Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 672/20 oddalił skargę S. G. (G.), dalej powoływanej jako skarżąca, na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu i zakazującej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc w niej jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po oddaleniu skargi skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak uchwała w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej określanej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy
W rozpoznawanej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch zasadniczych powodów.
Po pierwsze, objęte nim postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania nie wywołuje dla strony skarżącej skutków w sferze praw i obowiązków. Tymczasem udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczy wyłącznie aktów i czynności, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają. Realizacja postanowienia o niedopuszczalności odwołania nie wymaga podejmowania jakichkolwiek działań przez upoważnione do tego organy państwa, zmierzających do ustanowienia stanu zgodności pomiędzy istniejącymi warunkami faktycznymi a prawnymi.
Po drugie, zaskarżone postanowienie oraz wskazana we wniosku decyzja organu pierwszej instancji nie mieszczą się w zakresie pojęcia aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Przez granice tej samej sprawy rozumieć należy występującą w sprawach tożsamość ich podmiotów i przedmiotu. Na przedmiot postępowania wskazują zastosowane przy wydaniu rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego. Skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.) z uwagi na uznanie, że zachodzą podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, to nie można przyjąć aby wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w oparciu o przepisy ustawy o cudzoziemcach zawierało się w tych samych granicach. Niewątpliwie przedmiotem tych aktów są inne podstawy prawne określające ich przedmiot.
Okoliczność, że zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 134 K.p.a., dotyczy postępowania, w którym wydana została decyzja zobowiązująca, nie stanowi jeszcze o tożsamości przedmiotowej tych aktów.
Z uwagi na powyższe bez wpływu na treść orzeczenia pozostaje zaniechanie przez pełnomocnika uzasadnienia zgłoszonego wniosku. Żądanie wstrzymania aktu administracyjnego przed sądem wymaga jego uzasadnienia z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożenie wniosku, który w istocie sprowadza się wyłącznie do zgłoszenia w nim żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, bez rzeczowej argumentacji, z pominięciem przedstawienia twierdzeń na jego poparcie, nie może odnieść zamierzonego skutku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.