Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 373/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. P. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
B. P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakazującej skarżącemu rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części tylnej budynku zlokalizowanej na działce nr [...] k.m. [...] obręb G. ul. [...], albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona może wnioskować do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej (art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że wykonanie mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przesłanki tego rodzaju należy wiązać w szczególności z wykonaniem aktu administracyjnego zaskarżonego do sądu, gdy skarga zostanie następnie uwzględniona. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów własnych wnioskodawcy (art. 50 P.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 P.p.s.a.) zostały w niniejszej sprawie spełnione. W sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że zaskarżona decyzja nakłada na B. P. obowiązek wykonania nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej części tylnej budynku stanowiącej jednokondygnacyjną część budynku z poddaszem nieużytkowym. Rozbiórka zaś budynku i ewentualne przywrócenie stanu poprzedniego z reguły łączą się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, na co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie NSA (por. uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, opubl. w: ONSAiWSA 2007 r., z. 4, poz. 77; m.in. postanowienia NSA: z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 118/11; z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1040/09; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 202/08; z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1352/06; czy z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 276/05 [w:] CBOSA).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.