Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 2220/25 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił wniosek o wyłączenie sędziów (pkt 1) oraz oddalił wniosek o zawieszenie postępowania (pkt 2).
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uwzględnienie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w przypadku ich poniesienia wraz z kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym. W zażaleniu zawarty został także wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis ten nie wskazuje na możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie wynika to również z konstrukcji tego przepisu. W szczególności użycie przecinka we fragmencie tej normy prawnej – "postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto" - nie oznacza, że zażalenie przysługuje na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu, niezależnie od tego, czy zostały wydane przez wojewódzki sąd administracyjny czy Naczelny Sąd Administracyjny. Stanowisko skarżącego należy uznać za nadinterpretację art. 194 § 1 p.p.s.a., która stoi w sprzeczności z zasadą ostateczności orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 3 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 742/25, CBOSA).
Irrelewantne dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszego postępowania wpadkowego pozostają zarzuty i argumenty podniesione w zażaleniu. Z uwagi bowiem na brak prawnej dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest możliwości poddania tego rozstrzygnięcia kontroli co do podniesionych okoliczności jako podstaw wyłączenia sędziego.
W związku z powyższym, należy uznać, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2026 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skargi konstytucyjnej.
Zauważyć należy, że art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obliguje sądu do zawieszenia postępowania. Przepis ten stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie zagadnienia, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Skarżący oczekiwał zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność zarejestrowania w Trybunale Konstytucyjnym skargi konstytucyjnej w zakresie art. 13 § 1 Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawieszenie postępowania w przypadku niniejszej sprawy wpadkowej byłoby jednak sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 168 § 1 p.p.s.a. odrzucił zażalenie.