Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Wójta Gminy Jedlińsk (organ) do rozpatrzenia wniosku E. P. (skarżąca) o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, stwierdził, że Wójt Gminy Jedlińsk dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w punkcie 1 wyroku, stwierdził, że bezczynność, o której mowa w punkcie 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Wójta Gminy Jedlińsk na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł organ wnioskując na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) o wstrzymanie wykonania czynności w postaci rozpoznania wniosku skarżącej E. P. o udostępnienie informacji publicznej, do której Wójt Gminy Jedlińsk został zobowiązany na mocy zaskarżonego wyroku, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga sposób sformułowania przez organ – zastępowany przez zawodowego pełnomocnika – wniosku o wstrzymanie wykonania. Organ wniósł o "wstrzymanie wykonania czynności w postaci rozpoznania wniosku skarżącej [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie". Należy podkreślić, że jest to nieznana ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi konstrukcja dotycząca wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności (wskazanych w § 1) wydanych w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie wyroków sądów administracyjnych. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Znajdujące się w ustawie wyjątki – zawarte w art. 89 oraz art. 284 – nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Art. 89 p.p.s.a. dotyczy bowiem możliwości wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w toku postępowania o przywrócenie uchybionego terminu. Natomiast art. 284 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania.
Zauważyć ponadto należy, że wskutek wniesienia środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaskarżony wyrok pozostaje wyrokiem nieprawomocnym i nie podlega w ogóle wykonaniu, a co za tym idzie nie wywołuje on skutków prawnych związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.).
Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości skutecznego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania nieprawomocnego wyroku, zawarty w skardze kasacyjnej skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznać należy za niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 oraz w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.