Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2026 r., sygn. akt II OSK 790/24

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 30 stycznia 2024 r., II SA/Rz 1519/23, oddalił skargi K. N. i A. P. (dalej: skarżący) na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z 24 lipca 2023 r. nr WZ.5290.1.3.2023, którą po rozpatrzeniu odwołań skarżących od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Stalowej Woli nr 152/2023 z 27 kwietnia 2023 r., nakładającej na skarżących wykonanie obowiązku polegającego na usunięciu materiałów palnych składowanych poza budynkiem w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej w terminie do dnia 31 maja 2023 r., uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i sposobu określenia działek i nakazano usunąć materiały palne składowane poza budynkiem na działce nr [...] obr. [...] T. gm. Z., w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] obr. T., w terminie do dnia 30 września 2023 r., a w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją z 27 kwietnia 2023 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych i przeprowadzenie rozprawy.

Sądowi I instancji zarzucono naruszenie:

1. I. prawa materialnego przez:
2. 1. niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 822; dalej: rozporządzenie), w sytuacji gdy nie zostały ustalone rzeczywiste granice działki, a pomiar został dokonany dalmierzem laserowym, co do którego nie przedstawiono certyfikatu ISO ani świadectwa wzornikowania, a przez to niesłuszne przyjęcie przez Sąd I instancji, że materiały znajdujące się na działkach [...] i [...] znajdują się w odległości poniżej 4 m od granic działki;
3. 2. niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że materiały znajdujące się na działkach [...] i [...] znajdują się w odległości poniżej 4 m od granic działki, w sytuacji gdy pomiar odległości był przeprowadzany do betonowego ogrodzenia, które nie jest posadowione w punkcie granicznym nieruchomości, a wewnątrz działek [...] i [...];
4. 3. błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z 24 sierpnia 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 275; dalej: ustawa) przez oparcie na nim kwestionowanej decyzji, w sytuacji gdy skarżący zapewnił osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji stosownie do właściwego zabezpieczenia przeciwpożarowego;
5. 4. błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia przez przyjęcie, że materiały znajdujące się na placu produkcyjnym na działkach [...] i [...] stanowią "pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu", w sytuacji gdy jest to materiał produkcyjny – drewno – w cyklu produkcyjnym, który nie obejmuje jego spalania, podnoszenia temperatury ani innej obróbki cieplnej, a drewno nie ulega samozapłonowi w warunkach naturalnego środowiska;
6. 5. błędną wykładnię § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia polegające na zakwalifikowaniu zarówno przez organ jak i Sąd I instancji, że plac na który składają się działki [...] i [...] stanowi składowisko, w sytuacji gdy jest on placem produkcyjnym, a znajdujące się tam materiały są w cyklu produkcyjnym, co nie wypełnia definicji magazynowania/składowania;
7. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postepowania:
8. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej a nie wnikliwej i swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w szczególności protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z 20 marca 2023 r., a w konsekwencji nietrafne przyjęcie, że materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy i wyczerpujący, co skutkowało oddaleniem skargi;
9. 2. art. 7a k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez poprowadzenie postępowania w sposób niebudzący i niepogłębiający zaufania strony do organów administracji publicznej polegający w szczególności na oparciu zaskarżonych decyzji oraz wyroku Sądu I instancji na protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych, w sytuacji gdy powstał on w oparciu o pomiary przeprowadzone niestandaryzowanym urządzeniem oraz na skutek uznania przez Sąd I instancji, że brak zastrzeżeń i uwag złożonych do protokołu kontroli świadczy o rzetelności postępowania dowodowego i jego prawidłowości, w sytuacji gdy to na organie ciąży odpowiedzialność za prawidłowy przebieg czynności i posługiwanie się odpowiednimi narzędziami;
10. 3. art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skarg skarżących od zaskarżonej decyzji, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania;
11. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez niezastosowanie ich przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Stalowej Woli naruszały przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Podkarpacki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważenia wymaga, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a stanowią różne podstawy orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, a ich zakresy normatywne wzajemnie się wykluczają i stosowane są przez sąd w przeciwstawnych sytuacjach, a co za tym idzie nie mogą – co do zasady – zostać naruszone równocześnie. Ponadto, norma z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a., podobnie jak norma z art. 151 p.p.s.a., jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej.

Co więcej, norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ma charakter wynikowy i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze ogólnym i wynikowym, która określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Orzeczenie oddalające skargę nie jest skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić.

W przypadku oddalenia skargi można zarzucić sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) albo lit. c) p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to nie można zarzucić oddalającemu skargę sądowi I instancji naruszenia zastosowanego unormowania, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez wojewódzki sąd administracyjny regulacji prawnej, to jest art. 151 p.p.s.a. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać ten zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy.

Naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (zob. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14). W rozpoznanej sprawie podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2024 r., III OSK 117/24). Tym samym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez niezastosowanie są bezzasadne.

Również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez ich rzekome niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej a nie wnikliwej i swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz art. 7a, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez poprowadzenie, zdaniem skarżącego kasacyjnie, postępowania w sposób niebudzący i niepogłębiający zaufania strony do organów administracji publicznej są chybione. W tym miejscu przypomnieć raz jeszcze należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę, a zatem nie sposób zarzucić Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który w ogóle nie był podstawą orzekania w sprawie.

Co więcej, Sąd I instancji nie stosuje przepisów postępowania administracyjnego, bowiem nie są one adresowane do sądu administracyjnego, a więc Sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. W świetle przepisów p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie w trybie przepisów k.p.a., a jedynie kontroluje zastosowanie tych przepisów przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych jego zdaniem przepisów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 7a, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. pozostaje zatem w przedmiotowych okolicznościach nieusprawiedliwiony.

W zarzucie tym nie określono w jaki sposób organ naruszył zasady postępowania administracyjnego, o których mowa w powołanych przepisach k.p.a., a jedynie zakwestionowano prawidłowość postępowania dowodowego nie powołując jednocześnie stosownych przepisów. Co więcej, również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w istocie nie odniósł postawionego zarzutu do wadliwości postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji, bądź przyjętego przezeń poglądu, nie rozwijając w tym zakresie argumentacji uzasadniającej jego postawienie. Zarzut ten został zatem błędnie sformułowany.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie sposób również zarzucić organom dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz w sposób niewyczerpujący zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie na gruncie tego postępowania nie ujawniono naruszeń prawa materialnego jak i nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, a stan faktyczny został ustalony przez organy PSP zgodnie ze standardami określonymi w k.p.a. mając na uwadze protokół czynności kontrolno-rozpoznawczych, materiał zdjęciowy oraz zapewniony czynny udział stron w postępowaniu administracyjnym.

Przechodząc do oceny naruszenia przepisów prawa materialnego na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W postępowaniu sądowym Sąd ocenia, czy organ administracji prawidłowo zastosował prawo, przy czym zarzutami błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych sprawy. W przedmiotowej skardze kasacyjnej jej autor zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie próbuje natomiast zakwestionować ustalenia faktyczne w zakresie ustalenia granic działki, prawidłowości dokonanego pomiaru, ustalenia odległości materiałów palnych od granicy działek, zapewnienia właściwych zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz nieprawidłowego określenia składowanego materiału.

Tymczasem, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób jednolity przyjmuje się, że zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą być skutecznie uzasadnione próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego. Zasadniczo niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 171 pkt 1 p.p.s.a.).

Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogą podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku.

W niniejszej sprawie, w związku z zawiadomieniem dotyczącym składowania materiałów palnych na terenie zewnętrznym stolarni należącej do skarżących przy granicy z działkami sąsiednimi, w dniach 9 i 20 marca 2023 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, rozpoznawania możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej oraz rozpoznawania innych miejscowych zagrożeń. Podczas kontroli ustalono, że na terenie stolarni, poza budynkami zakładu są składowane materiały palne, głównie w postaci palet drewnianych i tarcicy, wzdłuż granicy zakładu z działką sąsiednią nr [...] w odległości prostopadłej do niej 0,7 m oraz w granicy z działką sąsiednią nr [...] w odległości prostopadłej do niej 1,1 m. Z akt administracyjnych wynika, że kontrolę przeprowadzono w obecności skarżącej, a protokół z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych z 20 marca 2023 r. podpisał skarżący, nie wnosząc żadnych uwag ani zastrzeżeń.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów przeciwpożarowych, Komendant Powiatowy PSP zawiadomił skarżących o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i składania pisemnych wyjaśnień oraz wniosków dowodowych. Wobec braku uwag i wniosków, decyzją z 27 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2022 r., poz. 1969 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej i § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, nałożył na skarżących obowiązek polegający na usunięciu materiałów palnych składowanych poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej. Odrębne odwołania od tej decyzji wnieśli oboje skarżący. W dniu 26 czerwca 2023 r. Komendant Wojewódzkiej PSP zawiadomił adresatów nakazu w trybie art. 10 § 1 k.p.a., a następnie 24 lipca 2023 r. wydał zaskarżoną decyzję.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących niewłaściwego zastosowania w sprawie § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia uznać należało, że są one bezzasadne. Podkreślić należy, że w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych na terenie stolarni należącej do skarżących ustalono granicę z działkami sąsiednimi przyjmując rzeczywiste i fizyczne wygrodzenie terenu zakładu zastane w trakcie kontroli, tj. w postaci ogrodzenia oddzielającego kontrolowaną działkę od działek sąsiednich. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że organy PSP nie posiadają uprawnień do rozgraniczania nieruchomości. Ich zadaniem jest bowiem kontrola i zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego uwzględniając zagrożenie ze strony materiałów palnych składowanych w niebezpiecznych odległościach rzeczywistych od działek sąsiednich. Wszelkie ewentualne spory graniczne nie mają zatem wpływu na wynik postępowania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a organy PSP – co należy raz jeszcze podkreślić – nie zajmują się kwestiami przebiegu granic i posadowienia ogrodzenia na nieruchomościach.

Ponadto, w niniejszej sprawie poczynione przez organy PSP ustalenia zostały potwierdzone protokołem z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych z 20 marca 2023 r. wraz z dokumentacją zdjęciową. Natomiast co do kwestii zastosowanego dalmierza laserowego i jego certyfikatu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przepisy ochrony przeciwpożarowej nie wskazują w jaki sposób organ PSP powinien dokonać pomiaru odległości składowania materiałów palnych, ani też nie określają typu urządzenia pomiarowego. Dalmierze laserowe są precyzyjnymi urządzeniami do pomiaru odległości. Zgodnie zaś ze wskazaniem na stronie producenta przedmiotowego dalmierza dokładność pomiarowa tego urządzenia mieści się w granicy +/- 1,5 mm, a niezawodne wyniki pomiarowe są gwarantowane certyfikatem ISO 16331-1. Jeżeli zatem skarżący kasacyjnie miał zastrzeżenia co do zastosowanego urządzenia powinien był je zgłosić na etapie kontroli bądź przy protokole kontroli, czego jednak nie uczynił podpisując protokół kontroli bez zgłoszenia uwag czy też zastrzeżeń.

Z kolei co do zarzutów błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia zauważyć należy, że palety drewniane i tarcica są materiałem niebezpiecznym, natomiast kwestia czy jest to plac składowy czy produkcyjny nie ma znaczenia. Znaczenie ma bowiem odległość od granicy działki sąsiedniej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza podane odległości składowania wahające się od 0,7 m do 1,1 m. Tym samym, nie ma żadnych wątpliwości, że w odległości poniżej 4 m od granicy działki sąsiedniej znajduje się materiał palny. Składowane przez skarżącego kasacyjnie w niewielkiej odległości od zabudowań mieszkalnych materiały palne stanowią nie tylko realne zagrożenie pożarowe, ale także (jak stwierdzono w protokole pkt 14) inne miejscowe zagrożenie dotyczące możliwości przemieszczenia się tarcicy składowanej piętrowo z powodu braku jego zabezpieczenia pod wpływem silnych podmuchów wiatru.

Brak zastrzeżeń co do ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych pomimo pouczenia, a także w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego pomimo zapewnienia czynnego uczestnictwa stron świadczy, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, o akceptacji ustalonego stanu faktycznego. Z uwagi na powyższe zarzuty dotyczące błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia okazały się chybione.

Również ostatni z podniesionych zarzutów, tj. zarzut błędnej wykładni art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wskazany przepis stanowi, że właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1) oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4). Tymczasem twierdzenia skarżącego kasacyjnie o zapewnieniu bezpieczeństwa w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego nie pokrywają się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i ustaleniami poczynionymi przez organy PSP. Ustawodawca w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia (które stosownie do art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi akt wykonawczy określający sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów) uznał, że czynnością zabronioną jest składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu z uwagi na możliwość spowodowania pożaru. Składowany przez skarżącego materiał (palety drewniane i tarcica) niewątpliwie jest zaś materiałem palnym i stanowi realne zagrożenie pożarowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono, jak w punkcie 2. sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.