Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 marca 2026 r., VII SPP/Wa 499/25, odrzucił zażalenie K.P. na postanowienie z 2 lutego 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania K.P. prawa pomocy.
W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego jest niedopuszczalne.
Zażalenia wnieśli K.P. i R.P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
1. Zażalenie R.P. podlega odrzuceniu, albowiem nie ma interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie, która została zainicjowana wnioskiem o przyznanie prawa pomocy pochodzącym od K.P. Adresatem zaskarżonego postanowienia jest wyłącznie wnioskodawczyni i tylko jej, zgodnie z art. 252 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia w sprawie z jej wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
2. Zażalenie K.P. podlega oddaleniu, jako niezasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że stronie nie przysługuje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego. WSA orzeka w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na takie postanowienie. Takie orzeczenie nie jest w szczególności wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. zawierającym katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.