Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 maja 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 1529/25 odrzucił skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 kwietnia 2025 r. nr 403/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Sąd powołując się na art. 219 oraz art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
Pismami z 1 czerwca 2026 r. D.K. i D.K.2, zaś z 8 czerwca 2026 r. K.P. i R.P., wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenia D.K. i K.P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D.K.2 i R.P. podlegają odrzuceniu.
D.K. i K.P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwań Sądu z 13 lutego 2026 r. zobowiązujących do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z 30 czerwca 2025 r. wzywających do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego.
Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 13 listopada 2025 r. o sygn. II OZ 1760/25, II OSK 1761/25 oddalił zażalenia, odpowiednio D.K. i K.P. oraz odrzucił zażalenia D.K.2 i R.P. na powołane zarządzenia z 30 czerwca 2025 r. Stwierdził, że skarżące prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu zaskarżonym zarządzeniem oraz pouczono o rygorze niezastosowania się do wezwania, określono również prawidłowo wysokość należnego wpisu.
W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące – D.K. i K.P. określonego zarządzeniami z 30 czerwca 2025 r. wpisu sądowego, Sąd I instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zażalenia wniesione zaś przez D.K.2 i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D.K. i K.P. oraz organu. D.K.2 i R.P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia.
W związku z powyższym NSA na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.
Warszawa, 14 lipca 2026 r.
Zarządzenie
- 1. Odpisy postanowienia z uzasadnieniem doręczyć wnoszącym zażalenie oraz organowi.
- 2. Udostępnić orzeczenie przez Internet w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.
Sędzia NSA
Wojciech Mazur