Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 6 maja 2026 r., odrzucił skargę B. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 8 stycznia 2026 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.
Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 23 marca 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków skargi poprzez podpisanie skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 marca 2026 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 1 kwietnia 2026 r. Sąd stwierdził, że w wyznaczonym terminie skarżący nie podpisał skargi, jak również nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi.
W takim stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił wniesioną skargę oraz zwrócił stronie uiszczony od niej wpis w kwocie 400 zł.
B. O., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy pełnomocnik w wyznaczonym terminie uzupełnił wszystkie braki skargi, w tym przesłał jeden egzemplarz podpisanej skargi.
Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiony w nim zarzut oraz jego uzasadnienie nie podważają oceny formalnej skargi jakiej dokonał Sąd I instancji.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały ujęte w art. 46 § 1 p.p.s.a. i jako jeden z elementów składowych pisma wymieniono podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4).
Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 8 stycznia 2026 r., nie została opatrzona podpisem. Wobec takiego braku formalnego skargi zasadnie, zarządzeniem z dnia 23 marca 2026 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 marca 2026 r., wezwany on został do przedłożenia podpisanej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania w tym przedmiocie. Jak zasadnie ustalił Sąd I instancji skuteczny termin do uzupełnienia stwierdzonego brak formalnego skargi, wobec wymienionej daty doręczenia wezwania do jego uzupełnienia, mijał z dniem 1 kwietnia 2026 r.
W terminie tym pełnomocnik skarżącego, na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie korespondencji stanowiącej odpowiedź na rzeczone wezwanie, przedłożył skargę. Jak jednak słusznie zauważył Sąd I instancji, podjęta przez pełnomocnika strony czynność nie mogła zostać uznana za uzupełnienie braku formalnego skargi. Pełnomocnik skarżącego przedłożył bowiem kopię skargi z mechanicznie powielonym swoim podpisem. Kserokopia podpisu nie może być uznana za podpis w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2703/21). Podpis, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. musi być własnoręczny.
Wskazać w tym aspekcie należny na stanowisko Sąd Najwyższy, który uznał, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Podpisem strony jest bowiem podpis w rozumieniu art. 78 k.c., który operuje pojęciem "własnoręcznego podpisu".
Wobec powyższego słuszna była konstatacja Sądu I instancji, że nadesłanie kserokopii podpisanej skargi bez poświadczenia jej za zgodność przez pełnomocnika strony nie stanowiło uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. W konsekwencji Sąd I instancji zobligowany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.