Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie wyrokiem z 13 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Kr 1458/25, oddalił skargę W.C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 22 września 2025 r. znak: WI-VI.7821.1.1.2025.MMo, w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Tatrzańskiego z 20 grudnia 2024 r., nr 10/2024 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa drogi gminnej klasy "D" w km 0+000 - 0+331 od skrzyżowania ul. [...] z drogą krajową nr [...] do ul. [...] w miejscowości [...]. Uzasadniając złożony wniosek skarżący kasacyjnie podnosi, że dalsza realizacja inwestycji drogowej narazi go na znaczne straty polegające na zabudowie fragmentu terenu jego działki, która zgodnie z zatwierdzonym planem zagospodarowania miała pozostać terenem biologicznie czynnym, a jego zabudowa spowoduje brak możliwości wybudowania obiektu i zagospodarowania terenu w sposób zgodny z przedmiotową decyzją co skutkować będzie – jego zdaniem – brakiem możliwości uzyskania pozwolenia na użytkowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm., Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 Ppsa w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007, nr 4, poz. 77).
Podkreślić należy, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji była już przedmiotem oceny WSA w Krakowie, który postanowieniem z 9 stycznia 2026 r., II SA/Kr 1458/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnił wówczas, że pomimo, iż w wyniku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niewątpliwie dojdzie do władczej ingerencji władzy publicznej w zakres przysługującego skarżącemu dotychczas prawa własności jego nieruchomości, to jednak jest to typowe następstwo decyzji wydanej w trybie tzw. specustawy drogowej (ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych).
Sąd wojewódzki zauważył w swym orzeczeniu, że argumentacja skarżącego o objęcie go tzw. ochroną tymczasową odwołuje się do normalnych skutków, jakie może wywołać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podniósł przy tym, że ustawodawca przewidział "mechanizm rekompensacyjny", zarówno za wywłaszczenie nieruchomości pod inwestycję drogową, jak i gdy pozostała po wywłaszczeniu część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Natomiast w sytuacji, gdy przyznane odszkodowanie nie będzie zgodne z interesem strony, dopuszczalne będzie kwestionowanie jego wysokości w drodze wnoszenia środków zaskarżenia. Mając zatem na względzie interes społeczny i gospodarczy jaki wynika z istoty realizacji dróg publicznych przy zagwarantowaniu przez ustawodawcę prawa do odszkodowania za ingerencję w prawo własności, sąd pierwszej instancji stwierdził, że kolizja interesu indywidualnego z interesem społecznym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie może przesądzać o pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku skarżącego, a tym samym prowadzić do wstrzymania wykonania decyzji.
Skarżący nie złożył od w/w postanowienia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając obecnie ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 Ppsa, z którego wynika, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oceniając w powyższym zakresie wniosek zawarty w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że przytoczono w nim tożsame argumenty jakie były podniesione w poprzednim wniosku skarżącego, a tym samym nie zawiera wskazania nowych okoliczności, które z kolei można by rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Kolejny raz skarżący kasacyjnie powołuje się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wiążąc to z pozbawieniem go możliwości korzystania z fragmentu terenu nieruchomości, której jest właścicielem.
Powyższe było już przedmiotem rozważań WSA w Krakowie poczynionych w przywołanym wcześniej postanowieniu z 9 stycznia 2026 r. odmawiającym zastosowania ochrony z art. 61 § 3 Ppsa. Skarżący nie wskazał żadnych nowych argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do zmiany zapadłego już w sprawie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 4 Ppsa. Jednocześnie zaznaczyć należy, że na etapie rozpatrywania wniosku o ochronę tymczasową, Sąd nie dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.