Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 lutego 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3592/25 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi "W." Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2025 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.
W skardze na opisaną decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: GIF, organ) "W." Sp. z o.o. we W. (dalej: Skarżąca, Strona, Spółka) wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości tej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że od początku prowadzenia działalności, tj. od uzyskania pierwszego zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w 2003 roku, specjalizowała się wyłącznie w prowadzeniu apteki i nie posiada doświadczenia w jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Dodała, że od kilku lat działalność prowadzi wyłącznie w jednej aptece, której dotyczy zaskarżana decyzja, a cofając zezwolenie GIF pozbawił Spółkę możliwości jej prowadzenia i możliwości osiągania jakichkolwiek zysków, narażając na szkodę całe przedsiębiorstwo skarżącej. Spółka poinformowała, że została pozbawiona jedynego źródła przychodów i obecnie polega na zgromadzonych oszczędnościach. Skarżąca podniosła również, że koszty prowadzenia działalności gospodarczej od [...] października 2025 r. tj. od chwili unieruchomienia apteki pozostają na poziomie zbliżonym do kosztów w okresie funkcjonowania apteki.
Spółka wyjaśniła, że w niewielkim stopniu była w stanie je pokryć, z uwagi na możliwość zwrotu części towaru z magazynu apteki, jednakże nie będzie miała takiej możliwości w kolejnych miesiącach przestoju apteki. Nadmieniła, iż nie ma możliwości terminowego regulowania zobowiązań finansowych, a w konsekwencji zaistniała sytuacja może doprowadzić do złożenia wniosku o restrukturyzację lub ogłoszenie upadłości.
Spółka zaznaczyła, że w dalszym ciągu ponosi koszty utrzymania przystosowanego do działalności aptecznej lokalu. Z uwagi na obowiązywanie umowy najmu, której Strona nie może wypowiedzieć w okresie postępowania sądowego, wskazała na obawy związane z dalszym funkcjonowaniem apteki ogólnodostępnej w tej lokalizacji. Łączne miesięczne koszty utrzymania przedsiębiorstwa, w tym lokalu i kosztów pracowniczych oszacowała na kwotę [...], bowiem zatrudnia obecnie [...] pracowników – [...] na podstawie umów o pracę i [...] na podstawie umów zlecenie, dodając iż w sytuacji ich zwolnienia, musiałaby zapłacić wynagrodzenia co najmniej w okresie wypowiedzenia umów, nie mając możliwości jej pokrycia z bieżących przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży. Spółka zwróciła również uwagę na kwestie związane z ewentualnymi problemami z pozyskaniem w przyszłości fachowej kadry pracowniczej.
Skarżąca zaakcentowała, iż prowadzi działalność z zakresu użyteczności publicznej, a w interesie ogółu pacjentów leży nieprzerwana działalność apteki ponieważ jest to miejsce, w którym lokalni mieszkańcy zaopatrują się w leki. Wyjaśniła, iż pacjenci często jedynie częściowo realizują recepty w aptece Skarżącej, a realizacja recepty częściowo wykorzystanej w danej aptece nie jest dopuszczalna w innej jednostce. Zaznaczyła, że uniemożliwienie dostępu do ww. apteki pozbawia pacjentów możliwości wykupienia tych leków. Pacjenci byli i są zmuszeni do ponownego pozyskania recept na przyjmowane lekarstwa i udania się do innej apteki. W tym aspekcie Skarżąca wyjaśniła, że przestój apteki powoduje również straty wizerunkowe uderzające w dobra osobiste prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa, utratę wypracowanej na rynku pozycji, marki oraz zaufania wśród jej pacjentów, jak również pozyskanej w wyniku wielu lat pracy grupy klientów i kontrahentów.
Strona zwróciła również uwagę na fakt, iż zakończenie działalności wiąże się również z koniecznością utylizacji produktów leczniczych, których ważność upłynie w czasie trwania postępowania sądowego, dodając, że podjęła czynności zmierzające do zminimalizowania magazynu przez uzgodnienie zwrotu części produktów magazynu, jednakże to nie było możliwe w całości, z uwagi na skuteczność zaskarżonej decyzji z dniem jej otrzymania. Poinformowała, że w związku z powyższym, dodatkową stratą jest konieczność dokonania utylizacji części magazynu z uwagi na upływ daty ważności części leków, będących na stanie magazynu apteki, szacując, że wartość brutto leków ulegających przeterminowaniu do dnia [...] listopada 2027 r. wynosi [...].
Do wniosku załączono dokumenty na poparcie przedstawionych powyżej okoliczności: [...].
W odpowiedzi na skargę GIF zajął stanowisko, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rodzi wysokie prawdopodobieństwo prowadzenia przez Skarżącą działalności reglamentowanej z naruszeniem obowiązujących norm na szkodę pacjentów.
Odmawiając Spółce ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji uznał, że umotywowanie wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem argumentacja Strony odwołująca się do potencjalnych skutków wykonania decyzji, nie uzasadnia ani znacznego rozmiaru ewentualnej szkody, ani nieodwracalnego (ewentualnie trudnego do odwrócenia) charakteru skutków.
Natomiast wywody dotyczące regularnego świadczenia usług na rzecz pacjentów oraz strat wizerunkowych w ocenie WSA wykraczają poza granice wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie mogły zadecydować o uwzględnieniu zgłoszonego żądania. Akcentowane obawy Spółki dotyczące utraty wiarygodności i zaufania wśród jej klientów, czy ewentualnie wiążąca się z tym utrata części tych klientów nie zmieniły stanowiska Sądu rozpoznającego wniosek.
Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że z samej istoty decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wynika, że jej normalnym skutkiem będzie konieczność zaprzestania prowadzenia działalności w aptece wskazanej w takiej decyzji. W ocenie Sądu I instancji skutek już nastąpił, gdyż Skarżąca wprost podała w uzasadnieniu wniosku, iż działalność apteki została zawieszona.
Reasumując, wobec niewykazania przez Skarżącą zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków, Sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca nie zgadzając z powyższym postanowieniem złożyła zażalenie, którym na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżyła orzeczenie Sądu I instancji w całości i zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w całkowicie dowolnej ocenie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji oraz w konsekwencji bezprawne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej, podczas gdy:
- a. w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie Skarżąca odniosła się do konkretnych zdarzeń i okoliczności, a także poparła przytoczoną argumentację przedłożonymi dowodami, co Sąd I instancji bezprawnie zignorował przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia;
- b. bezprawne jest oparcie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji GIF wyłącznie na przesłance tego, że w sprawie zachodzi dolegliwość będąca konsekwencją każdej decyzji administracyjnej cofającej zezwolenie, bowiem żaden obowiązujący przepis nie przewiduje ograniczenia co do skutków mogących być podstawą wstrzymania wykonania decyzji, nakazując oparcie rozstrzygnięcia w tym zakresie wyłącznie o skutki niebędące "normalnymi";
- c. z uwagi na obecnie obowiązujące ograniczenia o charakterze demograficzno- geograficznym oraz podmiotowym w zakresie udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej (art. 99 ust. 3b-3d i ust. 4 Prawa farmaceutycznego) nie można w jakimkolwiek stopniu stwierdzić, że uniemożliwienie Skarżącej prowadzenia przedmiotowej apteki ogólnodostępnej stanowi wyłącznie "normalny" skutek wykonania decyzji cofającej zezwolenie, ponieważ skutek w postaci całkowitej i trwałej eliminacji podmiotu z rynku aptecznego nie występuje w przypadku każdego podmiotu, któremu cofane jest zezwolenie, stąd też nie może być uznawany za "normalny" dla Skarżącej jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;
- d. Sąd I instancji bezprawnie powołał się w uzasadnieniu postanowienia na fakt, iż "skutek [decyzji] już nastąpił", co miało dodatkowo świadczyć o braku podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej z uwagi na nieistnienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pomijając przy tym całkowicie, że decyzja organu była wykonalna z chwilą jej doręczenia, a Skarżąca musiała się do niej dostosować pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 125 ust. 2 Prawa farmaceutycznego), natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji polega na ciągłym powstrzymywaniu się od prowadzenia działalności aptecznej i może w każdej chwili dojść do ponownego uruchomienia apteki ogólnodostępnej w przypadku uzyskania ochrony w postaci wstrzymania jej wykonalności - tak więc wykonanie decyzji organu w przypadku cofnięcia zezwolenia nie uniemożliwia następczego zastosowania ochrony tymczasowej;
- e. bezpodstawnie uznano, że spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w zakresie utraty wiarygodności i zaufania wśród klientów, a także utrata części klientów nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku Skarżącej, mimo iż z uzasadnienia postanowienia wynika, że są to okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu, a jedynie w niniejszej sprawie nie "zmieniły stanowiska sądu";
- f. bezprawnie stwierdzono, iż jakiekolwiek argumenty Skarżącej, w tym odnoszące się do niemożności świadczenia usług na rzecz pacjentów oraz strat wizerunkowych, wykraczają poza granice wniosku o wstrzymanie wykonania, podczas gdy powszechnie obowiązujące przepisy nie przewidują ograniczeń w zakresie kategorii trudnych do odwrócenia skutków, w tym tego czy konsekwencje dotyczą bezpośrednio skarżącego;
- g. z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody poprzez brak wstrzymania wykonania decyzji, a stanowisko w tym zakresie zostało oparte wyłącznie o ogólne określenia nieodnoszące się do stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji stanowiło również naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem w zakresie złożonego wniosku nie doszło do rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy;
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 61 § 3 i art. 166 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
- a. sporządzeniu uzasadnienia postanowienia w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym, tj. bez wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz bez wyjaśnienia motywów, dla których uznano, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając część zważeniową w zasadzie do 4 ostatnich akapitów, zawierających sformułowania bardzo ogólne, w minimalnym stopniu korespondujące z wnioskiem Skarżącej;
- b. niewskazaniu przyczyn, dla których sąd I instancji odmówił wiary twierdzeniom Skarżącej oraz pominął przedstawione dowody na okoliczność możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków;
- c. nierozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie całokształtu materiału sprawy, w tym z pominięciem dowodów przedłożonych przez Stronę, co skutkowało niedokonaniem przez Sąd I instancji rzeczywistej kontroli zasadności wniosku Skarżącej, przez co wydane postanowienie ma charakter blankietowy i utrudniający jego kontrolę instancyjną - mimo że przedstawione przez Skarżącą twierdzenia i przedłożone dowody umożliwiały dostateczne wyjaśnienie istoty sprawy oraz należytą konkretyzację uzasadnienia.
Mając na uwadze powyższe naruszenia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 61 § 3 w zw. z art. 193 oraz art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie - w przypadku uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona. Skarżąca wystąpiła również z wnioskiem o uchylenie przez WSA na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy oraz wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji GIF z 15 października 2025 r., w szczególności w kontekście uzupełnionych informacji i dowodów uprawdopodabniających stałe powiększanie się po stronie Skarżącej istniejącej już szkody związanej ze spadkiem przychodów oraz koniecznością utrzymywania lokalu, co jest bezpośrednim skutkiem bezwzględnego obowiązku wykonania decyzji organu.
Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów przedłożonych do zażalenia, dla wykazania okoliczności:
- 1. poniesienia przez Skarżącą konkretnej szkody z konieczności utrzymywania lokalu apteki oraz obsady fachowej apteki w gotowości do umożliwienia Skarżącej wznowienia działalności;
- 2. zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej oraz podmiotom zależnym od jej działalności znacznej szkody przez dalsze wykonywanie decyzji organu;
- 3. spowodowania przez decyzję organu trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do Skarżącej oraz podmiotów zależnych od jej działalności;
- 4. występowania przesłanek do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu.
Skarżąca wyjaśniła, że wniosek dowodowy złożony został z ostrożności procesowej, z uwagi na brak zawarcia w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji oceny dowodów przedłożonych do wniosku. W przypadku uznania przez Sąd, że dowody przedłożone do wniosku pozostają niewystarczające do uprawdopodobnienia występowania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Skarżąca wskazała, że przeprowadzenie ww. dowodu uzupełniającego z dokumentów jest niezbędne dla prawidłowej oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - stosownie do zaistniałej już po stronie Spółki znacznej szkody do dnia wniesienia niniejszego zażalenia oraz przewidywanego zakresu jej zwiększania się w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego - w przypadku utrzymania w mocy odmowy wstrzymania jej wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie, odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów dołączonych do zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie na postanowienie Sądu I instancji nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to bowiem jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie legalności działania Sądu I instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 332/12 i przytoczone w nim orzecznictwo; opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za niedopuszczalną należy więc uznać sytuację, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z: 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I GZ 367/23; 12 listopada 2019r., sygn. akt I OZ 1054/19; 12 października 2018 r., sygn. akt I OZ 937/18; 3 marca 2016 r., sygn. akt I FZ 33/16; 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11; 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 212-213).
Na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez ten Sąd.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu wskazanego jako punkt 2. w petitum zażalenia, w ramach którego Spółka podnosi naruszenie art. 141 § 4 w zw. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 166 p.p.s.a.
Podnieść należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać również należy, że w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a. funkcja uzasadnienia wyroku – a zgodnie z art. 166 p.p.s.a. również uzasadnienia postanowienia - wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie środka zaskarżenia, jego kontroli. Jak przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogólnikowe uzasadnienie stanowi uchybienie, które może mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem w praktyce uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a co za tym idzie – pozbawia ją możliwości polemizowania z jego oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II GZ 186/25 i orzecznictwo tam przywołane).
W niniejszej sprawie, Sąd I instancji przedstawił dokładnie podnoszone przez Spółkę argumenty dotyczące wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji (s. 2-5 uzasadnienia). Natomiast nie wyjaśnił już szczegółowo ani podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ani motywów rozstrzygnięcia, tj. jakie konkretne właściwości stanów lub zdarzeń przedstawionych we wniosku miałyby świadczyć o niezaistnieniu niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudno odwracalnych (nieodwracalnych) skutków w odniesieniu do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wymaga zauważenia, że instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w jej obecnym kształcie stanowi wyjątek od zasady (art. 61 § 1 p.p.s.a.) wykonywania ostatecznych aktów lub czynności administracyjnych, co uzasadnia restryktywną wykładnię przesłanek materialnych uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanki te odwołują się do nadzwyczajnych ze swej istoty okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków.
Nie znajduje więc uzasadnienia pogląd Sądu I instancji, że skoro z istoty decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki wynika konieczność zaprzestania działalności i jest to normalny (zwykły) skutek realizacji decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, to co najmniej ograniczona jest możliwość wstrzymania wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu Sąd ma obowiązek zbadania, czy wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie wyjątkowych i nadzwyczajnych cech indywidualnej sytuacji adresata cofniętego zezwolenia lub innych podmiotów dotkniętych skutkami decyzji cofającej, które mogą być zakwalifikowane jako prowadzące do wypełnienia przesłanek materialnych z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 13 maja 2026 r., sygn. akt II GZ 155/26; 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II GZ 777/25 i przywołane w nim orzecznictwo).
Rozważania prawne WSA, należy uznać zatem za ogólnikowe i niewystarczające do stwierdzenia, że Sąd I instancji rozpoznając złożony wniosek dokonał jego pełnej i wnikliwej oceny oraz odmówił zastosowania tymczasowej ochrony wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. w granicach dopuszczonej przez prawo swobody orzeczniczej.
Nie zawarł w uzasadnieniu również oceny dołączonych do wniosku dokumentów, obrazujących sytuację finansową i majątkową Spółki.
W świetle powyższego i nie przesądzając jednocześnie o zasadności oraz potrzebie udzielenia Stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należało uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd ponownie rozpoznając sprawę, będzie zobowiązany do oceny, przez pryzmat przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., wszystkich podniesionych przez Spółkę okoliczności we wniosku oraz dokumentów, jakie zostały do niego dołączone. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien także poddać ponownej ocenie twierdzenie Skarżącej o zawieszeniu prowadzonej działalności co – w razie pozytywnej weryfikacji – oznaczałoby, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stał się bezprzedmiotowy.
W tej sytuacji przedwczesnym byłby odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.