Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1130/18 oddalił skargę A. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 17 kwietnia 2018 r. nr EA-b-511/378/18 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. H., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 5 w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1839) poprzez błędne zastosowanie i wykładnię skutkujące uznaniem, że organowi wydającemu pozwolenie na posiadanie broni przysługuje prawo do zobowiązania posiadacza pozwolenia na broń do poddania się przez niego badaniom psychologicznym w przypadku istnienia uzasadnionego podejrzenia co do zdrowotnych i psychicznych możliwości dysponowania przez niego bronią, podczas gdy organ posiada takie prawo wyłącznie w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 ustawy, a następnie w wyniku błędnej interpretacji art. 15 ust. 5 ww. ustawy, bezprawne zobowiązanie A. H. do poddania się badaniom lekarskim na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy.
Mając na uwadze powyższy zarzut, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zobowiązanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. przez Sąd do wydania zaświadczenia o aktualnym stanie procedury "Niebieskiej Karty" wobec A. H., przyczynach wdrożenia procedury wobec A. H., dokonanych w jej toku ustaleniach i przyczynach zakończenia tej procedury, o dacie wszczęcia i zakończenia procedury, a następnie dopuszczenie tego dokumentu jako dowodu w sprawie, z uwagi na odmowę wydania takiego zaświadczenia skarżącemu przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w M. W piśmie z dnia 4 marca 2019 r. skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zawiadomieniem z dnia 10 września 2021 r. poinformowano strony m.in., że wobec ograniczeń w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), skarżący kasacyjnie może zrzec się rozprawy i jeżeli pozostałe strony w terminie określonym w art. 182 § 2 p.p.s.a. nie zażądają rozprawy, to sąd taką skargę kasacyjną rozpozna na posiedzeniu niejawnym w składzie 3-osobowym.
W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
Pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. Komendant Główny Policji poinformował, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Stosownie zaś do art. 18 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.
Sąd I instancji zasadnie uznał, że w sprawie zostały ujawnione okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji oraz, że w takiej sytuacji organ prawidłowo zobowiązał skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń na podstawie art. 15 ust. 5 tej ustawy. Okoliczności, które wystąpiły w rozpoznawanej sprawie, tj. uzyskanie z Komendy Powiatowej Policji w M. informacji o sporządzeniu Niebieskiej Karty dotyczącej podejrzenia stosowania przemocy przez A. H. oraz leczenia się psychiatrycznego w związku ze zdiagnozowanym zespołem psychoorganicznym objawiającym się napadami złości na zmianę z napadami euforii, dostatecznie uzasadniały podejrzenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też prawidłowo oceniono, że istniały podstawy do zobowiązania skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.
Skarżący nie poddał się wymaganym badaniom i nie przedstawił orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a tym samym naruszył ciążący na nim obowiązek, o jakim mowa w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Niewykonanie przez skarżącego wezwań z dnia 22 listopada 2017 r. i 21 grudnia 2017 i nie poddanie się wymaganym badaniom, uniemożliwiło dokonanie ustalenia, czy posiada on zdolność do dysponowania bronią. Wobec tego zaistniały podstawy do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.
Zaznaczyć należy, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji kluczowymi dowodami w sprawie są orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane po przeprowadzeniu stosownych badań. Na podstawie wydanych orzeczeń organ ocenia bowiem, czy zachodzą podstawy do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie posiadającej takie pozwolenie. Przy czym podkreślenia wymaga, że do zobowiązania osoby posiadającej pozwolenie na broń do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń, nie jest konieczne ustalenie, że osoba ta należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy.
W świetle art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji wystarczające jest ujawnienie okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie takie okoliczności wystąpiły.
Należy zauważyć, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem szczególnie istotne jest, żeby osoby posiadające pozwolenie na broń wywiązywały się z nałożonych na nie obowiązków, w tym poddania się obowiązkowym badaniom, czego w okolicznościach tej sprawy skarżący nie uczynił.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut za niezasadny, orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, orzeczenia.nsa.gov.pl) w wysokości 240 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).