Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 92/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. M. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W treści skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, reprezentowany przez pełnomocnika, skarżący M. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...].
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdyby inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o zaskarżona decyzję o warunkach zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przedmiotem ochrony tymczasowej regulowanej tym przepisem mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stwarza podstaw do przyjęcia, że strona uprawdopodobniła w nim przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest bowiem decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z miejscami parkingowymi w przyziemiu oraz na terenie objętym wnioskiem, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...], ark. 7, obręb J., położonych w Poznaniu przy ul. W., ul. D. [...].
Mając zatem na uwadze, że wstrzymanie wykonania możliwe jest tylko wówczas, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja takich skutków nie wywołuje. Z istoty tego typu decyzji wynika bowiem, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy wyznacza sposób zagospodarowania terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę.
Decyzja ta nie upoważnia zatem do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.