Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 lipca 2026 r., sygn. akt II OSK 2021/25

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z 19 marca 2025 r., II SA/Kr 50/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi Z.S. i A.K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 12 stycznia 2022 r. nr LXXVI/2137/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany", stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr [...], oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Z.S. i A.K. wnieśli skargę na w/w uchwałę Rady Miasta Krakowa z 12 stycznia 2022 r. Skarżący wskazali, że są współwłaścicielami nieruchomości składającej się z działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucili istotne naruszenie zasad sporządzania planu poprzez:

1/ ustalenie dla nieruchomości zakazu lokalizacji nowych budynków oraz określenie jej przeznaczenia jako "tereny zieleni urządzonej" z oczywistym i rażącym naruszeniem ustaleń aktualnie obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Rady Miasta Krakowa nr XII/87/03 z 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XCIII/1256/10 z 3 marca 2010 r. zmieniona uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXII/1700/14 z 9 lipca 2014 r., dalej: "Studium"), w świetle których nieruchomość położona jest w kategorii zagospodarowania terenu o symbolu MN - Tereny zabudowy jednorodzinnej, gdzie przewidziana jest:

funkcja podstawowa – zabudowa jednorodzinna (realizowana jako budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespoły, w których wydzielono do dwóch lokali mieszkalnych lub lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz zielenią towarzyszącą zabudowie (w tym realizowaną jako ogrody przydomowe);

funkcja dopuszczalna – usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej;

2/ przekroczenie przez organ granic przysługującego mu władztwa planistycznego oraz nadmierne (nieproporcjonalne i nieuzasadnione) i naruszające istotę prawa własności ograniczenie uprawnień skarżących wynikających z prawa własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, a tym samym ograniczenie prawa własności skarżących do nieruchomości, które zgodnie z konstytucyjną zasadą podlega ochronie, poprzez uniemożliwienie realizacji prawa zabudowy nieruchomości skarżących jako jedynej (obok częściowo działki o nr [...]) w kwartale ulic [...];

3/ przekroczenie przez organ granic przysługującego mu władztwa planistycznego poprzez przyjęcie przez Radę Miasta Krakowa uchwały nr LXXVI/2137/22 z 12 stycznia 2022 r. bez rzetelnej wiedzy o skutkach finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany", co skutkowało brakiem możliwości wyważenia przez organ interesu publicznego i interesu prywatnego, w tym interesu skarżących.

1. 2.2. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że działanie organu planistycznego polegające na ustaleniu dla wskazanych uprzednio nieruchomości zakazu lokalizacji nowych budynków dowodziło – zdaniem skarżących – znaczącego i nieuprawnionego nadużycia przez organ władztwa planistycznego, a tym samym nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia ich uprawnień właścicielskich. Wyłączenie nieruchomości spod zabudowy uniemożliwia jakiekolwiek działania inwestycyjne, a podjęte w tym zakresie ustalenia organu planistycznego pozostają w całkowitym oderwaniu od cech nieruchomości, co w istocie prowadzi do arbitralnego i bezpodstawnego wyłączenia możliwości zabudowy nieruchomości, jako jedynej w kwartale ulic [...]. Zdaniem skarżących, nie powinno budzić wątpliwości, że w niniejszym przypadku ingerencja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przysługujące im prawo własności nieruchomości jest stanowczo zbyt daleko idąca, zwłaszcza w kontekście opisanych wyżej okoliczności, gdy w sąsiedztwie właściciele innych nieruchomości mogą skutecznie realizować przysługujące im prawo zabudowy nieruchomości. Takie działanie organu – w ich ocenie – niewątpliwie narusza także dyspozycje art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego (K.c.) oraz art. 6 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024, poz. 1130 ze zm.; Upzp), które kształtują treść prawa własności oraz ustawowe granice jego wykonywania. Podnoszą dalej, że plan wyklucza możliwość zrealizowania jakiejkolwiek inwestycji na nieruchomości, praktycznie pozbawiając nieruchomość ich dotychczasowej wartości, a skarżących prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania w sposób zgodny z ładem przestrzennym tego obszaru. W konkluzji skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie obejmującym działkę ewidencyjną nr [...] oraz § 35 ust. 2 pkt 2 planu.

1. 2.3. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 50/25 kolejno wskazano, że w odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie, w uzasadnieniu organ uchwałodawczy wskazał, że teren działki nr [...] obręb [...] w [...] w całości objęty jest granicami obowiązującego od dnia 8 lutego 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany". Zgodnie z dyspozycjami tego aktu prawa miejscowego, teren ww. działki ewidencyjnej zakwalifikowano jako teren zieleni urządzonej, oznaczony symbolem ZPb.6, o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym (vide: § 35 ust. 1 skarżonej uchwały). W ustaleniach skarżonego planu został wyznaczony teren zieleni urządzonej, o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym, oznaczony symbolem ZPb.6, obejmujący swoim zasięgiem nieruchomość należącą do skarżących. W terenie tym lokalny prawodawca dopuścił jedynie utrzymanie istniejącej zabudowy, ze względu na położenie niemal w całości w terenie zagrożonym ruchami masowymi nr 15838, pomiędzy terenami osuwiskowymi: osuwiskiem okresowo aktywnym nr 85694 i osuwiskami nieaktywnymi nr 85592. Granice obszarów osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skarżonym planie zostały zaznaczone zgodnie z "rejestrem terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy" wg. Map Państwowego Instytutu Geologicznego (baza danych System Osłony Przeciwosuwiskowej). Wyznaczenie terenu oznaczonego symbolem ZPb.6 jest w pełni zgodne z ustaleniami Studium. Zgodnie z nim, teren działki skarżących położony jest w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem MN, w którym jako funkcję podstawową wyznaczono zabudowę jednorodzinną wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m. in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie. Jako funkcje dopuszczalne natomiast zostały wskazane w Studium usługi oraz zieleń urządzona i nieurządzona, m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Porównanie wytycznych wynikających ze Studium z "zapisami" skarżonego planu prowadzić ma do wniosku, że przeznaczenie nieruchomości skarżących w kontestowanym planie literalnie odpowiada zapisom Studium. Dodatkowo w Studium, w standardach przestrzennych wskazano, że w terenach wskazanych do zainwestowania znajdujących się w obrębie osuwisk - rozstrzygnięcie co do możliwości zainwestowania, jak również ustalenie parametrów tego zainwestowania nastąpi na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po rozpoznaniu w zakresie uwarunkowań geologicznych. Zdaniem organu prawidłowo organy planistyczne gminy, uwzględniając występujące w obszarze zagrożenia geodynamiczne, wprowadziły w skarżonym planie miejscowym ograniczenia możliwości realizacji zabudowy mogącej w przyszłości prowadzić do aktywizacji ruchów masowych ziemi w rejonie osuwisk. Wprowadzone w skarżonym planie rozwiązania ograniczające sposób zagospodarowania i zabudowy terenu wynikły z wzięcia pod uwagę interesu publicznego, jakim jest bezpieczeństwo inwestycji, po wyważeniu interesu prywatnego i publicznego w ramach dyspozycji wynikających z dokumentu Studium. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę z 30 marca 2011 r. w sprawie wyznaczenia obszaru położonego w rejonie ul. Kaszubskiej w Krakowie, na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących (kopia uchwały w załączniku do niniejszej odpowiedzi na skargę), na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących budynków. Organ podkreślił, że prawo własności do określonej nieruchomości nie jest prawem o ustalonej z góry treści. Zdaniem organu uprawniony jest wniosek, że ustalenia planu miejscowego nie ograniczają zakresu przedmiotowego prawa własności, lecz stanowią element składowy substratu tego prawa w odniesieniu do konkretnej nieruchomości, a tym samym możliwe jest wyłącznie takie zagospodarowanie terenu, jakie zostanie dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym ustalenia planu miejscowego. Dalej organ planistyczny wskazał, że mając na uwadze aktualny stan prawny, nie można twierdzić, jakoby sam zamiar określonego zagospodarowania nieruchomości, czy też hipotetyczna perspektywa uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiła wyznacznik spadku wartości nieruchomości bowiem te kryteria nie mieszczą się w aktualnie obowiązującym art. 37 ust. 11 Upzp.
2. 3.1. WSA w Krakowie opisanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę.

1. 3.2. W motywach swego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że Rada Gminy Krakowa uchwalając przedmiotową uchwałę w obszarze działki nr [...] przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego.

Sąd ten wskazał w pierwszej kolejności, że działka nr [...] wielkością nie obejmuje znacznego obszaru oraz, że przylega ona do terenu o przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W Studium teren ten jest oznaczony jako obszar zabudowy jednorodzinnej. Zdaniem tegoż sądu okoliczności takie powinny być przez prawodawcę lokalnego uwzględnione, chyba, że występują szczególne okoliczności uzasadniające wyłączenie spod zabudowy danej nieruchomości czy jej części – np. z przyczyn warunkowanych ochroną środowiska lub walorów przyrodniczych. W niniejszej sprawie organ planistyczny jednak nie wykazał, aby przedmiotowa działka była przyrodniczo szczególnie wartościowa lub zachodziły w tym obszarze uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska. Nie wywiedziono, że zachowanie na tej działce zieleni jest motywowane czynnikami nadrzędnymi, które determinują takie właśnie jej przeznaczenie w planie, które to przeznaczenie wyłącza możliwość realizacji prawa do zabudowy.

Argumentacja organu sprowadza się do przedstawienia ogólnych uwag o istocie władztwa planistycznego gminy. W przekonaniu sądu a quo racje te wydają się być argumentami niewystarczającymi by uznać, że takiego typu ograniczenia są racjonalne i uzasadniają to, by prymat potrzeb społecznych miał górować nad konstytucyjną ochroną prawa własności.

1. 3.3. Dalej w wyroku argumentowano, iż zważywszy, że na terenie objętym "zapisami" skarżonego planu występują tylko dwa obszary terenów zagrożonych ruchami masowymi – nr 12759 oraz nr 15838 (§ 8 ust. 11 uchwały) dopuszczenie wprost realizacji obiektów budowlanych w tych terenach (§ 8 ust 14 uchwały) i jednoczenie wyłączenie spod zabudowy jednego z tych obszarów – zdaniem sądu pierwszej instancji – jest wewnętrznie sprzeczne. W ocenie sądu a quo, argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę dotyczącą tego, że Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę z 30 marca 2011 r. w sprawie wyznaczenia obszaru położonego w rejonie ul. Kaszubskiej w Krakowie, na którym obowiązuje zakaz budowy nowych budynków, odbudowy oraz rozbudowy, przebudowy i nadbudowy istniejących, w związku z uaktywnieniem się osuwiska, jest bezzasadna.
2. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina Miejska Kraków – reprezentowana przez Prezydenta Miasta Krakowa i zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając te orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
3. - art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 Upzp w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023, poz. 1688) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bielany" w zakresie wyznaczenia na działce nr [...] obręb [...] terenu zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym o symbolu ZPb.6 są sprzeczne z wytycznymi Studium, podczas gdy przeznaczenie tego terenu pod zieleń jest zgodne z funkcją dopuszczalną określoną dla terenu MN wyznaczonych w Studium, a za wyłączeniem terenu z możliwości zabudowy przemawiają jego udokumentowane, niestabilne uwarunkowania geologiczne;
4. - art. 6 ust. 1 i 2 Upzp w zw. z art. 3 ust. 1 Upzp w powiązaniu z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2022, poz. 1360 ze zm.; K.c.) w zw. z art 21 i art 64 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu przez sąd pierwszej instancji, że ustalenia zaskarżonej uchwały w zakresie wyznaczenia na działce nr [...] obręb [...] terenu zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym o symbolu ZPb.6 zostały dokonane z przekroczeniem granic władztwa planistycznego oraz z naruszeniem prawa własności, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. norm prawnych doprowadziłoby do uznania, że te ustalenia nie mają charakteru dowolności oraz mieszczą się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy.

1. 4.2. W skardze kasacyjnej sformułowano ponadto zarzut naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego stanowiłaby podstawę do uznania, iż zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa, w szczególności zasad sporządzenia planu miejscowego, co w konsekwencji prowadziłoby do zastosowania art. 151 Ppsa i oddalenia skargi.

1. 4.3. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie wyroku reformatoryjnego w trybie art. 188 Ppsa polegającego na oddaleniu w całości skargi, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. Ponadto wnosi się o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem.

Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

4.4. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, uwarunkowania geologiczne terenu zostały przez sąd pierwszej instancji całkowicie pominięte, podczas gdy fakt położenia nieruchomości w terenie zagrożonym ruchami masowymi nr 15838 pomiędzy dwoma osuwiskami, o spadku terenu powyżej 12%, przesądził o braku możliwości dopuszczenia zabudowy na działce.

4.5. W odpowiedzi skarżących na skargę kasacyjną organu wniesiono o jej oddalenie w całości, zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, oświadczono, że nie żąda się przeprowadzenia rozprawy i wnosi się o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem skarżących sąd pierwszej instancji wnikliwie zbadał podnoszone przez organ kwestie geologiczne i wyciągnął właściwe wnioski, że MZPZ dla obszaru Bielany dopuszcza zabudowę terenów zagrożonych ruchami masowymi podkreślając, że zidentyfikowano tam dwa obszary terenów zagrożonych ruchami masowymi (nr 12759 i nr 15838) i wyłączenie tylko jednego z tych terenów spod zabudowy byłoby wewnętrznie sprzeczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Wyrok oddalający skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).

5.2. Jedynie częściowo zasadny jest zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 Upzp. Trafnie bowiem skarżąca kasacyjnie Gmina podnosi, że sąd pierwszej instancji zbyt kategorycznie ocenił relację pomiędzy ustaleniami planu miejscowego, a Studium. Studium to przewiduje dla terenu oznaczonego symbolem MN jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z zielenią towarzyszącą, natomiast zieleń urządzona stanowi funkcję dopuszczalną. Samo przeznaczenie części tego terenu pod zieleń urządzoną nie pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności ze Studium. Tym samym nie można było tak rygorystycznie stwierdzić, jak uczynił to sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, że "zaskarżony plan w części, jakiej dotyczy działki, której współwłaścicielami są skarżący, jest ewidentnie sprzeczny z zapisami studium" (zob. s. 12 uzasadnienia wyroku WSA).

Tym niemniej okoliczność powyższa nie mogła prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że ograniczenia zabudowy znajdować miały oparcie w udokumentowanych uwarunkowaniach geologicznych, potwierdzonych również uchwałą Rady Miasta Krakowa z 30 marca 2011 r. wraz z kartą osuwiska, jednak organ nie wykazał, że przyjęte rozwiązania planistyczne odpowiadają wymogowi proporcjonalności. Plan identyfikuje bowiem dwa tereny zagrożone ruchami masowymi ziemi, przy czym jedynie wobec jednego z nich (nr 15838) wyłączono możliwość nowej zabudowy, podczas gdy na drugim (nr 12759) została ona dopuszczona. Organ nie wyjaśnił przyczyn takiego zróżnicowania, mimo że zakaz zabudowy wraz ze strefą buforową obejmuje znaczną część działki skarżących i w istotny sposób ogranicza możliwość realizacji podstawowej funkcji mieszkaniowej przewidzianej dla tego terenu w Studium. Podkreślić należy w tym miejscu, co też trafnie podnoszą skarżący w wywiedzionej odpowiedzi na skargę kasacyjną, wymiar tego sporu, gdzie sporna działka o numerze [...] ma powierzchnię 8 arów i pozostawać ma w rodzinie skarżących od pokoleń i docelowo służyć ma na cele budowlane skarżącej A.K., która jest córką skarżącego Z.S. Skarżący zamieszkują działki sąsiednie o nr [...] i [...], gdzie dodatkowo skarżący prowadzi swój warsztat samochodowy.

5.3. Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że ustalenia kwestionowanego planu w zakresie terenu działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] w Krakowie w granicach interesu skarżących naruszają zapisy Studium. Trafnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego.

5.4. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 Upzp, art. 140 K.c. oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru nieograniczonego i podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności (por. wyrok NSA z 9 września 2025 r. II OSK 17/05, LEX nr 216699). W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie wykazał, że tak daleko idące ograniczenie prawa własności skarżących było konieczne i odpowiednio uzasadnione. Ocena sądu pierwszej instancji, że doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego, jest zatem prawidłowa.

5.5. Co zaś tyczy się zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, to uznać wypadnie, że zarzut ten również nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca kasacyjnie błędnie powołała art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, który odnosi się do kontroli decyzji administracyjnych i postanowień, podczas gdy przedmiotem niniejszej sprawy była kontrola legalności uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, do której zastosowanie znajduje art. 147 § 1 Ppsa.

5.6. Nie doszło także do naruszenia art. 28 ust. 1 Ppsa. Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność uchwały w zaskarżonej części dlatego, że uznał, iż organ przekroczył granice przysługującego mu władztwa planistycznego, co stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu tego przepisu. Jak wykazano wyżej, ocena ta w realiach tej konkretnej sprawy jest prawidłowa.

6.1. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mimo częściowej trafności pierwszego zarzutu kasacyjnego, wniesiony środek odwoławczy nie podważa prawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku. Pozostałe zarzuty okazały się niezasadne, wobec czego, na podstawie art. 184 Ppsa, skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

6.2. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na fakt, że odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z art. 179 Ppsa.