Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lipca 2025 r., I SA/Po 424/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 7 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi) poprzez podpisanie skargi ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu. Skarżący został również wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w analogicznym jak wyżej terminie i pod analogicznym rygorem. Odpis zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi wraz z wezwaniem do uzupełnienia jej braków formalnych doręczono skarżącemu 3 lipca 2025 r. Skarżący mimo wezwania nie podpisał skargi jak również nie nadesłał jej podpisanego odpisu, a także nie uiścił należnego wpisu. W konsekwencji sąd pierwszej instancji skargę odrzucił wskazując na wystąpienie kumulatywnie dwóch przesłanek odrzucenia skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Skarżący wskazał, że skarga zawierała wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie pomimo częściowo słusznych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący we wniesionej do sądu skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zasadnie wskazano w zażaleniu, że okoliczność ta wykluczała możliwość wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego przed rozpoznaniem tego wniosku. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że brak było podstaw do odrzucenia skargi na tej podstawie.
Niezależnie jednak od powyższego podstawą odrzucenia skargi w rozpoznawanej sprawie był również art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który to przepis może stanowić samoistną podstawę odrzucenia skargi.
Odnosząc się do tej podstawy odrzucenia skargi zauważyć należy, że stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie co wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu obarczona była brakiem formalnym – nie została podpisana. W związku z powyższym skarżący został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 czerwca 2025 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi) poprzez podpisanie skargi ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu. Skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi i obowiązku tego nie dopełnił w zakreślonym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym, jakie skutki wynikają z jego niedopełnienia.
Za trafne należało więc uznać rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. WSA w Poznaniu był zatem obowiązany skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podniesiona przez skarżącego argumentacja dotycząca stanu zdrowia może stanowić przedmiot rozważań w toku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (również wniesionego przez skarżącego).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.