Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 772/14 pozostawił bez rozpoznania wniosek J. Ż. o przyznanie prawa pomocy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie strona nie usunęła powyższego braku. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako – P.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Zasada ta obowiązuje także wówczas, gdy strona złoży kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze, że skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, Sąd I instancji, działając na podstawie art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. Ż. domagając się jego uchylenia. Skarżący podniósł, że w piśmie z 30 grudnia 2014 r. przekazał do Sądu informację o uiszczeniu wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego urzędowego formularza PPF. Okoliczność, że skarżący uiścił wpis sądowy, pozostawała bez znaczenia dla oceny trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem strona nie złożyła wniosku w przewidzianej prawem formie (na formularzu PPF), Sąd wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zobligowany był pozostawić przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a.