Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 899/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę A. L. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor, "DIAS") z dnia 22 września 2025 r. w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Skarżący wywiódł od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik"). Podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez egzekucyjną sprzedaż nieruchomości poniżej jej wartości oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci utraty nie tylko składnika majątkowego ale również źródła dochodu, bowiem część nieruchomości jest wynajmowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Skarżący w skardze kasacyjnej domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora jak i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika wydanych w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości jako nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienia nie podlegają jednak wykonaniu, a w związku z tym instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może znaleźć zastosowania.
Zasadą jest, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.
Podkreślić bowiem należy, że postanowienie w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości jako nieuzasadnione nie określa obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Czym innym jest bowiem egzekucja z majątku skarżącego, a czym innym są zarzuty co do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Poprzez zgłoszenie takich zarzutów strona stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie w dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego z tej nieruchomości. Rolą organów jest natomiast zweryfikowanie tych twierdzeń. Stanowisko organu w tym zakresie nie może więc podlegać wstrzymaniu wykonania, bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków (por. postanowienie z 23.10.2025 r., sygn. akt III FZ 512/25).
Oznacz to, że instytucja wstrzymania wykonania aktu nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżone postanowienia nie nakładają na Skarżącego żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołują żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień, o czym orzeczono jak w sentencji orzeczenia.