatem w pierwszej kolejności rozważaniom poddane zostaną zarzuty dotyczące przepisów postępowania, bowiem od prawidłowości ustalenia przebiegu postępowania i stanu faktycznego sprawy lub braku skutecznego jego podważenia uzależniona jest możliwość weryfikacji poprawności zastosowania przepisu prawa materialnego pod ustalony stan faktyczny.
Skarga kasacyjna oceniana wedle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu tej podstawy kasacyjnej podniósł, że organy nie wyjaśniły w sposób wszechstronny rzeczywistych motywów zwolnienia skarżącego ze służby. Nadto Sąd pierwszej instancji – zdaniem skarżącego kasacyjnie – przyznał prymat interesowi służby, nie dokonując wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że art. 77 składa się z czterech paragrafów o różnej treści normatywnej, zaś skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, naruszenie którego z nich zarzuca. W tym zakresie zatem zarzut nie poddaje się kontroli instancyjnej.
W odniesieniu do pozostałych kwestii należy podnieść, że skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakich konkretnych okoliczności faktycznych nie wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zaskarżonego rozkazu personalnego. W odniesieniu do postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 10 października 2024 r., sygn. akt I SA/Op 525/25, Sąd pierwszej instancji wypowiedział się, stwierdzając, że relacja czasowa postępowania dyscyplinarnego i postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby pozostają poza oceną sądu. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że wynik wskazanego postępowania nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy.
Organy dokonały ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy zdeterminowanych podstawą prawną rozstrzygnięcia (o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia), co powoduje, że podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezzasadny.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podnieść, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11).
W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było jej wykluczenie z tego grona.
Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby", przy czym ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie ulega jednak wątpliwości, że przy odczytywaniu jego treści należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przesłanka "ważnego interesu służby" jest rodzajem klauzuli generalnej, której sens, znaczenie i sposób zastosowania należy do organu stosującego ten przepis w kontekście danej sprawy.
Odwołanie się w powołanym przepisie do ważnego interesu służby oznacza w istocie, że organ Policji musi dokonać analizy stanu faktycznego, który legł u podstaw wszczęcia postępowania w sprawie i ocenić czy zdarzenia związane ze służbą danego policjanta, kwalifikowane ujemnie w świetle przepisów prawa, a także zasad deontologii zawodu policjanta i etosu służby w Policji, nie zawsze zawinione przez policjanta, uzasadniają rozwiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem (por. wyrok NSA z 4 lipca 2018 r., I OSK 40/18).
Do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji przed podjęciem służby policjant ślubuje służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Realizacja tych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były nie tylko osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, ale także posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych.
Przez pojęcie "ważnego interesu służby" należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2014 r., I OSK 1117/13), co przesądza także o nietrafności zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Wynika to z tego, że ze służbą w formacjach mundurowych łączą się nie tylko przywileje, ale również pewne ograniczenia wolności osobistej oraz zwiększone obowiązki. Policjantowi przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów wyszczególnił dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby, a jednocześnie dostrzegł jednak także konieczność zapewnienia organom Policji możliwości prowadzenia dla dobra służby racjonalnej polityki kadrowej oraz efektywnego wykorzystania przyznanych etatów i środków.
Przekładając powyższe wskazania na stan faktyczny niniejszej sprawy należy odnotować, że w sprawie bezsporne jest to, że od 2018 roku do 24 października 2024 r. skarżący przedstawiał liczne zaświadczenia lekarskie stwierdzające niezdolność do pełnienia służby oraz korzystał z urlopów przysługujących mu z tytułu rodzicielstwa, a jego absencja w służbie w tym okresie wynosiła blisko 1000 dni. W okresie od 1 stycznia 2021 r. do 23 października 2024 r. skarżący przebywał przez 532 dni na zwolnieniach lekarskich, a w okresie od 1 lipca 2023 r. do 3 kwietnia 2024 r. oraz od 5 do 23 października 2023 r. przebywał na urlopach związanych z rodzicielstwem przez łącznie 297 dni. Oznacza to, że we wskazanym okresie skarżący był w zasadzie permanentnie niezdolny do służby. Jego służba w okresie ostatnich dwóch lat miała charakter sporadyczny. Taki stan rzeczy godził w podstawowy atrybut każdego policjanta, jakim jest jego dyspozycyjność.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że długotrwałe i stale powtarzające się absencje negatywnie wpływały na sprawne zarządzanie kadrami oraz utrudniały wykonywanie nałożonych na Policję zadań. Nie sam fakt przedłużającej się choroby skarżącego, czy korzystania z urlopów związanych z rodzicielstwem, lecz wywoływane tym negatywne skutki dla formacji uzasadniały rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służbowego. W takiej sytuacji dotychczasowy sposób pełnienia służby oraz nabyte przez skarżącego umiejętności miały drugorzędne znaczenie, gdyż zaistniałe okoliczności i tak nie pozwalały na wykorzystanie ich dla dobra formacji. Długotrwała absencja spowodowana korzystaniem ze zwolnień lekarskich i urlopów wymagała podejmowania przez organ stałych działań organizacyjnych (wyznaczenie zastępstw, zapewnienie dni wolnych za pełnioną przez pozostałych funkcjonariuszy służby w ponadnormatywnym wymiarze), co niewątpliwie dezorganizowało pracę jednostki i uniemożliwiało wywiązywanie się z ustawowych obowiązków. Utrzymywanie się takiej sytuacji przez dłuższy czas jest nie do pogodzenia z dobrem formacji.
Podkreślić należy, że nie można odmówić skarżącemu prawa do troski o swoje zdrowie czy też korzystania z urlopów związanych z rodzicielstwem. Jednak w przypadku konfliktu indywidualnego interesu policjanta z interesem publicznym i dobrem służby, pierwszeństwo należy przyznać drugiej z tych wartości. Z uwagi na szczególne znaczenie Policji i wagi wykonywanych przez nią zadań nie można pozbawiać właściwych przełożonych prawa do doboru odpowiedniej kadry i pozostawienia w służbie tylko tych funkcjonariuszy, którzy między innymi z uwagi na stan swojego zdrowia i chęć pozostawania w dyspozycyjności będą w stanie realizować przydzielone im obowiązki.
W przypadku długotrwałych i powtarzających się zwolnień lekarskich nie sama okoliczność ich wystąpienia, ale ich skutek w postaci dezorganizacji służby, spadku efektywności wykonywania zadań, obniżenia morale pozostałych funkcjonariuszy oraz nieefektywnego wydawania środków, ma decydujące znaczenie. Z uwagi na powyższe ważny interes służby zyskał pierwszeństwo nad partykularnym interesem skarżącego.
Powyższe świadczy o niezasadności zarzutu naruszenia 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Mając na uwadze bezzasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.