Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści i wyszukiwarka

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 229/26

prawomocnyRozstrzygnięcie: za organemTekst u wydawcy: CBOSA

Metryka

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Skład
Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska
Rozpoznanie
w dniu 6 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D.
Od orzeczenia
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 270/25
Sprawa
w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 marca 2025 r., nr 1001-IEE.7192.304.2024.18.KJR w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną,

Sentencja

  1. 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 października 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 270/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 26 marca 2025 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.

Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA).

Skarżąca w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

  1. a) art. 110u § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wykonania nowego operatu szacunkowego, poprzedzonego nowym opisem i oszacowaniem i w konsekwencji doprowadzenie do sprzedaży zajętej nieruchomości po zaniżonej cenie w stosunku do jej wartości rynkowej;
  2. b) art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydania postanowienia, pomimo iż oszacowanie sporządzone zostało w sposób wadliwy i prowadzący do zaniżenia wartości nieruchomości, tj. w oparciu o operat nieaktualny i przyjęcie, że na etapie postępowania o przybicie powyższa okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia;
  3. c) art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm., dalej: "u.g.n.") poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że na etapie zaskarżonego uprzednio postanowienia i przyjęciu, że nie miał ten przepis zastosowania.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zarządzeniem z 28 maja 2026 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zawiera trzy zarzuty, wszystkie odnoszą się do stwierdzenia, że w sprawie zachodziły przesłanki do sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Jego brak skutkować miał sprzedażą zajętej nieruchomości po zaniżonej cenie.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że przedmiotem skargi było postanowienie organu w przedmiocie udzielenia przybicia na rzecz licytanta. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, zakres sporu wyznaczają przepisy, z jednej strony stanowiące podstawę wydania postanowienia o przybiciu – art. 111m u.p.e.a., z drugiej strony wskazujące na przesłanki odmowy przybicia – art. 111n u.p.e.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 111u § 2 u.p.e.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, pomimo iż w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a wyznaczonym terminem licytacji zaszły istotne zmiany w jej wartości, należy uznać za bezzasadny. Należy podzielić bowiem pogląd wyrażony m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3150/17, oraz z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III FSK 1565/23 (LEX nr 3856581), że "zarzuty adresowane wobec postanowienia o przybiciu nie mogą odnosić się do wcześniejszych faz postępowania dotyczących zajęcia nieruchomości, czy też opisu i oszacowania. Analogiczny pogląd prezentowany jest również w literaturze przedmiotu. Podstawa zażalenia organu egzekucyjnego co do przybicia ogranicza się tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia, natomiast nie odnosi się do wcześniejszych faz postępowania egzekucyjnego z nieruchomości.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 lutego 2000 r., III CKN 1072/99, OSNC 2000, Nr 9, poz. 160, stwierdził, że >>przedmiotem zaskarżenia mogą być tylko uchybienia popełnione przez organ egzekucyjny na danym etapie postępowania

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.