Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 grudnia 2025 r., III SA/Wa 1557/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Skarżący wskazał, że jego wykonanie będzie praktycznie równoznaczne z konfiskatą mienia skarżącego, co jest nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy i rażąco sprzeczne z zasadami słuszności oraz zasadą konstytucyjnej ochrony własności obywateli RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Na wstępie wskazać należy, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie stał się prawomocny, co oznacza, że nie wywołuje on skutków prawnych związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia - art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej powoduje wstrzymanie uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku (art. 168 § 1, art. 170 i art. 171 p.p.s.a.).
Kompetencja do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej została uregulowana w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże wskazany przepis dotyczy wyłącznie wstrzymania wykonania aktów, bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a na mocy art. 193 p.p.s.a. może on być odpowiednio stosowany w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie został wyposażony w kompetencję do wstrzymania wykonania zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w wypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 p.p.s.a.), bądź w toku postępowania o przywrócenie uchybionego terminu (art. 89 p.p.s.a), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (patrz: postanowienie NSA z 1 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2096/25).
Powyższe oznacza, że brak jest podstawy prawnej do wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania nieprawomocnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 774/19).
Skoro zaskarżony w przedmiotowej sprawie wyrok jest nieprawomocny, to nie podlega wykonaniu. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku należało odrzucić jako niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.