Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 330/25, oddalił skargę N.N. na decyzję Dowódcy [...] w [...] z dnia 24 lutego 2025 r. nr 10 w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Rozkazem personalnym z 3 grudnia 2024 r. nr 90 Dowódca [...] Pułku [...] (dalej: "organ I instancji") na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 1 pkt 4, art. 229 ust. 1 i 4 ustawy o obronie Ojczyzny z dnia 11 marca 2022 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 248 z późn. zm.; dalej: "ustawa o obronie Ojczyzny" lub "ustawa") oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 marca 2023 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. poz. 433; dalej: "rozporządzenie") orzekł o zwolnieniu szer. N.N. (dalej: "skarżący") z dniem 31 grudnia 2024 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy pasywnej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. W toku tego postępowania organ I instancji ustalił, że skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej w dniu 22 listopada 2022 r. Od tego czasu u skarżącego wielokrotnie przejawiało się nieregulaminowe zachowanie, czego dowodem są meldunki o naruszeniu przez niego dyscypliny wojskowej. Pomimo wielokrotnych rozmów dyscyplinujących nie poprawił on swojego zachowania, co w ocenie bezpośrednich przełożonych nie rokuje na dalsze regulaminowe pełnienie zawodowej służby wojskowej.
Dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") rozkazem personalnym z dnia 24 lutego 2025 r. nr 10, w oparciu o art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 268a k.p.a., art. 123, art. 228 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 229 ustawy o obronie Ojczyzny, § 12 pkt 2, § 15 ust. 1 w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, ustalając jednocześnie nowy termin na dzień 31 marca 2025 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że materialnoprawną podstawą toczącego się postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej jest norma art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którą żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Organ wyjaśnił, że w świetle zgromadzonej dokumentacji skarżący został poddany corocznemu procesowi opiniowania za rok 2024, w wyniku którego otrzymał ogólną ocenę dostateczną, od której się nie odwołał, przez co ta stała się ostateczna. Powyższe, jak również ustalony przebieg służby wojskowej skarżącego, upoważniały organ I instancji do zastosowania procedury zwolnienia skarżącego ze służby w oparciu o art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który przywołanym wyrokiem z 23 października 2025 r. oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przesłanki zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskazane w art. 228 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny mają charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Organ, w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 228 ust. 1 ustawy może, ale nie musi podjąć decyzję o zwolnieniu ze służby. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ działa w ramach tzw. luzu decyzyjnego, co nie oznacza jednak dowolności. Od organu wymagana jest zatem szczególna rozwaga przy podejmowaniu takich decyzji, które muszą być należycie umotywowane i z których uzasadnienia powinno wynikać, jakimi względami kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie o określonej treści.
W rozpoznawanej sprawie podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że w odniesieniu do żołnierzy zawodowych ustawodawca stawia szczególne wymagania dotyczące warunków, jakie osoby te powinny spełniać ubiegając się o powołanie do służby wojskowej (art. 83 i nast. ustawy). Dotyczą one między innymi przymiotów osobistych, ale również sprawności fizycznej (art. 332 ustawy).
Jednym z narzędzi, służących ocenie wywiązywania się przez żołnierza z jego obowiązków, jest opinia służbowa. Dokument ten stanowi podstawę do oceny żołnierza w kontekście wywiązywania się przez niego z obowiązków i powierzonych zadań, przy czym opiniowanie żołnierzy odbywa się według odrębnej procedury, a opiniowanemu służy prawo wniesienia odwołania od opinii służbowej, o czym skarżący został pouczony. Ostateczna opinia wiąże organ, który na jej podstawie, w przypadku uzyskania oceny dostatecznej, może zdecydować o pozostawieniu żołnierza w służbie, bądź o jego zwolnieniu. W badanej sprawie skarżący od opinii służbowej się nie odwołał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaznaczył, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres, gdyż kontroli tej nie podlega uznanie samo w sobie, ale to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego oraz to, czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne. Sąd kontroluje zatem, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.
W ocenie Sądu analiza przedłożonych akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ granic uznania administracyjnego nie przekroczył. W realiach rozpoznawanej sprawy konieczność zwolnienia skarżącego umotywowano tym, że nie stawił się on w służbie bez usprawiedliwienia i nie przystąpił do sprawdzianu z WF, czym zlekceważył swoje obowiązki służbowe. Pomimo wielokrotnych rozmów dyscyplinujących, skarżący nie poprawił swojego zachowania. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał na okoliczność, iż skarżący podjął leczenie z uzależnienia od substancji psychoaktywnych.
Zdaniem Sądu zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu, bowiem organ odwoławczy prawidłowo uznał i uzasadnił, że wskazane wyżej okoliczności, związane z przebiegiem służby skarżącego, uniemożliwiają pozostawienie go w strukturach służby wojskowej.
Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267; dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu przez WSA w Szczecinie granic sądowej kontroli działalności administracji publicznej w sprawie zakończonej w administracyjnym toku instancji wydaniem decyzji ramach uznania administracyjnego i zastąpienie kontroli legalności tej decyzji merytorycznym rozstrzygnięciem zasadności zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej;
- 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej, nie dostrzegł, iż organy administracji obu instancji dopuściły się istotnego naruszenia art. 7, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i uznał obie decyzje za prawidłowe, pomimo że zostały one wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej - w drugiej instancji bez przeprowadzenia merytorycznego postępowania wyjaśniającego, poprzez ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do ustalenia, czy w aktach postępowania znajduje się opinia służbowa z oceną dostateczny i czy skarżący złożył od niej odwołanie, a zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności przeprowadzonej ze skarżącym rozmowy służbowej przez jego przełożonego i złożonych podczas niej zapewnień o możliwości dalszego pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej oraz realizowanych przez skarżącego faktycznie zadań wykraczających poza zakres zajmowanego stanowiska służbowego, które mimo włożonego wysiłku i zaangażowania zostały całkowicie zignorowane, czyli w aspekcie postępowania w drugiej instancji również bez przeprowadzenia merytorycznego postępowania wyjaśniającego.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego przez radcę prawnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania "w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy".
W zarzucie pierwszym wskazano naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji granic sądowej kontroli działalności publicznej w sprawie zakończonej w administracyjnym toku instancji wydaniem decyzji w ramach uznania administracyjnego i zastąpienie kontroli legalności tej decyzji merytorycznym rozstrzygnięciem zasadności zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że zaskarżonym wyrokiem skarga została oddalona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Paragraf 2 powyższego przepisu stanowi, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyroki NSA z: 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07, 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10).
Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy, wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne niż legalność kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej").
Żaden z powyższych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji – wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie – nie orzekał w sprawie merytorycznie. Wydał orzeczenie w oparciu o art. 151 p.p.s.a., a treść sentencji wyroku odpowiada normie wynikającej z powyższego przepisu.
Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2026 r., III OSK 2255/23).
Omawiany zarzut jest zatem bezzasadny.
Zarzut oznaczony jako 2 koncentruje się na kwestii naruszenia zasady prawdy obiektywnej w drugiej instancji przez ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do ustalenia, czy w aktach postępowania znajduje się opinia służbowa z oceną dostateczny i czy skarżący złożył od niej odwołanie, a zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia innych, wskazanych przez skarżącego kasacyjnie, okoliczności, w szczególności w zakresie rozmowy służbowej i zapewnień co do możliwości dalszego pełnienia służby oraz realizacji przez skarżącego zadań.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji nie wydał rozstrzygnięcia w oparciu o wskazany w treści zarzutu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zatem nie mógł naruszyć powyższego przepisu.
Rozpoznanie omawianego zarzutu wymaga odwołania się do regulacji materialnoprawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie, gdyż zakres postępowania wyjaśniającego jest determinowany treścią normy materialnoprawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia.
Stosownie do art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej oceny ogólnej w opinii służbowej. Przywołany przepis wskazuje, że otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może stanowić podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu właściwego organu, który może pozostawić żołnierza w służbie mimo niskiej oceny. Jest to uprawnienie organu, z którego organ może skorzystać. Skorzystanie z tego uprawnienia wymaga jednak rozważenia słusznego interesu strony oraz interesu publicznego, tj. interesu Sił Zbrojnych RP. Uznanie zostało przyznane organowi w możliwie najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Jedynym wymogiem stawianym organom jest ustalenie otrzymania przez żołnierza dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, a w przypadku podjęcia na tej podstawie prawnej decyzji uznaniowej o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej - rozważenie słusznego interesu strony i interesu społecznego.
Przy czym w takim przypadku interes społeczny jest tożsamy z interesem służby - potrzebami Sił Zbrojnych (por. wyrok NSA z 3 marca 2017 r., I OSK 170/16). Podkreślenia wymaga, że organ zwalniający jest związany wydaną opinią. W związku z tym nie może badać trafności ocen zawartych w opinii, jak też sposobu opiniowania, a wyłącznie to, czy opinia służbowa została wydana przez właściwy organ i czy podlega wykonaniu, a zatem czy spełnia prawem przewidziane warunki formalne (por. wyroki NSA z: 20 grudnia 2013 r., I OSK 2732/12, 1 grudnia 2016 r., I OSK 2365/15). Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący otrzymał dostateczną ocenę w opinii służbowej i że od tej decyzji nie wniósł środka zaskarżenia. Okoliczności tych skarżący kasacyjnie nie kwestionuje.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja podejmowana na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres, gdyż kontroli tej nie podlega uznanie samo w sobie, ale to, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego oraz to, czy swobodne uznanie organu nie przekształciło się w uznanie dowolne. Sąd kontroluje zatem, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.
Należy przy tym zauważyć, że przyznanie prymatu dobra służby nad interesem skarżącego nie musi oznaczać przekroczenia granic uznania administracyjnego. W przypadku bowiem służb mundurowych, a zwłaszcza żołnierzy zawodowych, istotna jest konieczność zapewnienia wykonywania zadań z zakresu obronności państwa.
W niniejszej sprawie najważniejszym kryterium szczególnym jest dobro służby. W hierarchii wartości stoi ono wyżej niż dobro jednostki. Osoby pełniące służbę, w odróżnieniu od osób podejmujących pracę na podstawie stosunku pracy, pozostają z władzą służbową w takim stosunku podporządkowania, który charakteryzuje się wysoką dyspozycyjnością, zarówno co do sposobu wykonywania służby, w tym pod względem pory i miejsca świadczenia pracy, jak i innych warunków należących do treści tego stosunku prawnego. Pracodawca ma tu szeroką możliwość jednostronnego kształtowania treści tego stosunku i doboru funkcjonariuszy. Jest to praca jednostronnie wyznaczana, w odróżnieniu od pracy umownie podporządkowanej, podlegającej przepisom kodeksu pracy. Jednakowoż ograniczenia równoważone są pewnymi przywilejami, do których m.in. zalicza się dodatkowe elementy uposażenia, dodatki, urlopy, czy trwałość stosunku służbowego, gwarantowaną też enumeratywnie wyliczonymi przyczynami zwolnienia ze służby.
W tej materii kognicja sądów administracyjnych jest ograniczona. Niepodobna wkraczać sądom kontrolującym legalność tego rodzaju aktów na grunt doboru członków danego korpusu, poza przypadkami, w których jest to dopuszczone na mocy wyraźnego przepisu prawa (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2016 r., I OSK 2243/15).
Dokonana przez WSA w Szczecinie kontrola zaskarżonych decyzji była prawidłowa, gdyż z uzasadnienia zarówno decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji wynika, że podstawą zwolnienia skarżącego ze służby nie była tylko i wyłącznie dostateczna ocena w opinii służbowej, ale także kwestia wykonywania przez skarżącego obowiązków żołnierza zawodowego, w tym przede wszystkim jego nieregulaminowe zachowania, o czym świadczą meldunki o naruszaniu przez skarżącego dyscypliny wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że pomimo wielokrotnych rozmów dyscyplinujących żołnierz nie poprawił swojego zachowania, co w ocenie bezpośrednich przełożonych nie rokuje na dalsze regulaminowe pełnienie zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji także rozważył okoliczności w zakresie wykonywania przez skarżącego obowiązków, czemu dał wyraz na stronie 7 i 8 uzasadnienia decyzji.
Decyzje wydane w sprawie spełniają zatem wymogi dotyczące decyzji uznaniowej, która wymaga rozważenia słusznego interesu strony oraz interesu publicznego, tj. interesu Sił Zbrojnych RP. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, na decyzje organu kadrowego o zwolnieniu ze służby nie ma też bezpośredniego wpływu wcześniejszy przebieg służby żołnierza zawodowego. Wskazuje się, że poprzednie dobre opinie czy nagrody i pochwały mogą dawać wskazówkę dla zastosowania innego środka, ale pozostaje to w gestii właściwego organu. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje też sytuacja innych żołnierzy, którzy - pomimo otrzymania w opinii służbowej oceny dostatecznej - nie zostali ze służby zwolnieni.
Sąd ocenia bowiem indywidualną sprawę, w której znane są mu okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne i nie jest uprawniony do oceny działań organu w sprawach indywidualnych innych żołnierzy zawodowych.
Chybione są zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Kontrola wydanych w sprawie decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji była prawidłowa. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej konkretnej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego, a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ten wymóg został w rozpoznawanej sprawie zrealizowany.
Nie ma znaczenia w sprawie, czy były ze skarżącym prowadzone rozmowy co do dalszego pełnienia przez niego służby i jaka była ich treść. Są to okoliczności irrelewantne z punktu widzenia treści art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie Ojczyzny. Niewątpliwie organ zrealizował, wynikającą z art. 15 k.p.a., powinność ponownego rozpoznania sprawy. Stan faktyczny sprawy jest oczywisty, a motywy organu dostatecznie przekonujące. Pamiętać przy tym należy, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wzruszenie decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zauważa się w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w tym przepisie, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego.
Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Taki wpływ na wynik sprawy zarzucanych naruszeń procesowych nie został skutecznie wykazany, a nawet nie podjęto takiej próby.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.