Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 570/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr 202/12/2024/KL w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej.
Pismem z dnia 14 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie protokołu z tej rozprawy.
Przewodniczący składu orzekającego zarządzeniem z dnia 26 maja 2025 r. oddalił powyższy wniosek stwierdzając, że został nadesłany do Sądu po upływie terminu określonego w art. 103 p.p.s.a.
Pismem z dnia 2 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 1 kwietnia 2025 r. oraz o zmianę zarządzenia z dnia 26 maja 2025 r. polegającą na uwzględnieniu wniosku z dnia 14 maja 2025 r. o treść w nim zawartą, ewentualnie o dołączenie tego wniosku jako załącznika stanowiącego integralną część protokołu z rozprawy. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, ze pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. wniósł o doręczenie protokołu z rozprawy z dnia 1 kwietnia 2025 r., następnie otrzymał odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz protokół z rozprawy. Powyższa korespondencja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 maja 2025 r. Zdaniem pełnomocnika z powyższego wynika, że zaistniał taki stan faktyczny niezależnie od pełnomocnika skarżącego, na który nie miał wpływu i który uniemożliwił mu zachowanie trzydziestodniowego terminu wynikającego z art. 103 p.p.s.a. Jednocześnie wskazał, ze na żadnym etapie postępowania nie został pouczony odnośnie terminu złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu, a protokół został doręczony wraz z odpisem wyroku.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 570/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy.
W ocenie Sądu brak było racjonalnych przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 1 kwietnia 2025 r. Sąd podniósł, że po otrzymaniu wniosku z dnia 7 kwietnia 2025 r. o doręczenie protokołu z rozprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2025 r., niezwłocznie wysłano pełnomocnikowi skarżącego kopię tego protokołu, którą pełnomocnik odebrał dnia 6 maja 2025 r. Sąd wyjaśnił, że w codziennej praktyce funkcjonowania wydziałów orzeczniczych i sekretariatów sądowych termin wykonywania zarządzeń wynosi około 7 dni, natomiast w przypadku spraw zawiłych termin ten może zostać przedłużony do dwóch tygodni. Zdaniem Sądu podjęto działania, by termin do ewentualnego wniesienia wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy został zachowany. W sprawie pełnomocnik skarżącego odebrał korespondencję z Sądu w dniu 6 maja 2025 r., zaś wniosek o uzupełnienie protokołu złożył dnia 14 maja 2025 r. Sąd podniósł, że skoro uprzednio pełnomocnik był w stanie skontaktować się z Sądem telefonicznie celem uzyskania informacji w sprawie, nic nie stało na przeszkodzie, by w omawianej sytuacji postąpić podobnie. Tym bardziej, że jeżeli zgodnie z art. 103 p.p.s.a. pierwszeństwo zajmuje kwestia następnego posiedzenia, którego już nie było, to tym samym trudno mówić o jakimkolwiek przywracaniu terminu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- - naruszenie art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu pełnomocnikowi skarżącego, pomimo ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika do reprezentowania go przed WSA w Gliwicach z obecnością pełnomocnika na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. i pomimo złożenia przez pełnomocnika skarżącego pisma własnego z dnia 14 maja 2025 r. odnośnie przebiegu tej rozprawy,
- - naruszenie art. 18 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyłączenie z mocy samej ustawy Sędziego WSA Beaty Machcińskiej, co skutkowało obecnością w składzie orzekającym tego sędziego ze statusem sędziego sprawozdawcy przy wydawaniu postanowienia WSA z dnia 22 lipca 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu pomimo, że ten sędzia był w składzie orzekającym przy wydaniu postanowienia WSA z dnia 1 kwietnia 2025 r. oddalającego skargę i zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego również ze statusem sędziego sprawozdawcy i pomimo tego, że pismo własne z dnia 14 maja 2025 r. z wnioskiem o uzupełnienie protokołu z rozprawy z dnia 1 kwietnia 2025 r. dotyczy zachowania Sędziego WSA Beaty Machcińskiej na tej rozprawie w stosunku do pełnomocnika skarżącego będącego na rozprawie,
- - naruszenie art. 103 p.p.s.a. poprzez błędną jego interpretację przyjętą za podstawę rozstrzygnięcia postanowienia polegającą na tym, że zgodnie z art. 103 p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu z rozprawy na następnym posiedzeniu nie później jednak niż w terminie 30 dni od posiedzenia, z którego protokół został sporządzony, to tym samym trudno mówić o jakimkolwiek przywróceniu terminu, gdy nie było następnego posiedzenia (str. 3 uzasadnienia wiersz 4-7, 24-26 od góry strony), gdyż interpretacja taka wyklucza inne niezawinione przez strony sytuacje uniemożliwiające dotrzymania powyższego terminu,
- - naruszenie art. 103 p.p.s.a. poprzez ograniczenie tego artykułu wyłącznie do interpretacji własnej jego treści bez uwzględnienia obiektywnego stanu faktycznego dotyczącego przyczyn lub przyczyny niedotrzymania przez strony trzydziestodniowego terminu sprostowania lub uzupełnienia protokołu z rozprawy od dnia posiedzenia, z którego protokół został sporządzony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji odnośnie oceny o braku zaktualizowania się przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
W punkcie wyjścia należy przypomnieć, że zgodnie z art. 103 p.p.s.a. termin na złożenie wniosku o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu z rozprawy wynosi trzydzieści dni od dnia posiedzenia, na którym protokół ten sporządzono. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący złożył wniosek o uzupełnienie protokołu z rozprawy, która odbyła się dnia 1 kwietnia 2025 r. po upływie powyższego terminu, tj. dnia 14 maja 2025 r. (data stempla pocztowego).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione przez skarżącego okoliczności związane z doręczeniem mu kopii protokołu z rozprawy z dnia 1 kwietnia 2025 r. nie uzasadniają twierdzenia o braku winy w uchybieniu terminu. Błędne jest stanowisko skarżącego, że przyczyną przemawiającą za brakiem winy w uchybieniu terminu, o którym jest mowa w art. 103 p.p.s.a. było długie oczekiwanie na doręczenie kopii protokołu z rozprawy albowiem nie zmienia to faktu, okoliczność ta w żadnym stopniu ani tez zakresie nie wpływa na bieg terminu, o którym stanowi przywołany przepis prawa. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że pełnomocnik strony był obecny na rozprawie, nie wniósł o odczytanie protokołu, ani nie wniósł do niego zastrzeżeń, co nota bene z tego protokołu wynika, a przywołany przepis prawa aż nadto jasno stanowi, że termin na złożenie wniosku o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu biegnie od dnia posiedzenia (rozprawy), a nie od dnia doręczenia stronie kopii protokołu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał – zarówno we wniosku jak i zażaleniu - że podniesione okoliczności stanowiły przeszkodę uniemożliwiającą dokonywanie czynności procesowych, w tym złożenia w terminie wniosku o uzupełnienie protokołu z rozprawy.
Za prawidłowe zatem należy uznać stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 16