Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 września 2026 r., sygn. akt III FSK 728/25

Uzasadnienie

1. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 21 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w części (w zakresie punktu 3 i 4 rozstrzygnięcia) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 9 października 2024 r. w przedmiocie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym przez D. S. (dalej: Skarżący, Zobowiązany).
2. 2.1. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu 14 lipca 2024 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 11 lipca 2024 r. (obejmujących należności podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za lata: 2012, 2013, 2014, 2017 i 2019), podnosząc: (1) brak uprzedniego doręczenia upomnień bezpośrednio zobowiązanemu; (2) wygaśnięcie obowiązku w całości w zakresie zobowiązania za rok 2012 w dniu 1 lutego 2024 r., zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 272/18; za 2013 i 2014 r. w dniu 20 maja 2024 r., na skutek przedawnienia; (3) wygaśnięcie obowiązku w całości w zakresie zobowiązania za rok 2013 i 2014 na skutek przedawnienia; (4) wygaśnięcie obowiązku w całości z zakresie zobowiązania za rok 2017 i 2019 na skutek zapłaty w dniu 11 lipca 2024 r., zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651, powoływanej dalej w skrócie jako: O.p.).

1. 2.2. Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2024 r. oddalił w całości wszystkie zgłoszone przez Zobowiązanego zarzuty. Z kolei SKO postanowieniem z 9 października 2024 r. uchyliło w całości postanowienie wierzyciela i orzekło o: (1) oddaleniu zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia; (2) uznaniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. wskutek przedawnienia; (3) oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013 i 2014 wskutek przedawnienia; (4) oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2017 i 2019 wskutek zapłaty.
2. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Zobowiązanego i zaskarżonym wyrokiem uchylił w części (w zakresie punktu 3 i 4 rozstrzygnięcia) postanowienie SKO.

1. 3.2. Sąd pierwszej instancji uznał, że zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014.

1. 3.3. WSA w Warszawie stwierdził, że z treści art. 70 § 6 pkt 2 O.p. wynika, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przepis ten wprost wskazuje, że chodzi o wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą konkretnego zobowiązania, a nie z dniem wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Z kolei zgodnie z treścią art. 70 § 7 pkt 2 O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. Przepisy te są ze sobą zsynchronizowane w tym sensie, że skoro wniesienie skargi na decyzję dotyczącą zobowiązania wyznacza początek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to doręczenie orzeczenia kończącego postępowanie zainicjowane skargą na ostateczną decyzję, a nie jakąkolwiek inną skargą, np. skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, kończy okres zawieszenia. Przyjęcie stanowiska organu podatkowego oznaczałoby, że do okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania należałoby zaliczyć także czasokres między doręczeniem organowi wyroków w sprawie ze skarg na decyzje dotyczące tego zobowiązania, a wniesieniem skarg o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego, który w zależności od podstawy wznowienia może wynosić kilka (jak w niniejszej sprawie), a nawet kilkanaście miesięcy. Maksymalnie, w wyjątkowych sytuacjach, może on wynieść nawet 5 lat, licząc od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 278 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu, taka praktyka, powodująca sztuczne wydłużenie terminów przedawnienia, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

1. 3.4. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że prawomocne orzeczenia NSA odnoszące się do decyzji wymiarowych Skarżącego za lata 2013 i 2014, zostały doręczone SKO w dniu 1 marca 2023 roku (były to odpowiednio: wyrok o sygn. akt III FSK 3622/21 w zakresie roku 2013 oraz wyrok o sygn. akt III FSK 4151/21 w zakresie 2014 roku). Wyroki te są prawomocne i kończą postępowania sądowe odnośnie decyzji ustalających zobowiązania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. Wyroki te nie utraciły statusu prawomocności. W szczególności, nie nastąpiło to w rezultacie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków z dnia 23 sierpnia 2023 r., oddalających skargi Zobowiązanego o wznowienie postępowania sądowego. W związku z tym skład orzekający uznał, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014 został przez organ podatkowy ustalony w sposób wadliwy i w dacie wystawienia przez Burmistrza tytułów wykonawczych zobowiązania podatkowe za lata 2013 - 2014 uległy przedawnieniu i wygasły na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p. Z kolei kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 i 2014 r. jest kluczowa dla oceny zarzutu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego za lata 2017 - 2019 poprzez zapłatę. Skoro zobowiązanie podatkowe za 2013 r. i 2014 r. wygasło na skutek przedawnienia, to w związku z dokonaną wpłatą w dniu 11 lipca 2024 r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p. wygasły również zobowiązania za 2017 i 2019 r.

1. 3.5. W konkluzji WSA w Warszawie uznał, że w zakresie zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, obejmującego rok 2013 i 2014, SKO dokonało błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. i w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ podatkowy powinien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną, której konsekwencją jest uznanie za zasadne zarzutów wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku: za lata 2013 - 2014 na skutek przedawniania oraz za lata 2017 - 2019 na skutek zapłaty.
2. 4.1. W skardze kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego SKO wniosło o uchylenie w całości wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie rozpoznanie skargi; a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

1. 4.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
2. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 132, art. 160 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p w zw. z art. 70 § 1 O.p. i art. 70 § 6 pkt 2 O.p., poprzez błędną wykładnię z uwagi na uznanie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, wyłącznie kończącego postępowanie sądowe zainicjowane skargą na ostateczną decyzję organu dotyczącą tego zobowiązania, podczas gdy ww. przepis wskazuje na prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego i nie wyłącza orzeczenia zapadłego w sądowym postępowaniu wznowieniowym, które dotyczy tego samego zobowiązania objętego skargą na ostateczną decyzję podatkową (wymiarową), o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. i jest orzeczeniem w rozumieniu art. 132 i art. 160 p.p.s.a., zważywszy że w warunkach rozpoznawanej sprawy wykonanie prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało przez ten Sąd wstrzymane;
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. art. 284 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów skutkujące uznaniem, że w stanie faktycznym sprawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013r. i za 2014r. był zawieszony na okres od dnia 16 września 2019r. (tj. od dnia wniesienia przez podatnika skargi do WSA) do dnia 1 marca 2023r. (tj. do dnia doręczenia SKO prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2022r., sygn. akt III FSK 3622/21 i sygn. akt III FSK 4151/21, orzekających o uchyleniu zaskarżonych wyroków WSA w Warszawie w całości i oddaleniu skarg D. S., i oddaleniu skarg kasacyjnych D. S. (których wykonanie zostało przez NSA wstrzymane wobec skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego), co skutkowało niezasadnym uznaniem przez Sąd, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014 został przez organ ustalony w sposób wadliwy, oraz że w dacie 11 lipca 2024r. - wystawienia przez Burmistrza (wierzyciela) tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania podatkowe za lata 2013-2014 - uległy one przedawnieniu i wygasły na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p., podczas gdy ww. bieg terminu przedawnienia był zawieszony na okres od dnia 16 września 2019r. (tj. od dnia wniesienia przez podatnika skargi do WSA) do dnia 16 października 2023r. (tj. do dnia doręczenia SKO odpisów wyroków NSA z dnia 23 sierpnia 2023r., sygn. akt III FSK 131/23 i sygn. akt III FSK 132/23, oddalających skargi Zobowiązanego o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014, zważywszy że w skardze o wznowienie postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2022r., sygn. akt lll FSK 3622/21 i sygn. akt III FSK 4151/21, pełnomocnik D. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku NSA na podstawie art. 284 p.p.s.a. (uwzględniony przez NSA postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 131/23 i III FSK 132/23) oraz o wstrzymanie wykonania decyzji SKO na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a., a tym samym termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok i za 2014 rok zaczął biec dalej po dniu 16 października 2023r., co skutkować winno uznaniem przez Sąd, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014 został przez organ ustalony w sposób prawidłowy i nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania wskutek jego przedawnienia na zasadzie art. 59 § 1 pkt 9 O.p.;
4. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 284 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p., polegające na pominięciu przy rozpoznawaniu sprawy faktu, że pełnomocnik D. S. w skardze wniesionej w dniu 30 listopada 2022 r. o wznowienie postępowania sądowego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wyroków NSA z dnia 30 listopada 2022r., sygn. akt III FSK 3622/21 i sygn. akt III FSK 4151/21, orzekających o uchyleniu zaskarżonych wyroków WSA w Warszawie w całości i oddaleniu skarg D. S. oraz oddaleniu skarg kasacyjnych D. S. na podstawie art. 284 p.p.s.a. oraz o wstrzymanie wykonania decyzji SKO na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz pominięciu faktu wstrzymania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 20 marca 2023r., sygn. akt III FSK 131/23 i sygn. akt III FSK 132/23, wykonania własnych ww. orzeczeń z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 3622/21 i sygn. akt III FSK 4151/21, co doprowadziło Sąd do nieprawidłowej oceny stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnego przyjęcia, że w dacie 11 lipca 2024 r. - wystawienia przez Burmistrza (wierzyciela) tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania podatkowe za lata 2013-2014 - uległy one przedawnieniu i wygasły na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p.;
5. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 284 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 w zw. z art. 70 § 1 O.p., polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej poprzez niezasadne uchylenie postanowienia SKO z dnia 9 października 2024 r. w zaskarżonej części rozstrzygnięcia, w związku z mylnym stwierdzeniem przez Sąd, że zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2014 uległy przedawnieniu i wygasły na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p. z uwagi na uznanie, że w stanie faktycznym sprawy bieg terminu przedawnienia byt zawieszony do dnia 1 marca 2023r., tj. do dnia doręczenia organowi odwoławczemu odpisów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie zaś - jak przyjęło SKO - do dnia 16 października 2023r., tj. do dnia, w którym organowi odwoławczemu zostały doręczone odpisy wyroków NSA z dnia 23 sierpnia 2023r., sygn. akt III FSK 131/23 i sygn. akt III FSK 132/23, oddalających skargi D. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie podatku od nieruchomości za lala 2013 – 2014, pomimo że wykonanie wyroków NSA z dnia 30 listopada 2022r. w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2013-2014 na skutek wniosku podatnika z dnia 30 listopada 2022 r. zostało przez NSA wstrzymane postanowieniami z dnia 20 marca 2023r., sygn. akt III FSK 131/23 i sygn. akt III FSK 132/23, i w konsekwencji SKO nie naruszyło przepisu art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. przy uwzględnieniu przepisów art. 168 § 1 i art. 284 p.p.s.a., co skutkować powinno oddaleniem skargi D. S. na postanowienie SKO z dnia 9 października 2024r. orzekającego w pkt 3 rozstrzygnięcia o oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013 i 2014 wskutek przedawnienia oraz w pkt 4 o oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2017 i 2019 wskutek zapłaty.
6. 5.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Skarżącego wniósł o oddalenie w całości skargi kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
7. 6.1. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 6.2. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa procesowego oraz przepisów materialnoprawnych sprowadzają się do jednej kwestii, a mianowicie interpretacji przepisu art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym "bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania".

1. 6.3. Na gruncie tego przepisu Sąd pierwszej instancji uznał, że chodzi tu o wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą konkretnego zobowiązania, a nie wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i skoro wniesienie skargi na decyzję dotyczącą zobowiązania wyznacza początek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, to doręczenie orzeczenia kończącego postępowanie zainicjowane skargą na ostateczną decyzję, a nie jakąkolwiek inną skargą (np. skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego), kończy okres zawieszenia.

Z kolei SKO uważa, iż orzeczenie zapadłe w postępowaniu wznowieniowym (sądowym) dotyczy tego samego zobowiązania podatkowego, tj. w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości za rok 2013 i 2014, a co za tym idzie dopiero doręczenie organowi odwoławczemu orzeczenia zapadłego w sprawie skargi o wznowienie postępowania sądowego skutkuje zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. odwieszeniem biegu przedawnienia.

6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest prawidłowa. Sąd I instancji trafnie spostrzegł, że przesłanki zawieszenia, określone w art. 70 § 6 O.p., są ściśle powiązane z przesłankami zakończenia zawieszenia, przewidzianymi w art. 70 § 7 O.p. (str. 10 uzasadnienia wyroku). Z tego względu, dokonując wykładni przepisu regulującego moment kończący okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia, nie można tracić z pola widzenia przepisu wyznaczającego zdarzenie inicjujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

W rozpoznawanej sprawie przepisem wyznaczającym taki moment jest art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.

Z cytowanego wcześniej art. 70 § 7 pkt 2 O.p. wynika, że ostatnim dniem zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest dzień doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego. Gdyby przy dokonywaniu wykładni tego przepisu pominąć treść art. 70 § 6 pkt 2 O.p. to uprawniony byłby wniosek, że chodzi o każde orzeczenie sądu administracyjnego doręczane organowi podatkowemu, ponieważ cytowany przepis w jakikolwiek sposób nie precyzuje charakteru sprawy, stanowiąc jedynie o doręczeniu orzeczenia. Powstaje zatem pytanie czy chodzi o każde orzeczenie, które sąd administracyjny doręcza organowi podatkowemu? Jeśli tak, to mógłby to być zarówno wyrok wydany w sprawie ze skargi na decyzję określającą lub ustalającą zobowiązanie podatkowe, albo - jak w rozpoznawanej sprawie domaga się tego organ podatkowy – orzeczenie wydane w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozwiązania tego problemu należy poszukać w treści art. 70 § 6 pkt 2 O.p.

Skoro datą początkową zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest – zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. - dzień wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą danego zobowiązania, to datą końcową okresu zawieszenia może być tylko prawomocne orzeczenie sądu wydane w sprawie ze skargi na decyzję dotyczącą danego zobowiązania podatkowego. Wykluczyć natomiast należy w tym przypadku doręczenie orzeczenia sądu, które zapadło na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego. Przedmiotem tej skargi jest bowiem prawomocne orzeczenie sądu, a nie decyzja dotyczącą zobowiązania podatkowego.

6.5. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z 12 marca 2025 r., sygn. akt I GSK 1355/24, zgodnie z którym skoro przepis art. 70 § 6 pkt 2 o.p. nie wskazuje na żaden inny środek zaskarżenia do sądu administracyjnego, poza skargą na decyzję (jako skutkujący zawieszeniem biegu terminu przedawnienia), to przy jego interpretacji należy odwołać się do wykładni językowej, a zatem przyjąć dosłowną jego treść, czyli to, co powiedział ustawodawca, bowiem pokrywa się to z tym, czego chciał (idem dixit quam voluit). Konsekwencją wykładni językowej jest zakaz wykładni rozszerzającej wyjątków (exceptiones non sunt extendendae).

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 70 § 1 o.p. i tym samym interpretacja rozszerzająca art. 70 § 2 pkt 6 o.p. jest w tym kontekście niedopuszczalna.

6.6. Z tego względu za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 284 p.p.s.a., który stanowi, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia. W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Strona skarżąca nie wyjaśniła w skardze kasacyjnej na czym polegało niewłaściwe zastosowanie cytowanego powyżej przepisu, w szczególności nie przedstawiła spójnej argumentacji w celu wykazania, jakie znaczenie dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., miało to, że Zobowiązany w skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku NSA i o wstrzymanie wykonania decyzji SKO (której wykonanie nie zostało jednak wstrzymane).

6.7. Z cytowanych powyżej art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. wynika, że ani wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wyroku na podstawie art. 284 p.p.s.a., ani to w jaki sposób sąd rozstrzygnie ten wniosek, nie wpływa w żaden sposób na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wniesienia skargi na decyzję dotyczącą danego zobowiązania podatkowego, a kończy z dniem doręczenia organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w tym przedmiocie.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia w oparciu o art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. jest zatem uzależnione od tego, jak długo trwa postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję dotyczącą danego zobowiązania podatkowego, nie zaś od tego czy strona skarżąca wniosła o przyznanie ochrony tymczasowej i w jaki sposób sąd rozstrzygnął ten wniosek.

6.8. W konsekwencji stwierdzić należy, że wydanie przez NSA w dniu 20 marca 2023 r. postanowień, w których Sąd wstrzymał wykonanie wyroków NSA z 30 listopada 2022 r., sygn. akt III FSK 3622/21 i III FSK 4151/21 oraz oddalił wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2013 i odpowiednio za rok 2014., stanowiło okoliczność irrelewantną z punktu widzenia trwania zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

7.1. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. s.WSA (del.) Cezary Koziński s.NSA Jacek Pruszyński s.NSA Paweł Borszowski