Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 431/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "Organ") z 2 czerwca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r.
Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej "O.p.") poprzez odrzucenie skargi wniesionej przez Skarżącą z uwagi na uznanie przez Sąd, iż doszło do błędnego doręczenie decyzji (z pominięciem pełnomocnika Skarżącej), w sytuacji gdy na etapie toczącego się postępowania przed Organem w aktach sprawy nie istniało pełnomocnictwo, którego zakres przedmiotowy uprawniałby pełnomocnika do występowania przed Samorządowymi Kolegiami Odwoławczymi, dlatego też przed wydaniem decyzji Organ był zobowiązany do wezwania pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 O.p.
W oparciu o tak postawiony zarzut, Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz o wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o uchylenie decyzji w całości, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw Skarżącej w pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw Skarżącej w drugiej instancji.
W zakreślonym ustawowo terminie Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy udzielone przez Skarżącą pełnomocnictwo z 2 listopada 2021 r., obejmujące umocowanie do reprezentowania Skarżącej m.in. przed "organami administracji rządowej i samorządowej", uprawniało pełnomocnika również do występowania przed samorządowym kolegium odwoławczym jako organem podatkowym, a w konsekwencji – czy przed wydaniem decyzji z 2 czerwca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. Organ był zobowiązany do wezwania pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 O.p.
Należy wobec powyższego na początku rozważań poczynić uwagi dotyczące statusu prawnego samorządowego kolegium odwoławczego. Dotyczy go przede wszystkim ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm., dalej: "ustawa o SKO"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o SKO kolegia są organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: "O.p.") organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.
W doktrynie prawa podatkowego wskazuje się, że możliwe jest wyodrębnienie rodzajów organów podatkowych na podstawie różnych kryteriów. Przyjmując kryterium rodzaju związku publicznoprawnego, jakiemu służą, wyodrębnia się dwa typy organów podatkowych – organy państwowe i organy samorządowe. Wśród samorządowych organów podatkowych wymienia się wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz samorządowe kolegia odwoławcze (por. K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, Gdańsk 2025, art. 13; A. Kabat [w:] S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 13; T. Szymański, K. Świątek [w.] Ordynacja podatkowa 2023. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2023, art. 13.).
Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przedmiotem rozważań była już kwestia kwalifikacji prawnej samorządowego kolegium odwoławczego w spornym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 lutego 2004, sygn. akt OW 43/04 stwierdził, że samorządowe kolegium odwoławcze jest organem administracji samorządowej wyższego stopnia. O ile zatem można zgodzić się ze Skarżącą, że samorządowe kolegium odwoławcze nie jest organem samorządu terytorialnego w znaczeniu ustrojowym, to nie powinna budzić wątpliwości poprawność stanowiska, że na użytek postępowania administracyjnego (podatkowego) samorządowe kolegia odwoławcze są traktowane jako organy jednostek samorządu terytorialnego (por. postanowienie SN z 1 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 179/99).
Ponadto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt III FSK 1076/24 wprost wskazano, że złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed "organami administracji rządowej i samorządowej" nie wskazuje wprost organów podatkowych, a przede wszystkim żadnej konkretnej sprawy podatkowej. Co do zasady zatem zakresem swoim obejmuje ono postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym jako organem podatkowym.
Można więc stwierdzić, że zarówno w piśmiennictwie, jak i w judykaturze panuje zgodny pogląd, że w postępowaniu podatkowym samorządowe kolegia odwoławcze traktowane są jako organy samorządowe.
Organ nie był zatem zobowiązany do wezwania w trybie art. 169 § 1 O.p. pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniesionego odwołania poprzez doręczenie pełnomocnictwa, którego zakres podmiotowy uprawniałby do reprezentowania Skarżącej przed Organem, gdyż pełnomocnictwo z 2 listopada 2021 r., obejmujące umocowanie do reprezentowania Skarżącej m.in. przed "organami administracji rządowej i samorządowej", uprawniało pełnomocnika również do występowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi.
Nietrafny jest w konsekwencji jedyny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 O.p.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.
Natomiast w związku z zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o zwrot kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do orzekania w tej materii. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07), a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi.