Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2838/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. (dalej skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 września 2025 r. nr DOR.7110.328.2025.MKU w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd I instancji wskazał, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi nadesłał pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej "w sprawie dotyczącej inwestycji deweloperskiej, realizowanej przez G. S.A. (...), nr działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...]".
Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że jest umocowany do działania w jej imieniu przed sądem administracyjnym i odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 26 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. oraz art. 31 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto wskazała na naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podkreślając, że skarga nie posiadała braków formalnych, gdyż nadesłane pełnomocnictwo ma szerszy zakres, niż to, o którym mowa w art. 36 p.p.s.a. Ponadto wezwanie z 3 grudnia 2025 r. do usunięcia braku było bezskuteczne, gdyż skarżąca nie miała organu uprawnionego do jej reprezentacji. Wyjaśnił, że już od 4 lipca 2025 r. skarżąca nie miała zarządu, ponieważ wszyscy jego członkowie zrezygnowali z pełnionej funkcji.
Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlega oddaleniu.
Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 p.p.s.a. oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie, pomimo skutecznego wezwania pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Nie można zgodzić się z argumentacją zażalenia, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej "w sprawie dotyczącej inwestycji deweloperskiej, realizowanej przez G. S.A. (...), nr działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...]" stanowi umocowanie do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Takiego upoważnienia ww. dokument nie zawiera. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zobligowany był do odrzucenia skargi.
Nie ma również znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy rezygnacja członków zarządu wspólnoty z pełnionej funkcji. Kwestia ta jest irrelewantna wobec faktu, że pełnomocnik skarżącej ani w dacie wniesienia skargi ani na etapie wniesienia zażalenia nie wykazał umocowania do działania w imieniu skarżącej przed sądem administracyjnym.
Wobec powyższego nieusunięcie braków formalnych musiało skutkować orzeczeniem przez Sąd Wojewódzki o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia bowiem nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, zgodnie z przepisami art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.