Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 kwietnia 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 1395/25 odrzucił skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 marca 2025 r. nr 299/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Sąd powołując się na art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że skarżące wniosły skargę bez uiszczenia wpisu sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 17 czerwca 2025 r. wezwano skarżące do uiszczenia wymaganego wpisu. Sąd ustalił, że nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego. Skarga posiada zatem braki fiskalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu i należało ją w konsekwencji odrzucić.
D.K. i D.K.2 oraz K.P. i R.P. pismami z 18 maja 2026 r. wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenia D.K. i K.P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D.K.2 i R.P. podlegają odrzuceniu.
D.K. i K.P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwania Sądu z 12 marca 2026 r. zobowiązującego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 17 czerwca 2025 r. wzywającego do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego.
Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 listopada 2025 r. o sygn. II OZ 1546/25 oddalił zażalenie skarżących na powołane zarządzenie z 17 czerwca 2025 r. Stwierdził, że Przewodniczący Wydziału VII postąpił zgodnie z prawem wzywając skarżące do uiszczenia solidarnie wpisu w wysokości 500 złotych.
W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące określonego zarządzeniem z 17 czerwca 2025 r. wpisu sądowego, Sąd I instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zażalenia wniesione zaś przez D.K.2 i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D.K., K.P. oraz organu. D.K.2 i R.P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia.
W związku z powyższym NSA na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.