Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2026 r., sygn. akt II OSK 1916/25

Uzasadnienie

1. 1. Wyrokiem z 6 marca 2025 r., I SA/Op 1054/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Opolu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z 2 października 2024 r. nr IN.1.7721.1.2.2024.ASD, w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
2. 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, A. K. (skarżąca) zgłoszeniem z 18 lipca 2024 r. (złożonym w Starostwie Powiatowym w B. w dniu 19 lipca 2024 r.), ujawniła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na remoncie – wymianie pokrycia dachu na budynkach gospodarczych i na stodole, zlokalizowanych w P. (...) na dz. nr (...) w części dot. remontu – wymiany pokrycia dachu na budynkach gospodarczych.
3. 2.2. W wyroku wskazano dalej, że Starosta postanowieniem z 29 lipca 2024 r. (doręczonym 1 sierpnia 2024 r.), działając na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2024, poz. 725 z późn. zm.; uPb), nałożył na A. K. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o opis zamierzonych robót budowlanych, zawierających zakres, rodzaj i sposób wykonywania tych prac, zgodny z warunkami konserwatorskimi zawartymi w postanowieniu Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 lipca 2024 r. Następnie Starosta decyzją z 23 sierpnia 2024 r. (nadaną przesyłką pocztową 26 sierpnia 2024 r.) wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia w części dotyczącej remontu – wymiany pokrycia dachu na budynkach gospodarczych. W podstawie prawnej swej decyzji Starosta powołał art. 30 ust. 5c uPb i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, K.p.a.). Z uzasadnienia w/w decyzji wynika, że sprzeciw był konsekwencją nieuzupełnienia zgłoszenia o dokument wskazany w postanowieniu Starosty z 29 lipca 2024 r. Organ zakwestionował odpowiedź inwestora z 5 sierpnia 2024 r., zawarty w nim opis zamierzonych robót budowlanych po sprawdzeniu ocenił jako niekompletny. W jego ocenie, inwestor nie doprowadził zgłaszanych robót budowlanych do zgodności z warunkami konserwatorskimi zawartymi w postanowieniu Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 lipca 2024 r. W efekcie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw w części zgłoszenia, dotyczącej wymiany pokrycia dachu na budynkach gospodarczych, przyjmując podstawę prawną z art. 30 ust. 5c uPb. Wyjaśnił, że co do wymiany pokrycia dachu na stodole, zgłoszenie zostało przyjęte milczącą zgodą.
4. 2.3. Jak dalej w wyroku ustalono, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda Opolski, decyzją z 2 października 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Sprzeciw Starosty uznano za zasadny, ponieważ inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia, tj. nie doprowadził zgłaszanych robót budowlanych do zgodności z warunkami konserwatorskimi zawartymi w postanowieniu Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 lipca 2024 r. Stwierdził Wojewoda, że stanowiska organu konserwatorskiego nie można pominąć. Z dalszej części uzasadnienia decyzji wynika jednak, że utrzymanie w mocy sprzeciwu Starosty było konsekwencją zastosowania w sprawie art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb. Wojewoda stwierdził, że skoro może potencjalnie dojść do pogorszenia stanu zachowania zabytku w związku z planowanymi robotami w zakresie wymiany dachu na blachodachówkę, to niewątpliwie zachodzi przesłanka z art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb do zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu wojewódzkiego kwestia, że w "sentencji" decyzji organu pierwszej instancji nie powołano art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb oraz nie zamieszczono rozstrzygnięcia o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie stanowi o wadliwości sprzeciwu.
5. 3.1. A. K. wniosła skargę do WSA w Opolu na powyższą decyzję Wojewody, której zarzuciła:
6. - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 uPb, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie jako podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu, w sytuacji braku podstaw prawnych do żądania uzupełnienia zgłoszenia, poprzez doprowadzenie zgłaszanych robót budowlanych do zgodności z warunkami konserwatorskimi zawartymi w postanowieniu Opolskiego Konserwatora Zabytków z 11 lipca 2024 r., wydanego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie jako podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu w sytuacji niewskazania, w jaki sposób wykonanie robót budowlanych na budynkach objętych zgłoszeniem, miałoby spowodować choćby potencjalne pogorszenie stanu zachowania zabytku,
7. - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty pomimo, że decyzja ta nie odpowiadała prawu, bowiem wniesienie sprzeciwu nastąpiło pomimo braku podstaw do żądania od skarżącej uzupełnienia zgłoszenia w sposób wskazany przez ten organ oraz art. 7, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.
8. 3.2. Na podstawie sformułowanych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B. Wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia adwokata według norm przepisanych.
9. 3.3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
10. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Opolu skargę uwzględnił.
11. 4.2. Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności przypomniał, że granice materialne rozpoznawanej sprawy wyznaczają zastosowane w sprawie przepisy uPb. Zgodnie z art. 30 ust. 1b uPb zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (w rozpatrywanej sprawie staroście). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 uPb). W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c uPb). Nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, przerywa bieg terminu na wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5d uPb).
12. 4.3. Sąd pierwszej instancji przyznał skarżącej, że Wojewoda poddał w zaskarżonej decyzji obszernej analizie okoliczność, że realizacja robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia strony, może spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytków, chociaż zagadnienie to nie było podstawą faktyczną i prawną decyzji Starosty, który nie wywiódł podstawy wydanego przez siebie sprzeciwu z art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb, tylko na podstawie z art. 30 ust. 5c uPb. Sąd a quo zauważył przy tym, że Wojewoda w ogóle nie zbadał i nie odniósł się do skutków upływu ustawowego dwudziestojednodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Nawet jeśli istniały podstawy do jego przerwania na skutek wydania postanowienia Starosty z 29 lipca 2024 r. (o czym sąd ten nie przesądził, gdyż jego zdaniem, winien to uczynić Wojewoda) i z tego powodu, po upływie terminu określonego w postanowieniu, rozpoczął on bieg na nowo 23 sierpnia 2024 r., to nawet w tym najkorzystniejszym wariancie, nie dowodzi to jego zachowania przez wojewodę, bo termin 21 dni liczony od 23 sierpnia 2024 r. upływa z końcem 12 września 2024 r. Tymczasem Wojewoda rozstrzygnął sprawę decyzją odwoławczą dopiero 2 października 2024 r.
13. 4.4. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy naruszył prawo materialne w sposób, który miał wpływ na jej wynik. W realiach rozpoznanej sprawy niedopuszczalne było rozpatrzenie przez Wojewodę odwołania w taki sposób, że organ odwoławczy ustalił inną podstawę prawną sprzeciwu (art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb), niż ta, która stanowiła przyczynę uruchomienia tej instytucji przez Starostę (art. 30 ust. 5c uPb) i po upływie ustawowego dwudziestojednodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

W wyroku wskazano, że uwzględniając skutki powrotu sprawy do etapu uzupełnienia zgłoszenia, Wojewoda winien dokonać ustaleń faktycznych w kierunku opisanym w uzasadnieniu i stosownie do nich dokonać oceny i podjąć rozstrzygnięcie, mając na uwadze charakter kompetencji przyznanej organom architektoniczno- budowlanym na podstawie przepisu art. 30 ust. 5c uPb. W tym celu Wojewoda ma rozpoznać odwołanie strony w granicach formalnych sprawy sprzeciwu, wyznaczonych podstawą jego zgłoszenia przez starostę, tj. art. 30 ust. 5c uPb i zgodnie z kwalifikacją zgłoszonych robót budowlanych z punktu widzenia art. 29 uPb.

1. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Opolski – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając tenże wyrok w całości.

1. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 30 ust. 5 zd. 2 i art. 30 ust. 5c oraz art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ab initio K.p.a. oraz art. 15 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, poz. 935, Ppsa), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że organ drugiej instancji w sytuacji rozpatrywania odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw wydanej w terminie, po upływie tego terminu nie jest władny podjąć rozstrzygnięcie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. utrzymać decyzję wnoszącą sprzeciw w przypadku, gdy wskazuje na inną niż organ pierwszej instancji podstawę prawną sprzeciwu, gdyż stanowi to naruszenie tegoż materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu, a ponadto stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, gdyż dochodzi do zmiany przedmiotu postępowania, który nie był rozpoznawany przed organem pierwszej instancji.

1. 5.3. Biorąc pod uwagę ww. zarzut, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

1. 5.4. Zdaniem Wojewody organ odwoławczy nie jest bezwzględnie związany przesłanką prawną sprzeciwu wskazaną przez organ pierwszej instancji. Dopuszczalne jest wydanie w postępowaniu odwoławczym decyzji utrzymującej w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw w sytuacji, gdy organ odwoławczy wprawdzie nie potwierdza zaistnienia przesłanki powołanej przez organ pierwszej instancji, ale zarazem stwierdza istnienie innej podstawy do sprzeciwu. Powyższe, w ocenie Wojewody, mieścić się będzie w ramach merytorycznego rozstrzygnięcia opartego o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i nie dochodzi wtedy do naruszenia terminu wniesienia sprzeciwu, czy też naruszenia zasady dwuinstancyjności.

1. 5.5. Skarżąca w zwróconej przez sąd wojewódzki odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym wynagrodzenia adwokata według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że nie sposób zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Wojewoda mógł zmienić podstawę prawną sprzeciwu z pominięciem weryfikacji kwestii formalnych sprzeciwu. Zdaniem skarżącej, decyzja Wojewody nie jest właściwa, o czym trafnie orzekł WSA w Opolu.

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wyroku WSA w Opolu z 27 lutego 2025 r., wydanego w sprawie I SA/Op 1040/24, na okoliczność stwierdzenia bezskuteczności czynności Wójta Gminy O. z 1 sierpnia 2016 r., przyjętej zarządzeniem nr WG0VII-55/2015 w przedmiocie włączenia karty adresowej domu mieszkalno-gospodarczego pod adresem (...) do Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy O. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2026, poz. 146) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

6.2. Zarzut skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia wskazanych w środku odwoławczym przepisów prawa nie jest zasadny. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania administracyjnego i zasadnie zaskarżoną decyzję uchylił. Słusznie WSA w Opolu wskazał, że sprzeciw Starosty został wydany tylko na podstawie art. 30 ust. 5c uPb, czyli z powodu nieuzupełnienia brakujących dokumentów zgłoszenia. Podstawą decyzji Starosty nie był przepis art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb, traktujący o obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w przypadku, gdy ich realizacja może spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytków. Zagadnienie to nie było podstawą faktyczną i prawną decyzji organu I instancji o sprzeciwie do zgłoszenia.

Jednocześnie sąd pierwszej instancji słusznie uzasadnił, że uprawnienie wynikające z art. 30 ust. 5c uPb daje organowi możliwość wezwania inwestora, dokonującego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych objętych procedurą zgłoszeniowa, do przedłożenia brakujących dokumentów. Jednak nie do przyjęcia jest, aby organ miał legalne uprawnienie do żądania od inwestora dowolnego dokumentu, który w jego ocenie jest niezbędny lub pomocny w ocenie prawidłowości zgłoszenia, jeżeli obowiązek jego przedłożenia nie wynika z konkretnego przepisu. Możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie, jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są wymagane przepisami uPb lub ustaw szczególnych i o ile mają zastosowanie w sprawie. Przepis art. 30 ust. 5c uPb nie jest samodzielną podstawą, dającą organowi możliwość żądania dokumentów. Organ winien zatem wskazać inwestorowi, jaki dokument ma być w uzupełnieniu zgłoszenia przedłożony i z jakiego przepisu prawa materialnego ten obowiązek wynika.

1. 6.3. Wojewoda, wydając decyzję utrzymującą sprzeciw Starosty, podał inną podstawę prawną decyzji od tej, która stanowiła argumentację normatywną dla decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie Wojewoda nie zbadał i nie odniósł się do skutków upływu terminu do wniesienia sprzeciwu przez starostę. Termin ten wynosi dwadzieścia jeden dni i nawet biorąc pod uwagę istotę postępowania administracyjnego, które polega na ponownym rozstrzyganiu sprawy przez organ odwoławczy w sytuacji wniesienia środka odwoławczego, to termin wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu upłynął 12 września 2024 r., a decyzja Wojewody została wydana 2 października 2024 r. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie weryfikacja decyzji wydanej w I instancji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. Tak więc w sytuacji, gdy w ocenie organu drugiej instancji należało zastosować inny, niż to uczynił organ pierwszej instancji, przepis prawa materialnego, wystarczające jest i prawidłowe orzeczenie przez organ odwoławczy o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z jednoczesnym podaniem właściwej w jego ocenie podstawy prawnej i omówieniu tej kwestii w uzasadnieniu własnej decyzji (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2014 r., II OSK 1173/13, LEX nr 1658267). W przedmiotowej sprawie wojewoda w uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawą sprzeciwu powinien być przepis art. 30 ust. 5c oraz art. 30 ust. 7 uPb. Wojewoda połączył przesłanki wniesienia sprzeciwu i nie ocenił zaskarżonej decyzji pod względem podstaw materialnoprawnych. Działanie Wojewody nie polegało na utrzymaniu decyzji i podaniu właściwej podstawy prawnej, lecz na faktycznym uzupełnieniu sprzeciwu o nową podstawę materialnoprawną i to w sytuacji upływu terminu do jego wniesienia. Łączenie przesłanek z art. 30 ust. 5c uPb i przesłanek z art. 30 ust. 7 uPb jest wykluczone. Determinują one odmienne, choć mające zbliżone skutki materialnoprawne, akty administracyjne. Wojewoda, zmieniając podstawę prawną sprzeciwu, nie mógł zaakceptować decyzji organu pierwszej instancji, którego decyzja nie odpowiada zakresowi tej podstawy. Przez zaistniałą zmianę podstawy prawnej doszło do zmiany tożsamości sprawy, gdyż wprawdzie zachowany został adresat decyzji i jej przedmiot, ale nastąpiła inna ocena stanu faktycznego sprawy przy różnych podstawach prawnych. Ponadto organ odwoławczy nie może zastosować art. 138 § 2 K.p.a. i uchylić decyzji oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, kiedy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Z analogicznych powodów nie może, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie co do istoty, skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła. Dlatego wyrok sądu pierwszej instancji jest słuszny i odpowiada prawu, a jego uzasadnienie świadczy o właściwie dokonanej kontroli postępowania administracyjnego. W związku z tym zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 zd. 2 i art. 30 ust. 5c oraz art. 30 ust. 7 pkt 2 uPb w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ab initio K.p.a. oraz art. 15 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c Ppsa jest niesłuszny, a powołana w skardze kasacyjnej argumentacja nie daje podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia WSA w Opolu.

1. 6.4. Dodatkowo należy wskazać, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znana jest treść prawomocnego wyroku w sprawie I SA/Op 1040/24, na mocy którego stwierdzono bezskuteczność czynności Wójta Gminy O. polegających na włączeniu nieruchomości skarżącej do Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy O.Okoliczność, na którą wskazała skarżąca w zwróconej odpowiedzi na skargę kasacyjną jest istotna dla postępowania administracyjnego oraz działań prowadzonych w przyszłości na terenie należącym do skarżącej i usytuowanych tam budynków. Ustalenia tegoż wyroku powinny być uwzględnione w postępowaniu przed Wojewodą, który będzie ponownie rozpatrywał sprawę zgodnie z wytycznymi opisanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
2. 7.1. Z powodu braku skutecznego złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, która została zwrócona zarządzeniem WSA w Oplu z 3 lipca 2025 r. z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych (zarządzenie wraz z uzasadnieniem – k. 89-90 akt sądowych), Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej.

1. 7.2. Z powyżej wskazanych przyczyn, oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa, o czym orzeczono w sentencji wyroku.