Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1560/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 kwietnia 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 1 lipca 2025 r. wzywających do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwania do wykonania ww. zarządzeń zostały doręczone D.K. i K.P. 3 lutego 2026 r. Pomimo wezwania skarżące nie uiściły przedmiotowych wpisów.
Ponadto wskazano, że skarżące mimo wezwania nie uzupełniły braku formalnego skargi i nie nadesłały do sądu własnoręcznie podpisanej skargi. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D.K. i D.K.1 oraz K.P. i R.P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie K.P. i D.K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a." od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).
W niniejszej sprawie skarżące nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu (por. prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z 17 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 419/25 – K.P., oraz z 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SPP/Wa 347/25 – D.K.).
Mając powyższe na względzie, a także okoliczność, iż ww. zarządzenie z 1 lipca 2025 r. stało się prawomocne na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2025 r. (sygn. akt II OZ 1409/25), zarządzeniami z 15 stycznia 2026 r. wezwano K.P. oraz D.K. do wykonania prawomocnego zarządzenia z 1 lipca 2025 r. wzywającego do uiszczenia przedmiotowych wpisów od skargi w kwocie po 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo wezwań skarżące nie uiściły ww. wpisów. Sąd I instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie powołał się na jeszcze jedną podstawę odrzucenia skargi, tj. nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym jest między innymi brak sprostania regulacji określającej, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Skarżące zostały prawidłowo wezwane do uzupełnienia ww. braku formalnego i pouczone o rygorze niezastosowania się do wezwania, jednakże nie nadesłały do Sądu własnoręcznie podpisanej skargi. Nadesłały natomiast pismo o treści różniącej się od uprzednio wniesionej skargi nieopatrzonej własnoręcznymi podpisami. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawidłowo przyjął, że braki formalne, do których uzupełnienia wezwano skarżące, nie zostały uzupełnione we wskazanym terminie.
Z tych względów zażalenie K.P. i D.K. należało oddalić.
Zażalenia wniesione przez R.P. i D.K.1 podlegały natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniami postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi D.K. i K.P. dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych ww. osób.
R.P. i D.K.1 nie mogli zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę innego podmiotu, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia wniesionego przez nich zażalenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.