Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 852/25 oddalił skargę A.R. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 23 września 2025 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy dwóch wiat wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem.
Skarżący w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie zaskarżonych aktów w tym momencie (poprzez np. nakaz rozbiórki obiektów w postępowaniu nadzorczym, które toczy się równolegle) mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę oraz wywołać trudne do odwrócenia skutki. Podniesiono, że sporne obiekty są konstrukcjami lekkimi, a ich istnienie w trakcie trwania postpowania kasacyjnego nie zagraża bezpieczeństwu ani nie narusza ładu przestrzennego w sposób nieodwracalny.
Natomiast ich fizyczne usunięcie przed ostatecznym rozstrzygnięciem przez Naczelny Sąd Administracyjny uczyniłoby skargę kasacyjną bezprzedmiotową w zakresie ochrony substancji majątkowej skarżącego. Wskazano również, że biorąc pod uwagę argumentację o charakterze konstytucyjnym (art. 32), wstrzymanie wykonania jest niezbędne do zapewnienia realnej ochrony sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem tym można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07).
Należy zauważyć, że zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 23 września 2025 r. Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Starosty Legnickiego z 27 maja 2025 r., którą wniesiono sprzeciw do zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do budowy lub wykonywania innych robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, które w tym przypadku zgodnie z wnioskiem skarżącego polegały na postawieniu dwóch wiat wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem.
Mając zatem na uwadze przedmiot postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, nie podlega wykonaniu. Na podstawie decyzji organ nie nałożył bowiem na skarżącego obowiązku podjęcia czynności, ani nie nakazał zaprzestania wykonywania określonych działań. Zaskarżona decyzja nie rodzi więc po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Stanowi ona jedynie formalny wyraz nieistnienia w niniejszej sprawie dorozumianej zgody na podjęcie wskazanych w zgłoszeniu prac, co w rezultacie powoduje, że skarżący nie może rozpocząć zaplanowanych przez siebie działań. Nie jest ona jednak nakazem zaprzestania wykonywania wskazanych w zgłoszeniu robót.
Tym samym decyzja ta nie wywiera materialnoprawnych skutków i konsekwentnie nie podlega wykonaniu i nie jest możliwym wstrzymanie jej wykonania. Zawarta w skardze kasacyjnej argumentacja na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej nie mogła zatem zostać poddana ocenie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.