Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1327/23, po rozpoznaniu skargi E. S. i A. S. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 marca 2013 r., nr LII/1517/2013, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – stwierdził nieważność § 5 ust. 3, § 5 ust. 4, § 5 ust. 11 oraz załącznika graficznego nr [...] zaskarżonej uchwały w odniesieniu do dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] w Warszawie.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji E. S. i A. S. - dalej: "skarżący", wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy - dalej: "Rada" z 21 marca 2013 r. nr LII/1517/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Radość po zachodniej stronie ulicy Patriotów – część I - dalej: "MPZP", "plan", zaskarżając § 5 ust. 4, § 5 ust. 3 oraz § 5 ust. 11 MPZP, a także graficzne przedstawienie ustaleń MPZP (załącznik nr [...] do MPZP).
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. W ocenie tego Sądu, poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do dz. nr [...], a w konsekwencji wyznaczenie szpaleru drzew i pierzei zieleni wysokiej (tj. zgodnie z rysunkiem MPZP - załącznik nr [...]), nie może zostać uznane za zgodne z prawem z kilku zasadniczych względów.
Po pierwsze – dz. nr [...] w obrębie [...], o powierzchni 1660 m2, przeznaczona jest w MPZP pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (c8.2 MN) oraz pod komunikację (47KDD i 4KDL). Na tym terenie, zgodnie z § 19 ust. 15 w zw. z § 4 ust. 2 MPZP ustalono przeznaczenie dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem MN: "1) przeznaczenie podstawowe: mieszkalnictwo jednorodzinne - zabudowa w formie budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących, budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej;
- 2) przeznaczenie dopuszczalne: usługi z zakresu: handlu detalicznego, biur, obsługi finansowej, rzemiosła, kultury, turystyki, gastronomii, zdrowia (z wyłączeniem szpitali), oświaty, poczty i telekomunikacji wyłącznie w formie lokali usługowych wydzielonych w budynkach mieszkalnych; przy czym powierzchnia użytkowa lokali usługowych nie może przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynków;
- 3) zakazuje się sytuowania funkcji innych niż określone w pkt. 1 i 2; za wyjątkiem funkcji związanych z przeznaczeniem podstawowym nie wymienionych w pkt. 2, które mogą stanowić nie więcej niż 5% powierzchni użytkowej budynku;
- 4) w zakresie ochrony przed hałasem zalicza się tereny MN do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;
- 5) zakazuje się sytuowania więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce budowlanej oraz zmiany przeznaczenia budynków gospodarczych, garażowych lub usługowych na cele mieszkalne, jeżeli na działce budowlanej znajduje się już budynek mieszkalny".
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy prawie w połowie dz. nr ewid. [...] stanowić może "ukryty" zakaz zabudowy - nie przewidziany w MPZP, a takie działanie organu planistycznego jest niedopuszczalne i nieproporcjonalne.
Po drugie – linię zabudowy wyznacza się m.in. w celu ograniczenia zabudowy danego terenu, to jest rozróżnienia przestrzeni, w której można lokalizować budynki, od przestrzeni sąsiadującej, którą z różnych powodów chce się lub należy ochronić przed zabudową, a także jako istotny element regulujący np. odległość od jezdni (istotną dla bezpieczeństwa ruchu drogowego). Te ochronne względy przemawiają za koniecznością zachowania wymogu określenia linii zabudowy "wzdłuż" granic danego obszaru, ale już nie: "na terenie w środku" tego obszaru. Analogicznie należy zatem rozumieć poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w takiej sytuacji w odniesieniu do dz. nr ewid. [...]. Poprowadzenie zatem linii zabudowy prawie "w połowie" lub istotnej części danego obszaru, (który jest potencjalnie możliwy do zabudowy) Sąd pierwszej instancji uznał za niezgodne z prawem.
Po trzecie – w analizowanej sprawie nieprzekraczalna linia zabudowy została poprowadzona w sposób, który w istocie uniemożliwia potencjalną zabudowę nieruchomości (po jej podziale) zgodnie z jej przeznaczeniem. Zgodnie bowiem z § 19 ust. 1 pkt 2 lit g MPZP, minimalna wielkość działki budowlanej na tym terenie wynosi 500 m2 a obecnie cała dz. nr ewid. [...] ma powierzchnię 1660 m2.
Po czwarte - za nadużycie władztwa planistycznego uznaje się nadmierną ingerencję w sferę prawa własności, która to ingerencja nie pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Inaczej rzecz ujmując, w aspekcie zarzutu nadużycia władztwa planistycznego okolicznością istotną jest, czy doszło do należytego wyważania interesu ogólnego i interesów indywidualnych (skarżącego). Dla procesu ważenia interesów indywidualnych i zbiorowych istotne znaczenie mają w szczególności postanowienia art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.", które wskazują na wartości, które winny być uwzględniane w wykonywaniu władztwa planistycznego. Są to w szczególności: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), jak i prawo własności (pkt 7).
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na dz. [...] w celu: "otwarcia widokowego na plac 4KP-P" nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wielkość planowanego placu, jego kształt, usytuowanie i otoczenie nie uzasadniają żadnej funkcji placu, którą miałby spełnić w przestrzeni publicznej. Nie jest to funkcja komunikacyjna (plac jest wyłączony z ruchu), z zakresu ochrony zabytków, związana z ochroną przyrody lub ochroną kultu religijnego. Utwardzony plac nie pełni również funkcji rekreacyjnej. Tzw. otwarcie widokowe z jednej strony ul. [...] służy wyłącznie właścicielom dz. [...] (zbieg ul. [...] i [...]), co nie może jednak stanowić żadnego uzasadnienia dla takiego działania organu.
W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, powyższe argumenty wskazują na to, że w badanej sprawie doszło do ewidentnego przekroczenia władztwa planistycznego, co skutkować musi uwzględnieniem skargi i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", stwierdzeniem nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie dz. ewid. nr [...].
Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosła Rada Miasta Stołecznego Warszawy. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- • art. 147 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 P.p.s.a. i w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy w części wskazanej w pkt 1 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zachodzi:
- - sprzeczność pomiędzy zakresem stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji nieważności tekstu uchwały planu, a zakresem stwierdzenia nieważności rysunku planu;
- - sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem, polegająca na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 5 ust. 3, § 5 ust. 4, § 5 ust. 11 oraz załącznika graficznego nr [...] w odniesieniu do dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] w Warszawie, gdy tymczasem w uzasadnieniu przedstawiono podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w odniesieniu do linii zabudowy wzdłuż ul. [...], oraz skrótowo wyznaczenia istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew oraz wyznaczenia pierzei zieleni wysokiej zgodnie z rysunkiem planu;
- • art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do istotnych okoliczności podnoszonych przez Radę m.st. Warszawy w sprawie, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej, przyczyn i okoliczności, które przesądziły o zasadności skargi w odniesieniu do poprowadzenia na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] w Warszawie nieprzekraczanej linii zabudowy od strony ul. [...], wyznaczenia istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew oraz wyznaczenia pierzei zieleni wysokiej zgodnie z rysunkiem planu, a także pozostałych ustaleń zaskarżonego planu wynikających z jego załącznika graficznego nr [...], a w konsekwencji brak w uzasadnieniu wyroku elementów wymienionych w ww. przepisie, co utrudnia kontrolę instancyjną i poznanie wszystkich motywów, jakimi kierował się Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały zgodnie z pkt 1 zaskarżonego wyroku;
- • art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 133 § 1 i art. 147 § 1 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na posługiwaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pojęciem "nieprzekraczalnej linii zabudowy", gdy tymczasem w zaskarżonej uchwale na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] w Warszawie wyznaczone zostały dwie linie zabudowy (obowiązująca wzdłuż ul. [...] oraz nieprzekraczalna wzdłuż ul. [...]), co w konsekwencji podważa zasadność stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w odniesieniu do wszystkich linii zabudowy na działce strony przeciwnej;
- • art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 147 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 2 P.p.s.a. oraz art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe niezastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały zgodnie z pkt 1 zaskarżonego wyroku, pomimo tego, iż strona przeciwna nie wskazywała na naruszenie jej prawa własności w zakresie przeznaczenia terenów c8.2 MN oraz 47KDD i 4KDL, wskaźników i parametrów zabudowy na terenie c8.2 MN oraz zasad zagospodarowania dla terenów 47KDD i 4KDL, a także linii rozgraniczających ww. tereny, a jedynie kwestionowała unormowania dotyczące linii zabudowy, wyznaczenia istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew oraz wyznaczenia pierzei zieleni wysokiej zgodnie z rysunkiem planu;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj.:
- • art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 i art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: "poprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odniesieniu do dz. nr [...] a w konsekwencji wyznaczenie szpaleru drzew i pierzei zieleni wysokiej (tj. zgodnie z rysunkiem MPZP - załącznik nr [...])" jest przekroczeniem władztwa planistycznego przez wnoszącego skargę kasacyjną, a także stanowi nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności nieruchomości strony przeciwnej, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały zgodnie z pkt 1 zaskarżonego wyroku,
- • art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wrysowanie nieprzekraczanej linii zabudowy od strony ul. [...], wyznaczenie istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew oraz wyznaczenie pierzei zieleni wysokiej zgodnie z rysunkiem planu a także pozostałych ustaleń zaskarżonego planu wynikających z jego załącznika graficznego nr [...], jest istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały zgodnie z pkt 1 zaskarżonego wyroku,
- • art. 28 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 u.p.z.p. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 z póżn.zm.), dalej: "u.s.g.", w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 i art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że naruszenie interesu prawnego strony przeciwnej przekroczyło granice władztwa planistycznego i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały zgodnie z pkt 1 zaskarżonego wyroku, pomimo że strona przeciwna nie wskazywała na naruszenie jej prawa własności w zakresie przeznaczenia terenów c8.2 MN oraz 47KDD i 4KDL, wskaźników i parametrów zabudowy na terenie c8.2 MN oraz zasad zagospodarowania dla terenów 47KDD i 4KDL, a także linii rozgraniczających ww. tereny.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,
- - zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Rady m.st. Warszawy kosztów postępowania j kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
- - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. S. i A. S. wnieśli o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od Rady m. st. Warszawy na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Zasadny jest zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem postanowień art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 147 § 1 P.p.s.a.
W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, LEX nr 1367793). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, LEX nr 1361609).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie realizuje powyższych wymagań. Działka o nr ewid. [...] z obrębu [...] w Warszawie została przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla Radość po zachodniej stronie ulicy [...] - część I pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (teren c8.2 MN) oraz pod komunikację, poszerzenie istniejących ulic (47KDD) ulicy [...] i (4KDL) ulicy [...]. Jak wynika z treści § 5 ust. 3 planu, który został objęty stwierdzeniem nieważności, przepis ten dotyczy istniejących (do zachowania) i projektowanych szpalerów drzew.
Z kolei przepis § 5 ust. 4 planu obejmuje zasady sytuowania budynków poprzez wyznaczenie na rysunku planu obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy. Zgodnie z rysunkiem planu na dz. ewid. nr [...] wrysowane zostały: obowiązująca linia zabudowy wzdłuż ulicy [...] oraz nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy [...]. Przepis § 5 ust. 11 planu wyznacza zaś pierzeje zieleni wysokiej, zgodnie z rysunkiem planu, dla których ustala się zasadę kształtowania elewacji zielonej od strony miejsc i przestrzeni publicznych w formie zwartych masywów drzew i krzewów lub żywopłotów.
Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Radą, że Sąd Wojewódzki omówił jedynie zasadność stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w odniesieniu do linii zabudowy od strony ulicy [...]. Analiza uzasadnienia wyroku nie pozwala natomiast na ustalenie, czy Sąd Wojewódzki w ogóle rozważał zasadność wrysowania nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie c8.2 MN od strony ul. [...]. Także kwestie wyjaśnienia podstawy prawnej dla stwierdzenia nieważności wyznaczenia szpaleru drzew i pierzei zieleni wysokiej, zostały wskazane ogólnikowo, bez szczegółowego wyjaśnienia.
Sąd pominął, że wyznaczenie istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew, zgodnie z rysunkiem planu, może podlegać zmianom. Tak się dzieje, w przypadku kolizji z zagospodarowaniem terenu (np. wjazd na posesję). Oznaczony na rysunku planu symbolem kółek szpaler, jest tylko symbolem graficznym, nie oznacza on, że dokładnie w tym miejscu należy dokonać nasadzeń. Stąd za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia postawy prawnej, przyczyn i okoliczności, które przesądziły o zasadności skargi.
Sąd Wojewódzki pominął też wyjaśnienie podstawy prawnej dla stwierdzenia nieważności pozostałych ustaleń zaskarżonego planu wynikających z jego załącznika graficznego nr [...] przez co niemożliwe jest poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd w odniesieniu do ww. rozstrzygnięcia. Nie odniósł się bowiem, ani nie uzasadnił w żaden sposób, dlaczego stwierdził nieważność w całości załącznika graficznego nr [...] w zakresie działki ewid. nr [...]. Uzasadnienie wyroku ma przecież dać rękojmię, że sąd będzie starannie zastanawiał się nad rozstrzygnięciem; ma umożliwić wyższej instancji zorientowanie się, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji są trafne; ma służyć w razie wątpliwości ustaleniu granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków wyroku, a także przekonaniu stron co do trafności motywów wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1323/10, LEX nr 990167).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki posłużył się pojęciem "nieprzekraczalnej linii zabudowy", gdy tymczasem w MPZP na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] w Warszawie wyznaczone zostały dwie linie zabudowy - obowiązująca wzdłuż ul. [...] oraz nieprzekraczalna wzdłuż ul. [...]. Z treści uzasadnienia można wywnioskować, że Sąd Wojewódzki miał na myśli obowiązującą linię zabudowy wzdłuż ulicy [...], jednakże mając na uwadze okoliczność, że na nieruchomości skarżących (teren c8.2 MN) wrysowana jest również nieprzekraczalna linia zabudowy wzdłuż ulicy [...], pojawia się trudność w poznaniu wszystkich motywów, jakimi kierował się stwierdzając nieważność zaskarżonych unormowań planu.
Sąd stwierdził nieważność w odniesieniu do działki skarżących nie tylko co do obowiązującej linii zabudowy wzdłuż ulicy [...], ale również nieprzekraczalnej linii zabudowy wzdłuż ulicy [...], szpaleru drzew i pierzei zieleni wysokiej, a także pozostałych ustaleń zaskarżonego planu wynikających z jego załącznika graficznego nr [...]. W ten sposób ze skutkiem ex tunc wyeliminowano ustalenia planu, co do których skarżący nie wskazywali na naruszenie ich prawa własności, w szczególności w zakresie przeznaczenia terenów c8.2 MN oraz 47KDD i 4KDL, wskaźników i parametrów zabudowy na terenie c8.2 MN oraz zasad zagospodarowania dla terenów 47KDD i 4KDL, a także linii rozgraniczających ww. tereny. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Przez to różni się ona od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu.
W efekcie skarga taka nie staje się skargą o charakterze actio popularis (por. wyrok TK z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4). W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że dany akt naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W istocie bowiem przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym jest w tym przypadku: "legalność uchwały zrelatywizowana do sfery prawnej zindywidualizowanego podmiotu prawa" (M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Państwo i Prawo" 2004, z. 6, s. 91).
Należy podzielić stanowisko skarżącej Rady, że objęcie stwierdzeniem nieważności w odniesieniu do działki skarżących wszystkich ustaleń planu wynikających z jego załącznika graficznego nr [...] powoduje, że na działce tej zostało wyeliminowane przeznaczenie terenu c8.2 MN pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a co za tym idzie wszystkie parametry, wskaźniki zabudowy i zagospodarowania dla tej działki. Uchylono również przeznaczenie terenów 47KDD i 4KDL pod komunikację, poszerzenie istniejących ulic (47KDD) ulicy [...] i (4KDL) ulicy [...], a także linie rozgraniczające ww. tereny.
Powyższe powoduje, że zachodzi sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonego wyroku a jego uzasadnieniem, polegająca na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 5 ust. 3, § 5 ust. 4, § 5 ust. 11 oraz załącznika graficznego nr [...] w odniesieniu do dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] w Warszawie, gdy tymczasem w uzasadnieniu przedstawiono podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w odniesieniu do linii zabudowy wzdłuż ul. [...], oraz skrótowo wyznaczenia istniejących (do zachowania) i projektowanych (do nasadzeń) szpalerów drzew a także wyznaczenia pierzei zieleni wysokiej zgodnie z rysunkiem planu. Zaistniała również sprzeczność pomiędzy zakresem unieważnienia przez Sąd tekstu uchwały planu, a zakresem unieważnienia rysunku planu.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z uwagi na uchybienia procesowe, nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów związanych z wykładnią i zastosowaniem norm prawa materialnego.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając przede wszystkim na uwadze, że uwzględnienie skargi kasacyjnej było wyłącznie wynikiem wadliwej oceny dokonanej przez Sąd Wojewódzki.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Wojewódzki, mając na uwadze stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku, jeszcze raz oceni, czy zaskarżone regulacje planu naruszają realny interes prawny skarżących.