Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Op 604/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Opolu sprostował z urzędu oczywiste omyłki i niedokładności w postanowieniu WSA w Opolu z 29 stycznia 2026 r. o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 3 czerwca 2025 r., nr 57/II/2025, sygn. akt I SA/Op 604/25, w ten sposób, że:
- - na stronie 2 uzasadnienia w akapicie 6 liczonym od góry w miejsce daty "12 lipca 2025 r." wpisał datę "21 lipca 2025 r.",
- - na stronie 2 uzasadnienia w akapicie 6 liczonym od góry w miejsce dat "7 lipca 2025 r." wpisać daty "2 lipca 2025 r.",
- - na stronie 2 uzasadnienia w akapicie 6 liczonym od góry, po dacie 4 lipca 2025 r., dopisać wyrazy: "a skargę przesłano na zły adres organu".
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 z późn. zm.; Ppsa), sąd może sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji wyroku, jak i w uzasadnieniu.
Dalej sąd pierwszej instancji podkreślił, że w okolicznościach sprawy wystąpiły przesłanki do sprostowania orzeczenia, które w żaden sposób nie wpływają jednak na zmianę rozstrzygnięcia, dokonanego postanowieniem z 29 stycznia 2026 r. Istotne dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie i w konsekwencji jej odrzucenia, była bowiem wyłącznie okoliczność, że skarga wniesiona 21 lipca 2025 r. (na właściwy adres organu) - została wniesiona z uchybieniem terminu, który upłynął 4 lipca 2025 r. Tym samym, zaistniała omyłka nie miała wpływu na rozstrzygniecie o odrzuceniu skargi, jako wniesionej po terminie.
Zażalenie na postanowienie WSA w Opolu z 6 lutego 2026 r. wniosła uczestniczka postępowania M. G. (k. 140 – 143 akt sądowych). W komparycji pisma wskazała, że wnosi zażalenie na postanowienie sądu z 9 lutego 2026 r., jednakże treść środka zaskarżenia oraz bieg terminów procesowych wskazuje, że zaskarżyła postanowienie z 6 lutego 2026 roku. W piśmie procesowym z 31 marca 2026 r., uczestniczka sprecyzowała, że zażalenie dotyczy postanowienia sądu z 6 lutego 2026 r. Uczestniczka wniosła o uchylenie wydanego postanowienia.
W zażaleniu nie sformułowano zarzutów odnośnie wydanego postanowienia o sprostowaniu omyłek i niedokładności w postanowieniu. Wszystkie podniesione wywody i argumenty dotyczyły polemiki z rozstrzygnięciem sądu w przedmiocie odrzucenia skargi.
Zażalenie na ww. postanowienie sądu pierwszej instancji złożył również skarżący J. G. (zażalenie – k. 146 akt sądowych). W komparycji pisma wskazał, że wnosi zażalenie na postanowienie sądu z 9 lutego 2026 r., jednakże treść środka zaskarżenia oraz bieg terminów procesowych wskazuje, że zaskarżył postanowienie z 6 lutego 2026 roku. W piśmie procesowym z 31 marca 2026 r., skarżący sprecyzował, że zażalenie dotyczy postanowienia sądu z 6 lutego 2026 r.
Skarżący nie zawarł w zażaleniu żadnych zarzutów odnośnie postanowienia o sprostowaniu, ani wniosku o jego uchylenie. W przedmiotowym piśmie podał argumenty na rzecz postanowienia o odrzuceniu skargi i poparł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, złożone przez jego żonę M. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 5 Ppsa (aktualny Dz. U. 2026, poz. 143) na postanowienie o sprostowaniu orzeczenia przysługuje zażalenie. Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 Ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywista omyłka pisarska w rozumieniu tego przepisu, to oczywiście niewłaściwe, wbrew woli sądu, użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny, albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu.
Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 6 lutego 2025 r., I SA/Op 604/25 sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia, wydanego przez ten sąd 29 stycznia 2026 r. Nie ulega wątpliwości, że w uzasadnieniu postanowienia sądu z 29 stycznia 2026 r. popełniono oczywiste omyłki pisarskie, które mogły podlegać sprostowaniu i prawidłowo zostały sprostowane. Jednocześnie nie były to pomyłki, które wpływały na merytoryczną treść rozstrzygnięcia, a jedynie wpływały na uporządkowany i chronologiczny zakres sporządzonego uzasadnienia.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego J. G. na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, o czym orzeczono w punkcie 1. postanowienia.
Zażalenie M. G., jako niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych podlegało odrzuceniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, nabywa status uczestnika postępowania na prawach strony i związane z tym uprawnienia procesowe (w tym m.in. prawo wnoszenia środków odwoławczych) jedynie, gdy postępowanie to zmierzać będzie do merytorycznego rozpoznania skargi. Skarga nie została skutecznie wniesiona, a więc przyjąć należy, że stosunek procesowy nawiązuje się wyłącznie między organem, którego akt lub czynność zostały zaskarżone, a skarżącym. W opisanej sytuacji nie można mówić o powstaniu takiego stosunku w odniesieniu do osoby, o której mowa w art. 33 § 1 Ppsa. (por. postanowienie NSA z 19 maja 2016 r., II OZ 512/16). W tej sytuacji, zażalenie na postanowienie w przedmiocie sprostowania postanowienia o odrzuceniu skargi, wniesione przez podmiot, który nie nabył statusu uczestnika postępowania na prawach strony, zgodnie z art. 33 § 1 Ppsa, należy uznać za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa orzeczono jak w punkcie 2. postanowienia.