Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 maja 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1540/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 30 kwietnia 2025 r., nr 526/2025, w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026, poz. 143 ze zm.; Ppsa), wskazał że skarżące wniosły skargę bez uiszczenia kwoty 500 złotych tytułem wpisu sądowego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 2 kwietnia 2026 r., wezwano skarżące (każdą oddzielnie) do wykonania prawomocnych zarządzeń z 30 czerwca 2025 r. wzywających do uiszczenia wymaganego wpisu. Sąd wojewódzki ustalił, że nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego. Skarga posiadała zatem braki fiskalne, które uniemożliwiały nadanie jej prawidłowego biegu, należało ją w konsekwencji odrzucić.
Zażalenia na powyższe postanowienie złożyli odrębnymi pismami D.K. D.K. oraz K.P. i R.P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenia D.K. i K.P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D.K. i R.P. podlegają odrzuceniu.
D.K. i K.P., składając skargę do sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwań sądu z 2 kwietnia 2026 r. zobowiązujących do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z 30 czerwca 2025 r. wzywających do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego.
Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 5 marca 2026 r. o sygn. II OZ 177/26 oraz II OZ 178/26 oddalił zażalenia skarżących na powołane zarządzenia z 30 czerwca 2025 r. Stwierdził, że Przewodniczący Wydziału VII postąpił zgodnie z prawem wzywając skarżące do uiszczenia wpisów w wysokości 500 zł.
W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące określonego zarządzeniami z 30 czerwca 2025 r. wpisu sądowego, sąd pierwszej instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 Ppsa i odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zażalenia wniesione zaś przez D.K. i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D.K. oraz K.P. D.K. i R.P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 Ppsa, orzekł jak w pkt 2. sentencji.