Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 kwietnia 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 2276/24 odrzucił skargę K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 23 lipca 2024 r. nr 805/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Sąd powołując się na art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Sądu dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie został uiszczony należny wpis od skargi. Siedmiodniowy termin do usunięcia braków fiskalnych skargi upłynął bezskutecznie 1 kwietnia 2026 r.
K.P. i R.P. pismem z 4 maja 2026 r. wnieśli zażalenie na powołane postanowienie Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie K.P. nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zażalenie R.P. podlega odrzuceniu.
K.P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwania Sądu z 18 marca 2026 r. zobowiązującego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 14 stycznia 2025 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściła wymaganego wpisu sądowego.
Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 3 marca 2026 r. o sygn. II OZ 157/26 oddalił zażalenie skarżącej na powołane zarządzenie z 14 stycznia 2026 r. Stwierdził, że prawidłowo wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz pouczono o rygorze niezastosowania się do wezwania, prawidłowo określono również wysokość należnego wpisu. Zasadnie wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu już po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżącą określonego zarządzeniem z 14 stycznia 2026 r. wpisu sądowego, Sąd I instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zażalenie wniesione zaś przez R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie był on bowiem adresatem postanowienia skierowanego do K.P. oraz organu. R.P. pozbawiony był zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia.
W związku z powyższym NSA na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.