Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 maja 2026 r., sygn. akt III FZ 219/26, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie K. M. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 lutego 2026 r., sygn. akt I SPP/Gl 7/25.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2026 r., domagając się jego zmiany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Powyżej powołana ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.), o czym skarżąca została pouczona przy doręczeniu postanowienia NSA z 5 maja 2026 r.
W konsekwencji wniesione w sprawie zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.