Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 lutego 2026 r., II SA/Gd 467/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gdańsku oddalił skargę E.R. i J.W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 19 marca 2025 roku, nr Wl-I.7840.1.212.2024.AR w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę
W treści skargi kasacyjnej E.R. od w/w wyroku WSA w Gdańsku, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji.
Decyzją tą, była decyzja Starosty Wejherowskiego z 11 października 2024 r. nr AB.6740.1.46.2024.19 o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wieża typu [...] wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą i kanalizacją kablową na terenie działki nr [...], obręb [...] w W., którą w postępowaniu odwoławczym utrzymał w mocy Wojewoda Pomorski zaskarżoną decyzją.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniono tym, że decyzja ta uprawnia inwestora do rozpoczęcia budowy stacji bazowej, a wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, co miałaby potwierdzać załączona do skargi kasacyjnej ekspertyza. W nawiązaniu do niej podniesiono, że realizacja budowy wpłynie realnie na zdrowie publiczne. Promieniowanie impulsowe (typu GSM) wpływa na zmianę prądów czynnościowych ludzkiego mózgu. Powstanie i uruchomienie przedmiotowej stacji bazowej, według skarżącej spowodowałoby bardzo szybko zakłócenie funkcjonowania organizmów ludzkich w otoczeniu stacji bazowej rzędu nawet 400 m, co może objawiać się gorszym snem, bólami głowy, rozdrażnieniem, niepokojem, problemami z pamięcią.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143, Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek skarżącego kasacyjnie wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji organu I instancji.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, LEX nr 1309877).
Przy czym znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana w skutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki jako skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił. Powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej wymaga nadto wykazania, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 27 czerwca 2017 r., II OSK 1428/17, LEX nr 2331555).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącej kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem nie wykazała on niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wszystkie podniesione twierdzenia oraz nawiązania do orzecznictwa, stanowią wyłącznie próbę polemiki z rozstrzygnięciami organów administracji publicznej. Nawiązania do badań naukowych na temat rozmieszczenia bazy sieci 5G w pobliżu siedzib ludzkich należy potraktować jako ogólnie traktujące o zagrożeniach jakie stwarza dla człowieka postęp technologiczny i dynamiczne osiągnięcia cywilizacyjne. Wniosek nie uprawdopodabnia, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Argumentacja wniosku nie prowadzi do wywodów konkretnie odnoszących się do budowy tej instalacji, ale jedynie w sposób ogólny traktuje o niebezpieczeństwach jakie mogą wystąpić w pobliżu funkcjonowania bazy sieciowej. Ponadto przedłożono ekspertyza nosi cechy dowodu z biegłego, tego rodzaju dowód nie jest dopuszczalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide art. 106 § 3 Ppsa).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jak się przyjmuje, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonywania decyzji przez jej adresata, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2020 r. I OZ 5/20).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w części dyspozycyjnej postanowienia.