Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Z. M., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 i zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] października 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] Sp. z o.o. w P. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalno-usługowych z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze i infrastrukturą na działce nr [...] przy ul. [...] w P. Pismem z 9 maja 2018 r. skarżący Z. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem części tego wyroku w zakresie, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny po pierwsze, "bezpodstawnie uznał, że zabudowa na działce nr [...], obręb [...] w P., ma charakter zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej, utożsamiając ją dodatkowo bezpodstawnie z zabudową pierzejową i wskazując, iż", po drugie, pominął wyrok NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 634/14 w zakresie "wskazania iż" oraz w kwestii "zacienia i budynku sąsiedniego wskazującą, iż budynek", po trzecie, stwierdził że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 roku, o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 doszukał się wyłącznie nieprawidłowości w postaci wymaganej zgodnie z Planem miejscowym wysokości zabudowy oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych".
W tym zakresie wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej części wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także o przeprowadzenie rozprawy.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia zarzucono naruszenie przez Naczelny Sąd Administracyjny prawa Unii Europejskiej, tj.: art. 17 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2010.83.389) "dotyczących prawa własności, równego traktowania obywateli, niedyskryminacji, zakresu władania i używania prawa własności w trakcie procesu budowlanego" oraz "art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" w zakresie niewzięcia pod uwagę, że Unia Europejska "opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, równości, państwa prawnego".
Naruszenie każdego z wymienionych wyżej przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz "Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" skarżący szczegółowo omówił w uzasadnieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.
Rozpoznając skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem części wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2092/14 podlega odrzuceniu.
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Stosownie do art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Naruszenie prawa Unii Europejskiej ma dotyczyć konkretnej normy prawa unijnego, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać więc wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Skarżący w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem części wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14 zarzucił po pierwsze, naruszenie art. 17 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zarzuty naruszenia powołanych przepisów nie wskazują, że niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, albowiem niewystarczające jest przytoczenie przez skarżącego przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej bez powiązania ich z przepisem prawa Unii Europejskiej, który był stosowany lub powinien być stosowany w tej sprawie. Jakkolwiek zgodnie z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 r., w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, to zakres zastosowania praw i zasad zawartych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej został uregulowany w jej art. 51 ust.
1. Stosownie do art. 51 ust. 1 Karty, prawa i zasady w niej określone są wiążące dla państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II ONP 3/17, "(o)znacza to, że co prawda Karta Praw Podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, ale zarzut naruszenia postanowień tej Karty może być podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 6 ust. 1 TUE. Tym samym zarzut naruszenia przepisów Karty Praw Podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ Karta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy w sprawie mogą mieć zastosowanie inne przepisy prawa Unii Europejskiej i wskazanie tych przepisów jest wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego określonym w art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a., którego niedopełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 285h § 1 p.p.s.a.". W tej sprawie skarżący w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie wskazał, jakie przepisy prawa unijnego mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z zastosowaniem których to przepisów można by powiązać zastosowanie art. 17 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 47 Karty.
Podobnie należy odnieść się do zarzutu naruszenia "art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej", a raczej – jak wynika to z uzasadnienia zarzutu skargi – art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30 ze zm.). Niezrozumiałym jest bowiem, w jaki sposób tak ogólny przepis dotyczący podstawowych zasad, na jakich opiera się Unia Europejska, mógł zostać naruszony (poprzez jego – jak wskazał skarżący – niezastosowanie) w sprawie, w której istota sporu sprowadza się do zakresu zabudowy dwóch sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Naruszenia tego nie powiązano z konkretnymi przepisami prawa unijnego, które – zdaniem skarżącego – powinny mieć zastosowanie w sprawie.
Mając to na uwadze NSA stwierdził, że wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie spełnia warunku formalnego, określonego w art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż nie wskazano w niej norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 p.p.s.a., z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 285h § 1 w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 285a § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia.
Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. NSA orzekł o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego.