Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1736/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), oddalił sprzeciw Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia z 28 maja 2025 r. nr... w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.
Z. D. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - 151a § 2 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 2 k.p.a., przez przyjęcie, że w sprawie istniały podstawy do uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bowiem postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy Kolegium winno był uchylić zaskarżone postanowienie organu I instancji i orzec co do istoty po uprzednim przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie
Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarty w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 151a § 2 p.p.s.a w zw. z art. 138 k.p.a. okazał się niezasadny.
Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "Kolegium") wykazało przesłanki do uchylenia na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Przypomnieć należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia kasacyjnego organu odwoławczego było postanowienie Zarządu [...] z 27 marca 2025 r., którym zawieszono na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) do 28 lipca 2026 r. postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i drogą wewnętrzną.
Kolegium, kierując się właściwym rozumieniem przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p., trafnie wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że warunkiem zawieszenia postępowania w tym trybie jest:
- - po pierwsze, ustalenie sprzeczności przedmiotowej inwestycji z projektem planu miejscowego,
- - po drugie, wykazanie prawdopodobieństwa wejścia w życie planu miejscowego w okresie zawieszenia postępowania (z uwzględnieniem możliwości przedłużenia tego okresu zgodnie z art. 62 ust. 3 u.p.z.p.)
Weryfikując stanowisko przedstawione przez organ pierwszej instancji, Kolegium zasadnie stwierdziło, że o ile ustalona została sprzeczność przedmiotowej inwestycji z projektowanym planem miejscowym, to w ogóle nie wyjaśniono, czy stopień zaawansowania prac nad planem pozwala stwierdzić, że realne jest, aby w okresie zawieszenia wszedł ten plan w życie.
W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki zasadnie zaakceptował stanowisko Kolegium wskazując, że ustalenia organu pierwszej instancji odnoszące się do procedury planistycznej były niewystarczające do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Słusznie Sąd Wojewódzki wskazał na prawidłową ocenę SKO, zgodnie z którą organ pierwszej instancji przed zawieszeniem postępowania powinien przeanalizować realną możliwość wejścia w życie planu z uwzględnieniem zaawansowania prac nad tym planem, zakresu koniecznych czynności do wykonania przed uchwaleniem planu i w oparciu o tak poczynione ustalenia ocenić na ile prawdopodobne jest wejście w życie tego planu w okresie zawieszenia.
Zgodzić się należało z wnioskowaniem Kolegium, a następnie Sądu Wojewódzkiego, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co skutkowało brakiem ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy w aspekcie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wywiódł, że z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), Kolegium nie mogło zastąpić organu pierwszej instancji, ponieważ naruszyłoby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organu niższego rzędu.
Wobec argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zaakcentować należy, że dostrzeżone przez Kolegium braki postępowania wyjaśniającego dotyczyły zasadniczej kwestii, determinującej rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
Z uwagi na zakres okoliczności wymagających ustalenia w sprawie, niezasadne byłoby podejmowanie czynności wyjaśniających przez Kolegium na podstawie art. 136 k.p.a.
Z całokształtu uzasadnienia postanowienia SKO wynikają przesłanki zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., a tym samym przyczyny nieprzeprowadzenia przez Kolegium uzupełniającego postępowania dowodowego.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.