Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1218/25 odrzucił zażalenie B. K. (dalej: Strona, Skarżący) na postanowienie tego Sądu z 22 października 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1218/25, którym odmówiono Stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 4 lipca 2025 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że zgodnie z zarządzeniami z 18 grudnia i 30 grudnia 2025 r., Skarżący został zobowiązany do usunięcia braków formalnego i fiskalnego wniesionego zażalenia na ww. postanowienie WSA z 22 października 2025r., poprzez nadesłanie jednego odpisu zażalenia oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych. Na wykonanie obu wezwań zakreślono termin siedmiu dni oraz wskazano rygor odrzucenia zażalenia. Przesyłka sądowa zawierająca oba wezwania została wysłana na adres Skarżącego, a następnie po dwukrotnym awizowaniu w dniach 13 stycznia 2026 r. i 21 stycznia 2026 r., zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 17 lutego 2026 r., włączona do akt sprawy jako prawidłowo doręczona. W zaistniałym stanie faktycznym WSA przyjął, że ustawowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął 3 lutego 2026 r., a Skarżący pomimo prawidłowego doręczenia mu wezwania, nie uzupełnił braku fiskalnego zażalenia, co obligowało Sąd do jego odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.).
Skarżący w oparciu o art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, któremu zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nigdy nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia na postanowienie z 22 października 2025 r., jak również nie otrzymał żadnego "awizo", które by informowało Stronę o przesyłce sądowej znajdującej się w placówce poczty do jej odbioru. Skarżący wyjaśnił również, że zawsze podejmuje przesyłki adresowane do niego. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie Strony jako bezzasadne podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie - pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.
W rozpoznawanej sprawie WSA w Krakowie zasadniczym powodem odrzucenia zażalenia na postanowienie z 22 października 2025 r. uczynił jedynie fakt nieuiszczenia przez Skarżącego wpisu od wniesionego zażalenia, pomimo że, jak zasygnalizowano w części historycznej postanowienia z 11 marca 2026 r., Skarżący został wezwany również do usunięcia braku formalnego wniesionego zażalenia poprzez nadesłanie jednego jego odpisu. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego zażalenia, z obowiązku tego nie wywiązał się. Z tego względu, Sąd I instancji zasadnie zastosował przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. i zażalenie odrzucił, pomijając przy tym fakt nieuzupełnienia drugiego z dostrzeżonych deficytów zażalenia, co winno skutkować wskazaniem w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia z 11 marca 2026 r. również art. 178 p.p.s.. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się argumentów zażalenia, wymaga wyjaśnienia, że stosowanie do treści art. 219 § 1 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Przy czym opłatę tę uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu, w myśl § 2 tego artykułu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Tym samym, skutkiem braku wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia, jest jego odrzucenie.
Z kolei tryb uznawania za doręczone pism sądowych w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Z kolei w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. In fine, § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione opisanego warunki doręczenia zastępczego. Ze znajdującej się w aktach sprawy niepodjętej i zwróconej do Sądu przesyłki (k. 49 akt) – w której znajdowały się wezwania do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego zażalenia - wynika, że 13 stycznia 2026 r. nastąpiła pierwsza nieudana próba jej doręczenia, o czym poinformowano adresata zostawiając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (pkt 2 druku zwrotnego potwierdzenia odbioru), zawierające także informację, że przesyłka jest do odbioru w placówce pocztowej [...].
Z dokumentu tego wynika także, że druga próba doręczenia przesyłki w dniu 21 stycznia 2026 r. była również nieudana. Oznaczało to, że doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. nastąpiło 27 stycznia 2026 r. wobec niepodjęcia przesyłki z placówki pocztowej w terminie. Podkreślić należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.; por.: wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19, postanowienie NSA z 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24 opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. Okoliczność tę prawidłowo uwzględnił Sąd I instancji.
Co ważne, domniemanie w zakresie skutecznego doręczenia przesyłki może zostać obalone, gdy adresat wykaże, że mimo zastosowania tej formy doręczenia pismo nie zostało doręczone z przyczyn od niego niezależnych (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 384-385 i powołane tam orzeczenia NSA). Do obalenia domniemania doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, że nie zostało jej doręczone ani pismo sądowe, ani awizo. Obalenie domniemania skutecznego doręczenia przesyłki może być przeprowadzone na skutek procedury reklamacyjnej, określonej w art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.; postanowienie NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 2225/13; wyrok NSA z 12 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 709/05, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red.
R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2015 r., s. 428, nb 9). Nieprzeprowadzenie procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (por. np. postanowienie NSA z 16 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 550/14, LEX nr 1460094).
Kwestionowana w zażaleniu skuteczność doręczenia wezwania (brak "awizo") nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wynika z nich, że wezwanie zostało Skarżącemu prawidłowo doręczone przez WSA na adres podany w skardze (k. 3 akt), zaś w konsekwencji niepodjęcia przesyłki sądowej z placówki pocztowej [...] w ustawowym terminie, nastąpił jej zwrot do akt sprawy ze skutkiem uznania za doręczoną (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Dodatkowo należy zauważyć, iż z akt sprawy wynika, że Skarżący uprzednio osobiście odbierał korespondencję sądową kierowaną na ten właśnie adres. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje, że mogą zdarzyć się indywidualne przypadki nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji adresatom. Jednakże w rozpatrywanej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, aby taka sytuacja miała miejsce.
Skarżący nie wskazał w zażaleniu żadnych okoliczności świadczących o możliwości nieprawidłowego doręczania przesyłek pocztowych w miejscu jego zamieszkania, jak choćby poprzez złożenie reklamacji przesyłki i domagania się złożenia wyjaśnienia przez Pocztę Polską S.A. co do sposobu realizacji dostarczenia zakwestionowanej korespondencji.
W świetle przedstawionych okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji odrzucające zażalenie z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jego braku fiskalnego jest prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.