Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1624/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. A. i A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1517/20, w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2020 r., znak: DON.7100.32.2020.KKL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia 28 marca 2024 r. G. W. wskazała, że złożyła do protokołu rozprawy w dniu 26 marca 2024 r. wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie wg norm przepisanych. Nie ma jednak pewności czy wniosek jej został wpisany do protokołu rozprawy. Dlatego też wniosła o pozytywne załatwienie wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd uznał, że wniosek skarżącej – G. W. zawarty w piśmie z dnia 28 marca 2024 r. stanowi wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1624/21 o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., art. 157 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami, na co wyraźnie wskazuje art. 209 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1624/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. A. i A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1517/20, którym WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi G. W. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2019 r., znak: ZOA-I.7721.11.2019 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zastosowanie w sprawie mógłby znaleźć zatem art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Wskazać należy, że w postępowaniu kasacyjnym skarżąca – G. W. działała samodzielnie, bez profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego też zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Przy czym stosownie do art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1144, ze zm.); dalej: "u.k.s.c.".
Zgodnie z art. 91 u.k.s.c., w wypadku gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków, przy czym art. 85 stanowi, że świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu (art. 85 ust. 1). Wysokość kosztów, o których mowa w art. 85 ust. 1, świadek powinien należycie wykazać (art. 85 ust. 4). Z powyższych przepisów wynika zatem, że stronie przysługuje zwrot kosztów podróży do sądu własnym samochodem, a ponadto to na stronie spoczywa ciężar wykazania wysokości poniesionych kosztów. Tak więc to strona zobowiązana jest wykazać rzeczywiście poniesione koszty dojazdu do Sądu w dniu rozprawy.
Tymczasem z akt sprawy nie wynika aby skarżąca – G. W. poniosła koszty sądowe związane ze swym udziałem w postępowaniu kasacyjnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną sporządziła samodzielnie. Do protokołu rozprawy złożyła wprawdzie wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając jednak, że do Sądu na rozprawę przyjechała wraz z uczestnikiem postępowania P. S. jego samochodem. Tym samym brak jest podstaw do przyznania skarżącej zwrotu kosztów podróży, gdyż nie wykazała jakichkolwiek rzeczywiście poniesionych przez siebie kosztów dojazdu do Sądu na rozprawę.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uzupełnił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1624/21 poprzez odmowę zasądzenia na rzecz skarżącej – G. W. kosztów postępowania kasacyjnego.