Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 31/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi K. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r. nr... w przedmiocie nakazu rozbiórki, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa z dnia 11 września 2024 r. nr...
Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
zaskarżoną decyzją z 4 listopada 2024 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: PWINB bądź organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania K. G. i H. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa (dalej: PINB lub organ I instancji) z 11 września 2024 r. nakazującej współwłaścicielom nieruchomości rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: k.p.a.) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z treści decyzji oraz akt postępowania wynika, że po przeprowadzeniu czynności kontrolnych, PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...]. W wyniku oględzin nieruchomości ustalił, że na działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy, wykonany w technologii tradycyjnej murowanej z cegły, z dachem o konstrukcji drewnianej, pokrytym dachówką cementową. Budynek usytuowany jest w granicy działek i przylega bezpośrednio do obiektu znajdującego się na działce sąsiedniej. Jest w bardzo złym stanie technicznym – dach w części północnej uległ zawaleniu, elementy więźby dachowej są połamane, przegniłe i spróchniałe, a fragmenty dachu mają ubytki w pokryciu. Na budynku widnieje tablica z ostrzeżeniem o zagrożeniu zawaleniem. Budynek nie jest użytkowany i nie nadaje się do eksploatacji.
Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, uzupełnionych danymi uzyskanymi z Urzędu Miasta Rzeszowa oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, organ I instancji ustalił krąg stron postępowania, w tym krąg spadkobierców po zmarłych właścicielach. Obecni na rozprawie administracyjnej 4 września 2024 r. współwłaściciele budynku (stawiło się 8 z 23 współwłaścicieli) oświadczyli, że nie zamierzają podejmować prac remontowych budynku - część zadeklarowała chęć przeprowadzenia rozbiórki.
Organ ustalił, że budynek z uwagi na jego stan techniczny oraz wiek (ok. 70 lat), nie nadaje się do użytkowania, remontu ani odbudowy, a jego dalsze istnienie stwarza realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla mienia. Stan obiektu ulega systematycznemu pogorszeniu z powodu zalewania wodą opadową i braku jakiejkolwiek konserwacji. Budynek nie jest zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Z uwagi na skalę zniszczeń i zużycie elementów konstrukcyjnych, obiekt kwalifikuje się wyłącznie do rozbiórki.
Decyzją z 11 września 2024 r. organ I instancji działając na podstawie art. 10 § 2, art. 104, art. 108 k.p.a., art.67 ust. 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i ust.4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024r. poz. 725 ze zm. – dalej: Prawo budowlane) oraz § 6 i § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. z 2004 r. Nr 198, poz.2043 – dalej: rozporządzenie), nakazał współwłaścicielom przedmiotowego budynku rozebrać ten budynek oraz uporządkować teren po rozbiórce.
Decyzję skierowano do 23 osób zidentyfikowanych jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości, w tym do Skarżącej i H. K. oraz do I. L., J. O., M. O. i R. O. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności - termin zakończenia prac rozbiórkowych wyznaczono na dzień 31 lipca 2025 r.
Odwołanie od decyzji w ustawowym terminie wniosły: H. K. oraz skarżąca, która zarzuciła organowi wadliwość w ustaleniu kręgu stron postępowania, na skutek zaniechania przeprowadzenia postępowań w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy podkreślił, że budynek będący przedmiotem postępowania, wzniesiony w tradycyjnej technologii murowanej około 70 lat temu, znajduje się w stanie tak znacznego zużycia technicznego, że stanowi realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, co wykazały przeprowadzone oględziny nieruchomości. Dlatego tryb z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, który nakłada obowiązek rozbiórki obiektów nieużytkowanych lub niewykończonych, które nie nadają się do remontu, wykończenia lub odbudowy, został wdrożony zasadnie. Dochowana została również procedura określona w rozporządzeniu, wymagająca przeprowadzenia oględzin oraz zawiadomienia ustalonych stron.
Organ stwierdził, że adresatami decyzji są współwłaściciele działki nr... oraz spadkobiercy po zmarłych współwłaścicielach, których tożsamość została ustalona na podstawie dostępnych danych osobowych i spadkowych, co w świetle orzecznictwa (m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 844/14) jest wystarczające i nie obliguje organu do ustalenia wszystkich potencjalnych współwłaścicieli. Obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie oraz obowiązek jego rozbiórki, zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, przechodzi na spadkobierców.
W ocenie organu odwoławczego, żądanie skarżącej, dotyczące uzupełnienia postępowania dowodowego nie znajduje uzasadnienia – wszystkie istotne dla sprawy fakty zostały ustalone w sposób kompletny i niebudzący wątpliwości. Nie wystąpiły również uchybienia procesowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, polegającym na prowadzeniu postępowania wobec skarżącej w sytuacji, gdy krąg uczestników postępowania nie został ustalony w sposób prawidłowy, a skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. Do skargi załączyła kopię postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 28 kwietnia 2003r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej M. H. - zgodnie z treścią którego spadek po zmarłej nabyły jej dzieci: A. G., G. K. i E. H. Skarżąca zarzuciła, że w gronie uczestników postępowania organ nie uwzględnił G. K., względnie jej.spadkobierców, co miało negatywne konsekwencje dla prawidłowości ustalenia grona współwłaścicieli nieruchomości przewidzianej do rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2025 r., wydanym w przedmiotowej sprawie Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z 18 czerwca 2025 r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę stwierdzając, że zmieniła zdanie w przedmiotowej sprawie i wnosi jedynie o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Na rozprawę 24 czerwca 2025 r. stawiło się dwoje uczestników postępowania: M. O. i I. L., którzy oświadczyli, że umieszczenie ich oraz pozostałego ich rodzeństwa wśród osób zobowiązanych do rozbiórki nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania, wynika nie z prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego przez organy nadzoru budowlanego oraz ustalenia kręgu spadkobierców po poprzednich właścicielach nieruchomości, w sposób zgodny z regułami obowiązującego prawa spadkowego, ale wyłącznie z powodu pomyłki, wynikającej ze zbieżności imion i nazwisk ojca uczestników postępowania oraz jego kuzyna, którzy nosili to samo imię i nazwisko - T. O. Zdaniem uczestników postępowania, zostali oni mylnie zaliczeni w poczet osób zobowiązanych do przedmiotowej rozbiórki, gdyż są spadkobiercami innej osoby tj. T. O. ojca uczestników – a nie spadkobiercami T. O. - kuzyna ojca uczestników postępowania, którego postępowanie to dotyczy.
Na potwierdzenie uczestnicy przedłożyli pismo Prezydenta Miasta Rzeszowa z 26 marca 2025r., wraz z załączonym wydrukiem zmian e.g.i.b. z 26 marca 2025 r. z których to dokumentów wynika, że do ewidencji gruntów i budynków zmianą... w obrębie... została wprowadzona korekta zmiany..., która obejmowała nieruchomości składające się z działek ewidencyjnych numer [...] położonych w obrębie [...], której dotyczy obecna korekta, polegała na ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków spadkobierców T. O: J. O., R. O., M. O. i I. L. (w częściach po 4/512), co było błędne i zostało skorygowane. Opisaną korektą przywrócono poprzedni stan własności nieruchomości i w miejsce wymienionych osób wpisano ponownie T. O. w udziale wynoszącym 2/64.
Z rozdzielnika przedmiotowego pisma wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego otrzymał przedmiotowy dokument do wiadomości w tej samej dacie tj. po dniu wydania decyzji w sprawie.
W tej sytuacji, Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuścić wyżej wymieniony dokument wraz z załącznikami jako dowód w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał oświadczenie o cofnięciu skargi za niedopuszczalne - skarga okazała się bowiem zasadna z innych przyczyn, aniżeli wywiedzione w jej treści.
Sąd stwierdził, że z przedstawionych na rozprawie dodatkowych dowodów z dokumentów wynika, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o dane urzędowe, uznane przez organ nadzoru budowlanego za niewątpliwie oddające stan faktyczny i prawny sprawy, podczas gdy z dokumentów ujawnionych na rozprawie wynika, że dane te - uznane prze inny organ za wprowadzone nieprawidłowo – zostały skorygowane, powodując tym samym wadliwość opartych na nich ustaleń organu nadzoru budowlanego. Stwierdzona na rozprawie wadliwość jest bowiem na tyle istotna, że nie pozwala na pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym, mimo że skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie.
Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Jest to prerogatywa skarżącego, co do której Sąd ma ograniczone możliwości kontroli. Cofnięcie skargi, co do zasady bowiem, wiąże sąd. Jeśli jednak sąd uzna, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności – sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
Dokonane w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi Sąd Wojewódzki ocenił jako niedopuszczalna a zatem bezskuteczne, gdyż - z uwagi na dowody przedstawione na rozprawie przez innych uczestników postępowania oraz ich wagę w kontekście sądowej kontroli zaskarżonej decyzji - uznanie cofnięcia skargi za wiążące spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 k.p.a. nieważność decyzji stwierdza się, w sytuacji gdy decyzja:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Sąd zaznaczył, że z treści wydanych w sprawie decyzji oraz przedłożonych akt sprawy wynika, że zobowiązani do rozbiórki przedmiotowej nieruchomości zostali J. O., R. O., M. O. oraz I. L. - spadkobiercy po T. O. – które to osoby zostały błędnie wpisane do ewidencji gruntów i budynków jako współwłaściciele nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], której dotyczy przedmiotowe postepowanie. Opisaną w piśmie Prezydenta Miasta Rzeszowa korektą z 26 marca 2025r. uprzednio dokonany wpis został usunięty i zastąpiony innym wpisem – jako właściciela nieruchomości będącej przedmiotem postępowania wpisano ponownie T. O. w 2/64 części.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego oznaczało to, że wymieni w piśmie spadkobiercy T. O. będący uczestnikami przedmiotowego postępowania zostali uznani za osoby zobowiązane do rozbiórki w sposób błędny. W rzeczywistości bowiem nie dziedziczą przedmiotowej nieruchomości i nie powinien ich dotyczyć wydany w sprawie nakaz jej rozbiórki. Oparcie zaskarżonej decyzji na danych z ewidencji gruntów i budynków, które zostały skorygowane, spowodowało skierowanie wydanych w sprawie decyzji do osób, które z mocy prawa nie są uczestnikami przedmiotowego postępowania. Zdaniem Sądu, spełniona została zatem przesłanka z art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. obligująca Sąd do usunięcia zaskarżonych w sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego, nawet w obliczu oświadczenia skarżącej o cofnięciu wniesionej skargi. Uznanie owego oświadczenia za wiążące, spowodowałoby bowiem pozostanie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia obarczonego wadą nieważności.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez stwierdzenie nieważności decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r. znak:... oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa z dnia 11 września 2024 r. znak:... w wyniku uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu powiatowego zostały skierowane do osób, które nie są stroną w sprawie, ale zarazem osoby te nie są jedynymi adresatami rozstrzygnięcia decyzyjnego - zatem stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji mogło dotyczyć co najwyżej części tej decyzji, wyłącznie w zakresie skierowania nakazu do osób niebędących stroną w sprawie,
- 2. naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez niezgodną z powołanymi przepisami, wadliwą kontrolę zgodności z prawem decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2024 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa z dnia 11 września 2024 r.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zasadnym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., aczkolwiek nie była trafna całość podnoszonej w uzasadnieniu argumentacji.
Zauważyć wstępnie należy, iż związanie granicami skargi kasacyjnej dotyczy związania przytoczonymi podstawami kasacyjnymi, rozumianymi jako wskazanie przepisów prawa, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, nie obejmuje jednak związania uzasadnieniem podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z 8 listopada 2016 r. II OSK 2671/15, 8 kwietnia 2016 I OSK 1758/14, 7 października 2014 II OSK 760/13). Oznacza to, że sąd może uwzględnić powołany w skardze kasacyjnej zarzut, opierając się na argumentach nieprzytoczonych przez stronę skarżącą (por. wyrok NSA z 15 marca 2012 II OSK 2562/10).
W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki uznał za niedopuszczalne cofnięcie skargi, uznając że spowodowałoby to utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.).
Mianowicie Sąd Wojewódzki uznał, że wydane w sprawie decyzje dotknięte są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem zostały skierowane do osób, "które z mocy prawa nie są uczestnikami przedmiotowego postępowania".
Stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdzenie nieważności decyzji następuje, gdy decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania lub – inaczej mówiąc – w sytuacji, gdy organ orzekł w formie decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu, który nie miał interesu prawnego do występowania w toczącym się postępowaniu. Przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy (por wyroki NSA z 24 stycznia 2024r. II OSK 2105/22, 18 września 2024 r. II OSK 2356/23).
Warunkiem stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji było ustalenie, że nałożony przez organ powiatowy obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego i uporządkowanie terenu – w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego – skierowany został do osób nie mających statusu strony, którymi w myśl wymienionego przepisu powinni być właściciele lub zarządcy obiektu.
Tymczasem Sąd Wojewódzki nie dokonał oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wyjaśnień zawartych w zaskarżonej decyzji – doszło do prawidłowego określenia adresatów obowiązku nałożonego przez organ powiatowy na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego.
Podkreślić trzeba, że aby zaistniała kwalifikowana wadliwości decyzji kontrolowanych w sprawie, konieczne było wykazanie, że organy niezgodnie z danymi wynikającymi z materiału dowodowego bądź niezgodnie z przepisami prawa materialnego określiły współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości.
Sąd Wojewódzki nie odniósł się jednak ani do ustaleń organu wojewódzkiego dotyczących wyznaczonego kręgu adresatów obowiązku nałożonego decyzją z 11 września 2024 r., ani też do dokumentacji służącej do ustalenia właścicieli przedmiotowego budynku.
Wnioskowanie o nieważności decyzji, Sąd Wojewódzki oparł wyłącznie na wyjaśnieniach złożonych na rozprawie przez uczestników postępowania oraz złożonym przez nich piśmie z 26 marca 2025 r., w którym Prezydent Miasta Rzeszowa poinformował ich o korekcie w ewidencji, polegającej na wykreśleniu J. M. O., R. J. O., M. T. O. i I. A. L. wpisanych uprzednio jako spadkobierców T. O. Zauważyć zatem trzeba, że dokument na podstawie którego Sąd Wojewódzki stwierdził nieważność decyzji dotyczy okoliczności zmiany wpisu ewidencyjnego, dokonanej 26 marca 2025 r., a więc po upływie niemal pięciu miesięcy od daty wydania zaskarżonej decyzji.
W takim stanie sprawy ujawniona okoliczność mogłaby ewentualnie stanowić przesłankę do wystąpienia przez uprawnione podmioty z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., brak było natomiast podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Tym samym niezasadnie Sąd Wojewódzki przyjął, że dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi było niedopuszczalne.
Wskazać należy, że chociaż Sąd w uzasadnieniu wyroku trafnie zastrzegł, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sprawa jest rozpatrywana na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, to jednak ocenę o nieważności przedmiotowych decyzji wywiódł z okoliczności ujawnionych w dokumencie z 26 marca 2025 r., a więc na podstawie dowodu nieistniejącego w czasie orzekania przez organy obu instancji.
Ponadto należy zaznaczyć, że zawarte w wymienionym piśmie informacje nie mogły stanowić podstawy do wnioskowania o stanie prawnym nieruchomości w zakresie jej własności. Zwłaszcza nieuprawniona była konkluzja Sądu, odnosząca się do spadkobierców T. O., skoro Sąd nie dysponował danymi pochodzącymi z ksiąg wieczystych oraz stosownych orzeczeń stwierdzających nabycie spadku po zmarłym współwłaścicielu nieruchomości.
Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że skarżąca dokonała skutecznego cofnięcia skargi, co warunkowało umorzenie postępowania sądowego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W konsekwencji należało orzec o uchyleniu zaskarżonego wyroku i umorzeniu postępowania, stosownie do art. 189 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podjęto na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
- - ---------------------- 10