Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Kr 2/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Krakowie odrzucił skargę D. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (SKO) z 30 października 2025 r., znak: SKO-ZP-415-277/25, w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że D. R. i M. R. (skarżący), wywiedli skargę na ww. decyzję SKO. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 16 stycznia 2026 r., wezwano pełnomocnika skarżących (adwokata) do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 złotych. Ponadto wezwano do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez podanie numerów PESEL Skarżących oraz podpisania dołączonego do skargi 1 egzemplarza odpisu skargi oraz złożenia 6 egzemplarzy skargi opatrzonych podpisem. W wezwaniu wskazano na rygor odrzucenia skargi w przypadku nieusunięcia ww. braków fiskalnych i formalnych.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę skierowaną do pełnomocnika skarżących, doręczono 27 stycznia 2025 r. (k. 21 akt sądowych).
Pismem nadanym w placówce pocztowej 2 lutego 2026 roku, pełnomocnik skarżących przedstawił dowód uiszczenia opłaty sądowej od skargi oraz podał numery PESEL skarżących. Jednocześnie do pisma dołączono siedem niepodpisanych odpisów skargi kasacyjnej, dotyczącej innej sprawy oraz innych stron postępowania sądowoadministracyjnego. W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji uznał, że skoro w zakreślonym terminie nie usunięto wszystkich braków formalnych skargi, ponieważ nadesłano niepodpisane odpisy pisma procesowego, niezwiązanego z tym postępowaniem, to skarga pozostała obarczona brakiem formalnym. Uniemożliwiło to nadanie skardze dalszego biegu, dlatego WSA skargę odrzucił, powołanym na wstępie postanowieniem z 12 lutego 2026 r.
Zażalenie na ww. postanowienie sądu pierwszej instancji złożyli skarżący. Wskazali, że nie zachodzi jakakolwiek możliwość omyłkowego zamieszczenia niewłaściwych odpisów w kopertach. Czynności w innej sprawie, zostały zakończone dzień wcześniej (28.01.2026 r.), natomiast w sprawie niniejszej kompletowanie dokumentacji, w tym drukowanie skargi miało miejsce 1.02.2026 r. Sprawy były przygotowywane w różnym czasie, a dokumenty nie były ze sobą łączone. Każdorazowo przed zaklejeniem kopert dokonano dwukrotnej weryfikacji zawartości przesyłki pod kątem zgodności sygnatury i załączników. Nie istnieje zatem realna możliwość, aby do pomyłki doszło po stronie pełnomocnika. W zażaleniu wywiedziono, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143, Ppsa) stanowi sankcję o charakterze wyjątkowym i może być stosowane wyłącznie w sytuacji rzeczywistego, zawinionego przez stronę niewykonania wezwania sądu.
W niniejszej sprawie braki formalne zostały usunięte w terminie, a ewentualna nieprawidłowość ma "charakter techniczny" i nie może prowadzić do pozbawienia strony prawa do sądu. Zdaniem skarżących, zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez jego błędne zastosowanie oraz zasadę prawa do sądu wynikającą z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, prowadząc do nieproporcjonalnego ograniczenia prawa skarżących do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do dalszego procedowania i merytorycznego rozpoznania. Wnieśli o przyjęcie ponownie przedkładanych odpisów skargi, które dołączony do zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 Ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów formalnych, stosownie do postanowień art. 47 § 1 Ppsa, jest dołączenie odpisów pisma i odpisów załączników, dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W przypadku stwierdzenia braków formalnych pisma, uniemożliwiających nadanie mu prawidłowego biegu, przewodniczący w myśl art. 49 § 1 Ppsa wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Należy wyjaśnić, że odmienny skutek został przewidziany w przypadku nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa w sytuacji takiej sąd odrzuca wniesioną skargę.
W rozpoznawanej sprawie skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata. Wnieśli do WSA w Krakowie skargę, w której nie wskazali swoich numerów PESEL, nie dołączyli wymaganych odpisów skargi z podpisami oraz nie uiścili wpisu od skargi w wysokości 500 złotych. W związku z czym prawidłowo zostali wezwani do uzupełnienia tych braku formalnych i fiskalnych w terminie wynikającym z art. 49 § 1 Ppsa. Siedmiodniowy termin wynikający z tego przepisu ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu niezależnie od okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2022 r., I OZ 226/22 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:/orzeczenia.nsa.gov.pl, "CBOSA"). Pełnomocnik skarżących odebrał wezwanie do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych 27 stycznia 2026 r., co spowodowało, że termin na uzupełnienie wspomnianych braków upływał 3 lutego 2026 r. W terminie tym skarżący nie złożyli podpisanych odpisów skargi w liczbie egzemplarzy, odpowiadających stronom postępowania sądowoadministracyjnego.
Nadesłane odpisy pisma procesowego, dołączone do pisma z 2 lutego 2026 roku, stanowiły niepodpisane egzemplarze skargi kasacyjnej w zupełnie innej sprawie oraz innych stron. Spowodowało to, że w sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, ponieważ nie uzupełniono w terminie wszystkich wymaganych braków formalnych, a o rygorze odrzucenia poinformowano w doręczonym wezwaniu.
Strona skarżąca została skutecznie pouczona o wszystkich rygorach i skutkach nieuzupełnienia braku. Sąd działał w tym zakresie prawidłowo, umożliwiając skarżącej skorzystanie z drogi sądowej po spełnieniu wymagań, o których stanowią powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wiążące wszystkich obywateli jednakowo. Dlatego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo do sądu jest prawem konstytucyjnie gwarantowanym, lecz nie wyklucza ono stawiania postępowaniu sądowemu określonych reguł fiskalnych i formalnych, służących ochronie porządku publicznego i legalizmu działania organów wymiaru sprawiedliwości. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia prawidłowego postanowienia WSA w Krakowie.
Wskazywane zaś w zażaleniu okoliczności, które – zdaniem skarżących – miały wpływ na brak wykonania w zakreślonym terminie przedmiotowego wezwania, mogą stanowić podstawę oceny, ale na etapie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Taki wniosek skarżący mogą skierować do WSA w Krakowie.
Mając na uwadze podane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w części dyspozycyjnej postanowienia.