Uzasadnienie
Pismem z 30 września 2024 r. W.W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na nie przychylenie się do żądań skarżącego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu.
WSA w Warszawie pismem z 14 października 2024 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 11 października 2024 r., na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), przekazał skargę skarżącego do Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu.
Do czasu nadesłania przez organ skargi, odpowiedzi na skargę i całości akt administracyjnych, Sąd kopię skargi pozostawił w aktach I DK 76/24.
Pismem z 26 maja 2026 r. skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie I DK 76/24, wnosząc o:
- 1. Stwierdzenie, że w postępowaniu toczącym się przed WSA w Warszawie o sygn. I DK 76/24 nastąpiła przewlekłość postępowania;
- 2. upomnienie Sadu Rejonowego we Wrocławiu w związku z niewykonywaniem poleceń WSA w Warszawie;
- 3. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego 2000 złotych tytułem rażącego naruszenia prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie;
- 4. zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przewlekłość w niniejszej sprawie przejawia się w rażącej bezczynności Sądu Okręgowego we Wrocławiu niewykonującego poleceń WSA w Warszawie tj. nie przesyłanie w spawie kompletnych, uporządkowanych dokumentów w celu wykonania czynności zmierzających do jej rozstrzygnięcia. Łączny czas trwania postępowania trwa 4 lata, a zwłoka ta jest w pełni zawiniona przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.
Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz. U. z 2023 r., poz. 1725), a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt. 1-2 ww. ustawy). Skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ww. ustawy).
Użyty w art. 6 ust. 2 ustawy zwrot normatywny "przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie" nie został zdefiniowany w ustawie. Z tej przyczyny należy się odwołać do aktualnego orzecznictwa sądów w tym przedmiocie. W postanowieniu z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt KSP 6/13 (LEX nr 1375235), Sąd Najwyższy z odwołaniem się do utrwalonych poglądów judykatury stwierdził, że: "(...) skarżący ma obowiązek przytoczyć okoliczności uzasadniające żądanie stwierdzenia przewlekłości, a to oznacza, iż powinien wskazać czas trwania postępowania świadczący o wystąpieniu przewlekłości, jak również konkretne czynności, których sąd nie podjął lub które wykonał wadliwie powodując nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (...)". Także w postanowieniu z dnia 7 marca 2017 r. o sygn. akt III SPP 6/17 (LEX nr 2261732), Sąd Najwyższy stwierdził, że "(...) obowiązkiem skarżącego jest wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu, a powinnością sądu rozpoznającego skargę na przewlekłość postępowania jest odniesienie się do okoliczności wskazywanych w skardze, jako uzasadniające żądanie strony.
Konieczność dokonania oceny terminowości czynności podejmowanych zarówno na obecnym, jak i poprzednich etapach postępowania, występuje zatem tylko wówczas, gdy skarżący wskaże konkretne zarzuty odnoszące się do tych faz postępowania." Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy również w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2017 r. o sygn. akt III SPP 16/17 (LEX nr 2302780) stwierdzając, że "«Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie», o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy (...) oznacza wskazanie czasu trwania postępowania świadczącego o wystąpieniu przewlekłości, jak również konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu. Obowiązkiem skarżącego jest wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu".
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłość postępowania sformułowana w piśmie z 26 maja 2026 r., nie spełnia powyższego wymogu. W skardze, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zawarto żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy. Skarga ta nie spełnia jednakże warunku określonego w pkt 2 tego przepisu, tj. przytoczenia okoliczności uzasadniających wskazane żądanie. Skarżący nie wymienił konkretnych czynności procesowych, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I DK 76/24 nie podjął lub dokonał wadliwie, a które zdaniem skarżącego mogłyby świadczyć o nieuzasadnionej zwłoce w postępowaniu sądowym.
Skarżący nie spełnił zatem ustawowo określonego wymogu, formułując w skardze jedynie argumentację odnoszącą się do, jego zdaniem, przewlekłości Sądu Okręgowego we Wrocławiu.
W wypadku zatem niedochowania przez autora skargi wymogu przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających żądanie, należy taką skargę odrzucić na podstawie art. 9 ust. 1 cyt. ustawy, bowiem sama krytyczna ocena sprawności postępowania przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, a nie Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, na przewlekłość postępowania którego skarga została złożona, nie jest wystarczająca do rozpoznania skargi w świetle treści art. 6 ustawy.
Nadmienić należy, że w przypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy, skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie (art. 14 ust. 2 ustawy), jednocześnie w razie odrzucenia skargi na podstawie art. 9 ustawy dalsze skargi tej samej strony dotyczącego tego samego postępowania, które podlegałyby odrzuceniu na podstawie art. 9 ustawy, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych czynności. O pozostawieniu skargi i pism związanych z jej wniesieniem w aktach sprawy zawiadamia się skarżącego tylko raz – przy odrzuceniu skargi (art. 14 ust. 3 ustawy).
Z uwagi na powyższe, wniesiona przez skarżącego skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu na podstawie art. 6 ust. 2 ww. ustawy w zw. z art. 9 ust. 1 ww. ustawy.
O zwrocie uiszczonej opłaty od skargi na przewlekłość postępowania orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy.