Uzasadnienie
A. T. wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie sędziego [...] w sprawie ze skargi A. T. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r., podnosząc, że ma wątpliwości co do "bezstronności i brak zaufania".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjne, w którym spraw się toczy (art. 22 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem NSA z dnia 14 marca 2006 r. zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II OZ 845/06 o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania. W sierpniu 2007 r. i lutym 2008 r. skarżąca występowała z wnioskami o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 31 stycznia 2007 r. i o ponowne rozpoznanie sprawy, które zostały odrzucone postanowieniami z dnia 24 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 8 lutego 2008 r., jako niedopuszczalne, z tego względu, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne w toku instancji i nie podlegają zaskarżeniu. Skarżąca w marcu 2008 r. wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie sędziego [...].
Wniosek o wyłączenie sędziego wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd. Skoro postępowanie w tej sprawie zostało zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2007 r., to wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalny, bowiem nie ma na celu zagwarantowanie rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd, a w istocie rzeczy zmierza do zmiany prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r.
Mając na uwadze treść przepisu art. 20 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma podstaw do żądania wyłączenia od orzekania sędziego w sprawie, która została już zakończona. Należy zatem uznać, że wniosek o wyłączenie sędziego [...] jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.