Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2021 r. II OSK 106/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2338/17 w sprawie ze skargi A.E. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wniosek o uzupełnienie ww. wyroku, w ustawowym terminie, wniosła [...] w S. (zwana dalej "Spółdzielnią") poprzez rozstrzygnięcie odnośnie zwrotu należnych Spółdzielni kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółdzielnia przypomniała, że wnosiła o przyznanie wspomnianych kosztów, a Sąd nie rozstrzygnął w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. poz. 22, poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zasadą jest, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (por. § 3 art. 157 p.p.s.a.). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 art. 157 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej wniosek nie mógł zostać uwzględniony, gdyż brak było podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz uczestnika postępowania – Spółdzielni zwrotu kosztów postępowania.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami, na co wyraźnie wskazuje art. 209 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna skarżącego została oddalona. Wyrok Sądu pierwszej instancji był wyrokiem oddalającym skargę. Zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. "W razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę". Uwzględniając wskazaną wyżej uchwałę oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, zwrot kosztów za wniesienie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wyłącznie organowi, a stroną zobowiązaną do poniesienia tych kosztów jest skarżący kasacyjnie. Oznacza to, że - co do zasady - brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania za odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez uczestnika postępowania. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że odpowiedź na skargę kasacyjną została sporządzona przez Spółdzielnię samodzielnie, a nie jej pełnomocnika.
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów postępowania w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., a wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie podlegał oddaleniu (por. postanowienie NSA z 19.10.2018 r. II OSK 2253/16).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.