Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. C. (dalej: skarżąca) stwierdził, że Rektor [...] w [...] dopuścił się bezczynności w sprawie wydania karty przebiegu studiów (pkt 1 wyroku); stwierdził, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), zobowiązał organ do wydania aktu w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz ze zwrotem akt administracyjnych (pkt 3 wyroku), przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1000 zł (pkt 4 wyroku) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 5 wyroku).
Sąd I instancji ustalił, że skarżąca 30 sierpnia 2024 r. wystąpiła do Rektora [...] o wydanie karty przebiegu studiów, stanowiącej zaświadczenie w rozumieniu art. 217 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). Pomimo ponownego żądania wydania dokumentacji, skierowanego 14 listopada 2024 r., a następnie ponaglenia wniesionego 27 marca 2025 r., organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie. Dopiero 28 lipca 2025 r. przesłał skarżącej drogą elektroniczną skan karty przebiegu studiów, który – według ustaleń Sądu I instancji – nie był opatrzony podpisem elektronicznym, a zatem nie stanowił prawidłowo wydanego i doręczonego zaświadczenia.
Ponadto po zgłoszeniu przez skarżącą zastrzeżeń co do kompletności dokumentu organ nie odniósł się do nich ani nie doręczył karty przebiegu studiów w wymaganej formie. W ocenie Sądu I instancji karta przebiegu studiów stanowi zaświadczenie, do którego zastosowanie znajduje art. 217 § 3 k.p.a., przewidujący siedmiodniowy termin załatwienia sprawy. Organ przekroczył ten termin o wiele miesięcy, przy czym zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy zostało skierowane dopiero 1 lutego 2025 r., a więc już po popadnięciu w bezczynność. W aktach sprawy brak było również dowodów prowadzenia postępowania wyjaśniającego uzasadniającego tak znaczne opóźnienie. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że organ pozostawał w bezczynności, bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa, zobowiązał organ do wydania karty przebiegu studiów w terminie 14 dni, a także przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1000 zł, uznając, że długotrwała bezczynność uzasadnia przyznanie rekompensaty pieniężnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rektor Uczelni, zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Organ wskazał, że na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 217 § 3 k.p.a. i art. 35 § 5 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, zobowiązanie organu do wydania aktu oraz uznaniu, że organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa w rozpoznaniu sprawy w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów, która to ocena nastąpiła bez należytego uwzględnienia:
- 1) okoliczności, że wnioskowany dokument został skarżącej wydany 28 lipca 2025 r.
- 2) szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienia ilości wniosków (liczonych w tysiącach), spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów – które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych;
- 3) szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię;
- 4) faktu podjęcia przez Uczelnię szeregu działań naprawczych w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia;
- 5) faktu usprawnienia przez Panią Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 r.
W ocenie organu konsekwencją powyższego było błędne uznanie, że skarga na bezczynność była uzasadniona, a tym samym bezzasadne zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., tj. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa w wydaniu karty przebiegu studiów, podczas gdy wydanie dokumentu w najszybszym możliwym terminie, mając na uwadze obiektywne okoliczności, w których znalazła się Uczelnia, niweczy możliwość uznania, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność organu.
Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. i art. 154 § 6 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł, podczas gdy:
- 1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, a przedmiotowy dokument został wydany skarżącej w możliwie najszybszym terminie, w tym w szczególności mając na względzie ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym okresie, konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów, pozostawanie przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej, przeprowadzenie w Uczelni znacznych prac naprawczych, a także istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków.
- 2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ [...] zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Po pierwsze, art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Jednocześnie jednak, strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje na podstawie tego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w tej sprawie, czy też oceny dokonanej przez Sąd I instancji sprawy w tym zakresie. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.
Po drugie, przedmiotem sporu jest brak dochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a., bowiem karta przebiegu studiów wydawana jest w formie zaświadczenia, do którego odnosi się ten przepis. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się uproszczoną procedurą. Obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może zaświadczyć tylko o tym, co wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Uwzględniając ustawowy 7-dniowy termin załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, stwierdzić trzeba, że Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności, przekraczającej termin załatwienia wniosku skarżącej, wyznaczony w art. 217 § 3 k.p.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie.
Po trzecie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, rozpoznając sprawę, nie uwzględnił wskazywanych przez organ okoliczności faktycznych, co znajduje odzwierciedlenie w uznaniu przez Sąd I instancji rażącego charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności. Sąd I instancji ograniczył się w istocie do opisu przebiegu postępowania, podsumowując, że stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Brak jest przy tym wyjaśnienia, z jakiego powodu Sąd I instancji doszedł do takiego wniosku, pomimo, że Sąd I instancji zacytował ogólne rozważania dotyczące tej kwestii, podkreślając nawet, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy. Nie wyjaśnił natomiast jakie konkretne, dodatkowe cechy miało stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenie prawa w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie, dopuszczalne było dokonanie oceny rażącego naruszenia charakteru stwierdzonej bezczynności na etapie postępowania kasacyjnego, mając na uwadze podniesione w sprawie zarzuty kasacyjne i ich uzasadnienie, zasady ekonomiki procesowej, a także okoliczność, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo z urzędu, że bezczynność tego organu, również w zakresie wydania karty przebiegu studiów, była przedmiotem wielu rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo wyroki NSA z 21 lipca 2026 r. w sprawach III OSK 293/26, III OSK 366/26, III OSK 575/26, III OSK 686/26, III OSK 711/26, III OSK 830/26, III OSK 898/26, III OSK 952/26, III OSK 999/26, III OSK 1001/26, III OSK 1039/26). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie należało uwzględnić argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora [...] w [...], zmiany formy organizacyjnej Uczelni, zmian kadrowych związanych z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienia zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów.
Nie można zatem pominąć problemów organizacyjnych wskazywanych przez Rektora Uczelni w toku postępowania sądowego, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Ponadto Sąd ten pominął również, że karta przebiegu studiów została skarżącej wydana (przesłana drogą elektroniczną) w lipcu 2025 r. Sąd I instancji poprzestał na stwierdzeniu, że nie stanowiło to wykonania obowiązku wydania zaświadczenia, natomiast nie wyjaśnił powodów tego stanowiska. Miało to natomiast istotne znaczenie w tej sprawie z punktu widzenia możliwości zobowiązania organu do podjęcia czynności w sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że Sąd I instancji nieprawidłowo sformułował pkt 3 wyroku zobowiązując organ do wydania aktu, podczas gdy brak wydania zaświadczenia może stanowić podstawę zobowiązania organu do podjęcia określonej czynności. Wydanie zaświadczenia nie jest bowiem aktem w rozumieniu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie wewnętrznego sposobu uregulowania w Uczelni zasad wydawania kart przebiegu studiów.
Natomiast organ wyjaśnił, że zgodnie z przyjętymi procedurami (w tym umów zawieranych ze studentami) karty przebiegu studiów były wydawane w formie elektronicznej, a dopiero na wniosek studenta, po opłaceniu kosztów przesyłki, wysyłane w formie papierowej na adres korespondencyjny. Okoliczność przesyłania kart przebiegu studiów w formie elektronicznej znajduje potwierdzenie na podstawie analizy akt innych, wymienionych wyżej spraw dotyczących bezczynności tego organu w zakresie wydania karty przebiegu studiów i dotyczących innych osób. Zarzut naruszenia art. 149 § 1a p.p.s.a. zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny był zobowiązany uwzględnić, że karta przebiegu studiów została skarżącej wysłana – najpierw w formie elektronicznej w lipcu 2025 r., a następnie, już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji w tej sprawie, na adres korespondencyjny. Oznacza to, że brak było podstaw do zobowiązania organu do dokonania czynności w tej sprawie, co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie.
Po czwarte, zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 35 § 5 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Bezczynność organu ma charakter obiektywny i jest oceniana na podstawie braku działań organu, pomimo ustawowego obowiązku w tym zakresie. Organ w tej sprawie zmierza natomiast nie tyle do wykazania, że nie był bezczynny, a jedynie, że bezczynność ta wynikała ze szczególnych okoliczności związanych z funkcjonowaniem uczelni. Organ wskazuje zatem przede wszystkim na okoliczności, które mają znaczenie z punktu widzenia oceny rażącego charakteru bezczynności, której to oceny dokonał Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tym zakresie i uwzględniając podnoszone przez organ szczególne uwarunkowania organizacyjne Uczelni.
Sąd I instancji prawidłowo natomiast stwierdził w tej sprawie przesłanki do uznania, że organ pozostawał w bezczynności. Należy podkreślić, że "wewnętrzna dezorganizacja" nie może zostać uznana za okoliczność uzasadniającą przedłużenie czasu załatwienia sprawy (w tym przypadku wydania karty przebiegu studiów). Czynności podejmowane w sprawie powinny mieć bowiem racjonalne uzasadnienie i być́ niezbędne do końcowego oraz szybkiego załatwienia sprawy. Powinny również charakteryzować się dążeniem do szybkiego załatwienia sprawy. Obiektywnie zatem zaistniała podstawa do stwierdzenia bezczynności organu. Okoliczności związane z dezorganizacją działania Uczelni nie mogą być w tej sprawie uznane za powstałe bez winy organu w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a. W przepisie tym chodzi bowiem o okoliczności pozostające poza sferą działalności danego organu, od niego niezależne, a zatem takie, na które organ nie ma żadnego wpływu.
Takimi okolicznościami nie są niewątpliwie zakłócenia pracy i dezorganizacja wynikające z nieprawidłowego zarządzania jednostką lub z prowadzenia nauczania w uczelni wyższej, jak również ich prawne konsekwencje, takie jak aresztowanie poprzedniego rektora lub wprowadzenie zarządu komisarycznego.
Po piąte, na uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji zasądził na tej podstawie sumę pieniężną na rzecz skarżącej, powołując się w sposób ogólny na orzecznictwo w tym zakresie oraz przesłanki niepowołane w ogóle przez skarżącą w skardze. Uzasadnienie Sądu I instancji odnoszące się do tej kwestii sprowadza się w istocie do uznania, że długotrwałe postępowanie niejako automatycznie powoduje szkodę moralną i wymaga rekompensaty. To z kolei prowadziłoby do przyjęcia, że w każdym przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania konieczne byłoby zasądzenie od organu sumy pieniężnej, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 149 § 2 p.p.s.a. i zakreślonym tam dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu administracyjnego ("sąd może").
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że skarga skarżącej nie zawiera szczegółowego uzasadnienia w zakresie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej i sprowadza się do stwierdzenia, że skarżąca utraciła zaufanie do uczelni. Stanowisko Sądu I instancji, z oczywistych względów, pomija również brak rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności (jak wyżej wskazano, Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął odmienne stanowisko), która to okoliczność wymagała uwzględnienia na obecnym etapie postępowania. To z kolei oznacza, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej w zakresie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Po szóste, pomimo częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi art. 207 § 2 p.p.s.a. Wynika to z dwóch powodów. Przede wszystkim, nie ulega wątpliwości, że organ pozostawał w bezczynności, a zatem rozstrzygnięcie Sądu I instancji odnoszące się do najistotniejszej kwestii było w tej sprawie prawidłowe. Ponadto, o wadliwości zaskarżonego wyroku, o której mowa wyżej, przesądza przede wszystkim nie argumentacja skargi kasacyjnej, ale wadliwość uzasadnienia sporządzonego przez Sąd I instancji. Stanowisko Sądu I instancji zostało zaprezentowane w sposób obszerny, ale jednocześnie ogólny i niepozwalający w istocie na kontrolę instancyjną. Przykładowo Sąd I instancji poświęcił sześć stron na rozważania dotyczące dopuszczalności skargi i prawa do sądu, a zatem okoliczności niekwestionowane i niemające żadnego znaczenia dla końcowego załatwienia sprawy.
Jednocześnie stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do kwestii zasadniczych, takich jak charakter stwierdzonego naruszenia prawa, podstawa do zobowiązania organu do załatwienia sprawy oraz przesłanki przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, sprowadza się w istocie do pojedynczych zdań bez odniesienia do konkretnych okoliczności tej sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. Ponadto, w tej sprawie bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie karty przebiegu studiów (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), skoro organ załatwił już sprawę wydając skarżącej wnioskowany dokument. Tym samym postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a., należało umorzyć (pkt 2 wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w sprawie wydania skarżącej karty przebiegu studiów, a bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. O zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., natomiast o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.