Uzasadnienie
I
Zaskarżonym postanowieniem z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Bk 236/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił P. G. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej jako "organ") w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji potwierdzającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, a oceniając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania takiej decyzji, Sąd musi ważyć zasadność udzielenia ochrony tymczasowej z możliwymi konsekwencjami wynikającymi z wstrzymania wykonania tejże decyzji, jak również z tymi mogącymi wystąpić w następstwie jej wykonania. W ocenie Sądu I instancji, nie tylko niewskazanie przez skarżącego spełnienia przesłanek określonych w ustawie, a więc odwoływanie się do nieposiadania przez niezdolną do pracy żonę prawa jazdy i konieczność zawożenia jej na badania lekarskie, ale także potrzeba ochrony wartości, które legły u podstaw nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniały odmowę udzielenia ochrony tymczasowej.
Wobec powyższego Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia wskazując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Zażaleniem z 18 maja 2026 r., skarżący zaskarżył wydane w sprawie postanowienie w całości, zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. w ten sposób, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a mimo to Sąd niewłaściwie zastosował ten przepis i wydał postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec tak postawionego zarzutu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08; publ. w CBOSA).
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11 oraz 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20).
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19 oraz z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać Sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20).
Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Dlatego nie jest możliwe przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron, bo to oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20 oraz z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji ocenił w niniejszej sprawie, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Oceny tej nie zmienia zarzut zażalenia i podniesiona na jego uzasadnienie argumentacja, poszerzona o krytyczną ocenę działania Sądu I instancji, z której jednak nie wynika, by Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego, dopuścił się jakichkolwiek uchybień czy też wadliwie ocenił podniesione w nim okoliczności.
Przypomnienia w pierwszej kolejności wymaga, że każda decyzja administracyjna cofająca uprawnienia pociąga za sobą dolegliwość w postaci konieczności zaprzestania objętej uprawnieniem czynności. Nie jest to więc sytuacja wyjątkowa wymagająca zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
I tak, wbrew stanowisku skarżącego, przywoływane przez niego okoliczności, a więc wpływ na wykonywaną pracę oraz konieczność dowożenia członka rodziny do lekarza, nie przemawiały za zasadnością przyjęcia odmiennego rozstrzygnięcia wobec tego, które przyjął Sąd I instancji w kontrolowanym postanowieniu.
Odnosząc się do kwestii wykonywanej przez skarżącego pracy, mając na uwadze poczynione wyżej uwagi o prawidłowym rozumieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał korelacji między konsekwencjami zaskarżonej decyzji, a wykonywaną obecnie pracą. Z akt sprawy nie wynika bowiem, ażeby skarżącemu uniemożliwiono z tego względu wykonywanie obowiązków służbowych, a co równie znamienne, z przedłożonej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu karty opisu stanowiska pracy (k. 37 akt sądowych) nie wynika, ażeby uprawnienie do kierowania pojazdami było wymaganiem niezbędnym do wykonywania obowiązków – w części 12. ww. dokumentu posiadanie prawa jazdy kat. B zakwalifikowane zostało wyłącznie jako okoliczność pożądana przez pracodawcę, a nie jako okoliczność niezbędna. Ewentualna uciążliwość w wykonywaniu obowiązków służbowych w związku z niemożnością prowadzenia pojazdu, na którą wskazuje skarżący w uzasadnieniu zażalenia, nie przemawia za zasadnością zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. w przedmiotowym postępowaniu.
Również kwestia dowożenia członka rodziny do lekarza czy dorastających dzieci nie wskazuje na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie sprowadza się w istocie do wskazania na konieczność reorganizacji codziennego życia skarżącego i członków jego rodziny, nie zaś do wykazania, że wypełniają one przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. ażeby wykonanie zaskarżonego aktu niosło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.